80 Yaşındaki Annemi Evimiz Dar Diye Odunluğa Gönderdim. Ölünce Bıraktığı Kirli Sandıktan 50 Lira Çıktı, Karımla Güldük.

DOLAR

Alış: 50.05

Satış: 50.25

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.19

GBP

Alış: 66.98

Satış: 67.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 8.11.2026

80 Yaşındaki Annemi Evimiz Dar Diye Odunluğa Gönderdim. Ölünce Bıraktığı Kirli Sandıktan 50 Lira Çıktı, Karımla Güldük.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 — ESKİ SANDIKTAKİ 50 LİRA Odunluğa koştuğumda annem yatağında hareketsiz yatıyordu. Üzerindeki ince battaniye omuzlarından kaymıştı. Başucunda babamın fotoğrafı, yerde ise bir gece önceden kalmış yemek kâsesi vardı. Hemen sağlık ekiplerini çağırdık. Doktor uzun bir muayeneden sonra annemin yaşamını yitirdiğini söyledi. İlk değerlendirmede aşırı soğuğun ve güçsüzlüğün durumunu ağırlaştırmış olabileceğini belirtti. Duyduklarım karşısında olduğum yerde kaldım. Ama Aylin’in aklında başka bir mesele vardı. Cenaze işlemlerinin yapıldığı gün kulağıma eğildi. Aylin: “Cem, annenin vasiyetini bulmamız gerekiyor. Konağın tapusu hâlâ onun üzerinde olabilir.” O gece çalışma odasındaki kasayı açtık. Eski dosyaları, banka zarflarını, tapu fotokopilerini tek tek karıştırdık. Aradığımız vasiyet ortada yoktu. Yalnızca annemin dolabının arkasına sakladığı küçük, kirli bir ahşap sandık bulduk. Kapağı güçlükle açıldı. İçinde çocukluğumdan kalma birkaç oyuncak, sararmış fotoğraflar ve eski bir tasarruf defteri vardı. Defterin son bakiyesinde yalnızca 50 TL yazıyordu. Aylin küçümseyerek güldü. Aylin: “Koca servetin sahibi dediğimiz kadının bıraktığı şeye bak. Elli lira!” Ben de sinirli bir kahkaha attım. Cem: “Annem son zamanlarında ne yaptığını bilmiyordu herhâlde.” Sandığı kapatıp bahçedeki büyük çöp kutusuna attım. Birkaç gün sonra Aylin, yakın dostlarımızı konağa davet etmek istedi. Aylin: “Artık kendi hayatımıza bakabiliriz. Şirketin ve konağın işlerini de bir an önce halledelim.” Masalar hazırlanırken çocuklarımız sessizdi. Ben ise kendimi artık bütün mirasın sahibi sanıyordum. Tam o sırada bahçe kapısının önünde dört siyah otomobil durdu. İçlerinden takım elbiseli insanlar indi. En öndeki adam kendisini avukat Selim Arslan olarak tanıttı. Yanında başka hukukçular, bir vakıf temsilcisi ve ailemizin yıllardır çalıştığı köklü bankanın yetkilisi vardı. Selim: “Cem Bey, Fatma Hanım’ın üç yıl önce verdiği talimatlar doğrultusunda buradayız.” Cem: “Hangi talimatlar? Annem öldü. Miras işleriyle ilgiliyse avukatımı çağırayım.” Selim önündeki dosyayı açtı. Selim: “Arzu ederseniz çağırabilirsiniz. Fakat önce bir gerçeği öğrenmeniz gerekiyor.” Bir an sustu. Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu. Selim: “Cem Bey, bu konağın sahibi değilsiniz. Aile şirketlerinin de sahibi değilsiniz. Üstelik bankada bulunduğunu düşündüğünüz üç ton altın da size miras kalmadı.” Aylin’in elindeki fincan yere düştü. Ben öfkeyle ayağa kalktım. Cem: “Ne demek istiyorsunuz siz?”

: BÖLÜM 3 Avukat Selim Arslan’ın önüme koyduğu belgeye uzun uzun baktım. Üst kısmında annemin adı yazıyordu. Fatma Yılmaz. Altında ise hiç duymadığım bir vakfın adı vardı: “Güvenli Yaşlılık ve Dayanışma Vakfı.” Tarih tam üç yıl öncesini gösteriyordu. Selim: “Fatma Hanım, aileye ait taşınmazların ve şirket hisselerinin büyük bölümünü üç yıl önce bu vakfa devretmiş.” Söylediklerine inanmak istemedim. Cem: “Bu imkânsız. Annem böyle bir şey yapamaz. Zaten son yıllarda unutkanlığı vardı.” Selim sakinliğini korudu. Selim: “Bu işlemler yapıldığında Fatma Hanım’ın sağlık durumu bağımsız uzmanlar tarafından değerlendirilmiş. Karar verme yetisinin yerinde olduğu belgelenmiş. Sözleşmeler noter huzurunda hazırlanmış.” Aylin araya girdi. Aylin: “Peki biz? Biz onun ailesiyiz. Bizi nasıl hiçbir şeysiz bırakabilir?” Avukat diğer belgeyi çıkardı. Selim: “Fatma Hanım’ın kişisel mal varlığı ile şirket varlıkları farklıydı. Şirket hisseleri ve bu konak, vefatından önce yasal olarak vakfa devredilmiş. Dolayısıyla şu anda sandığınız gibi onun mirasının bir parçası değiller.” Kâğıtları elime aldım. İmzaları inceledim. Annemin imzasını tanıyordum. Çocukluğumda okul defterlerimin üzerine yazdığı notlarda da aynı imza vardı. Babamın vefatından sonra imzaladığı belgelerde de. Elim titremeye başladı. Cem: “Peki üç ton altın?” Bankanın temsilcisi öne çıktı. Adı Murat Erdem’di. Ailemizin yıllardır Kraliyet Bankası diye andığı köklü uluslararası bankanın Türkiye işlemlerinden sorumluydu. Murat: “Aile holdinginin güvence hesabında toplam üç ton fiziki altın bulunuyordu. Ancak bu altınlar şahsi bir miras değil, holdingin kayıtlı varlıklarıydı.” Cem: “Yani hâlâ şirketin?” Murat: “Evet. Fakat holdingin kontrol hisseleri üç yıl önce vakfa devredildiği için altın varlıklarının yönetimi de vakfa ait.” Aylin sandalyeye çöktü. Aylin: “Üç ton altın… Hepsi mi?” Murat başını salladı. Murat: “Tamamı ilgili devir belgeleri kapsamında.” Bir an annemin sesini duyar gibi oldum. “Oğlum, her şey para değil.” Bunu bana kaç kez söylemişti? Ben her seferinde aynı cevabı vermiştim. “Anne, sen bu işlerden anlamazsın.” Oysa anlamayan bendim. Selim dosyanın başka bir bölümünü açtı. Selim: “Bir konu daha var. Bu konakta oturmanız da ayrı bir sözleşmeye bağlı.” Cem: “Ne sözleşmesi?” Selim: “Konut kullanım ve kira sözleşmesi.” Gülmeye başladım. Sinirden gülüyordum. Cem: “Ben çocukluğumun geçtiği evde kiracı mıyım yani?” Selim: “Hukuken evet.” Cem: “Saçmalık! Burada doğdum ben!” Selim: “Bu durum mülkün sahipliğini değiştirmiyor.” Belgeyi önüme itti. Konağın aylık kira bedeli 650.000 TL olarak belirlenmişti. Gözlerime inanamadım. Cem: “Bu parayı kim ödüyordu?” Selim: “Anneniz.” O an boğazım kurudu. Selim devam etti. Selim: “Fatma Hanım üç yıl boyunca, sizin ve ailenizin bu konakta yaşamaya devam edebilmeniz için kira bedellerini kendi kişisel hesabından karşıladı.” Aylin hayretle bana baktı. Aylin: “Yani biz burada onun sayesinde mi kalıyorduk?” Avukat başını salladı. Selim: “Evet.” Birden geçen yıl annemin söylediği bir sözü hatırladım. Fatma: “Cem, bu evin masrafları çok ağır. Biraz daha ölçülü yaşasanız iyi olur.” Ben ise ona kızmıştım. Cem: “Anne, parayı nasıl harcayacağımı bana öğretme.” O zaman annemin her ay bizim için ne kadar büyük bir ödeme yaptığını bilmiyordum. Daha doğrusu bilmek istemiyordum. Aylin öne eğildi. Aylin: “Bundan sonra kirayı biz öderiz. Konakta kalmaya devam ederiz.” Selim başını iki yana salladı. Selim: “Fatma Hanım’ın ölümüyle birlikte kişisel ödeme düzenlemesi sona erdi. Vakıf yönetimi, mevcut kullanım sözleşmesinin sona erdirilmesi ve mülkün teslimi için yasal süreci başlattı.” Cem: “Bizi evimizden mi çıkaracaksınız?” Selim: “Konağın bundan sonra vakfın yaşlılara yönelik çalışmalarında kullanılması kararlaştırılmış.” Sözlerini bitirmesine fırsat vermeden ayağa kalktım. Cem: “Buna izin vermiyorum!” Selim ilk kez sesini biraz yükseltti. Selim: “Cem Bey, annenizi bahçedeki odunlukta yaşatırken konakla ilgili kararları kimin verdiğini hiç düşündünüz mü?” Odanın içinde derin bir sessizlik oldu. Herkes bana bakıyordu. Aylin gözlerini kaçırdı. Ben ise cevap veremedim. Selim devam etti. Selim: “Fatma Hanım, üç yıl önce bu vakfı kurarken yaşlı insanların kendi aileleri içinde bile yalnız bırakılabildiğini anlatmış. Yaşlılara güvenli barınma sağlamak istediğini söylemiş.” Cem: “Annem o zaman daha bizimle yaşıyordu.” Selim: “Evet. Fakat sizinle yaptığı bazı konuşmaların onu düşündürdüğünü vakıf kayıtlarına geçirmiş.” Başımı kaldırdım. Cem: “Hangi konuşmalar?” Selim bir belgeyi okudu. Selim: “Fatma Hanım, oğlunun aile servetini kendisine ait bir hak olarak gördüğünü, kendisiyle giderek daha az ilgilendiğini söylemiş. Bir gün bakıma ihtiyaç duyduğunda ne olacağından endişe ettiğini belirtmiş.” İçimde rahatsız edici bir ağırlık oluştu. Annem, odunluğa gönderilmeden çok önce yalnız kalmaktan korkmaya başlamıştı. Ben bunu hiç fark etmemiştim. Ya da fark edip önemsememiştim. Avukatlar gittikten sonra Aylin’le çalışma odasına kapandık. Aylin: “Bir avukat tutmalıyız. Bu belgeleri iptal ettirebiliriz.” Cem: “Selim, işlemlerin üç yıl önce tamamlandığını söyledi.” Aylin: “Ne yani, öylece kabul mü edeceğiz?” Cem: “Bilmiyorum!” Masanın üzerindeki bardağı sertçe bıraktım. Hayatımda ilk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyordum. Telefonumu elime alıp şirketin genel müdürünü aradım. Cem: “Kemal, holdingin yönetimiyle ilgili ne biliyorsun?” Kemal birkaç saniye sustu. Kemal: “Cem Bey, vakıf temsilcileri bu sabah bize gerekli evrakları iletti.” Cem: “Sen de mi biliyordun?” Kemal: “Şirket hisselerinin devrini biliyordum. Ancak Fatma Hanım, aile içindeki düzenlemeleri açıklama yetkisinin kendisinde olduğunu söylemişti.” Cem: “Ben hâlâ şirketin yönetim kurulu başkanıyım!” Kemal: “Yönetim göreviniz var, fakat şirketin sahibi olduğunuz anlamına gelmiyor. Yeni hissedarlar yönetim düzenini inceleyecek.” Telefonu kapattım. Aylin: “Ne söyledi?” Cem: “Şirket de elimizden gidiyor.” O anda yıllarca kullandığım pahalı otomobilleri düşündüm. Ofisimi, özel şoförümü, şirket hesabından ödediğimiz harcamaları… Bütün bunların bana ait olmadığını ilk kez bu kadar açık anlıyordum. Aylin ağlamaya başladı. Aylin: “Biz şimdi ne yapacağız?” Cevap veremedim. Çünkü annem odunlukta üşüdüğünü söylediğinde de bir çözüm bulmak yerine susmuştum. Şimdi aynı sessizlik benim üzerime çökmüştü. İki gün sonra kızım Deniz odama geldi. Elinde kirli bir ahşap sandık vardı. Annemin sandığı. Şaşkınlıkla ayağa kalktım. Cem: “Bunu nereden buldun?” Deniz: “Çöpten aldım.” Cem: “Niye?” Deniz’in gözleri doldu. Deniz: “Çünkü babaannemin eşyaları vardı içinde.” Bir şey söyleyemedim. Deniz sandığı masaya koydu. Deniz: “Baba, sen bunları neden attın?” Cem: “İçinde önemli bir şey yoktu.” Deniz eski bir tahta oyuncağı eline aldı. Deniz: “Babaannem bunu sana babamın küçükken oynadığı oyuncak diye göstermişti.” Ahşap atı gördüm. Bir anda çocukluğum gözlerimin önüne geldi. Beş yaşındaydım. Babam uzun bir iş seyahatinden dönmüş, bana küçük bir tahta at getirmişti. Oyuncağın bir ayağı kırıldığında annem onu sabaha kadar uğraşarak tamir etmişti. Sandığın içindeki oyuncak aynı attı. Üzerindeki tamir izi hâlâ duruyordu. Deniz diğer eşyaları çıkardı. Eski bilyelerim. İlkokuldaki ilk karnem. Babamla çekilmiş, kenarları sararmış bir fotoğrafım. Küçükken anneme yazdığım bir not. “Anneciğim, büyüyünce sana çok büyük bir ev alacağım. Seni hiç üzmeyeceğim.” Kâğıdı elimde tuttum. Yıllar önce kendi el yazımla verdiğim sözü okuyordum. Deniz sessizce konuştu. Deniz: “Babaannem bunları hep saklamış.” Başımı çevirdim. Kızım devam etti. Deniz: “Ben ona neden eski şeyleri atmadığını sormuştum. Bana, ‘Bunlar Cem’in küçükken beni en çok sevdiği günlerden kaldı,’ demişti.” Kalbimde keskin bir sızı hissettim. Annemin gözünde hâlâ o küçük çocuk muydum? Onu odunluğa gönderen adam değil de dizini yaraladığında kucağına koşan çocuk mu? Deniz sandığın boşalan içini incelerken birden durdu. Deniz: “Baba, buraya bak.” Alt bölümde ince bir tahta parçası vardı. Normalde sandığın tabanı sanılabilecek bir bölme. Deniz parmağıyla yokladı. Tahta hafifçe hareket etti. Altından küçük, metal bir kilit çıktı. Kerem de odaya girdi. Kerem: “Dede’nin doğum tarihiyle açılabilir mi?” Cem: “Neden öyle düşündün?” Kerem: “Babaannem bazı eski kutularının şifresini hep dedemin doğum günüyle belirlediğini söylemişti.” Babam Hasan’ın doğum tarihini hatırladım. 14 Ekim 1941. Küçük kilidin rakamlarını çevirdim. 14101941. Hafif bir ses duyuldu. Kilit açıldı. İçeride sararmış bir zarf, eski bir ses kaseti ve üzeri dikkatle katlanmış belgeler vardı. Zarfın üzerinde annemin el yazısı bulunuyordu. “Cem’e. Bir gün gerçekten dinlemeyi öğrenirse.” Sandalyeme oturdum. Aylin kapıda belirdi. Aylin: “Ne buldunuz?” Deniz: “Babaannemin sakladığı belgeleri.” Aylin hemen yanıma geldi. Aylin: “Belki gerçek vasiyet budur!” Zarfı açtım. İçinden özel bir hayat sigortası sözleşmesi çıktı. Poliçe yıllar önce düzenlenmişti. Sonradan yapılan değişiklikte, sigorta ödemesinin yaşlılara barınma ve bakım desteği sağlayan vakıf fonuna aktarılması öngörülüyordu. Aylin’in yüzü düştü. Aylin: “Yine bize hiçbir şey bırakmamış mı?” O an ilk defa karımın sözleri beni incitti. Cem: “Aylin, annem öldü.” Aylin: “Biliyorum, Cem.” Cem: “Ama sen hâlâ yalnızca parayı düşünüyorsun.” Aylin sertçe bana döndü. Aylin: “Sen farklı mıydın? Kasayı ilk açan sen değil miydin?” Söyledikleri doğruydu. Başımı eğdim. Deniz masanın üzerindeki kaseti aldı. Deniz: “Baba, bunun içinde babaannemin sesi olabilir.” Babamın eski kasetçaları hâlâ çalışma odasındaki dolapta duruyordu. Yıllardır kullanılmamıştı. Kerem cihazı getirip prize taktı. Kaseti yerleştirdim. Düğmeye bastım. Önce hafif bir hışırtı duyuldu. Ardından annemin sesi yükseldi. Fatma: “Cem… Eğer bunu dinliyorsan, demek ki sandığımı açmışsın.” Nefesim kesildi. O ses… Odunluğun kapısında beni çağıran aynı sesti. Ama artık cevap veremeyeceğim kadar uzaktan geliyordu. Fatma: “Oğlum, sen dünyaya geldiğinde babanla çok mutluyduk. Seni kucağıma ilk aldığım günü hiç unutmadım. Küçücük ellerin vardı. Parmağımı tuttuğunda bırakmak istemezdin.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra annem konuşmaya devam etti. Fatma: “Baban öldüğünde kendimi çok yalnız hissettim. Ama sen vardın. Senin için ayakta durmam gerektiğini düşündüm. Şirketi korudum, evi korudum, babandan kalan her şeyi korudum.” Gözlerim doldu. Fatma: “Yıllar geçtikçe sen büyüdün. Evlendin. Çocukların oldu. Ben de sizin mutlu olmanızı istedim. Ne zaman bir şeye ihtiyacınız olsa elimden geldiğince yardım ettim.” Kasette kısa bir duraklama vardı. Sanki annem konuşurken gözyaşlarını tutmaya çalışmıştı. Fatma: “Ama bir gün fark ettim ki, artık benimle konuşurken gözlerime bakmıyordun. Beni dinlemiyordun. Yalnızca evrak imzalamamı, bir şeyleri onaylamamı istiyordun.” Aylin’in yüzü bembeyaz olmuştu. Deniz ağlamaya başladı. Ben hareketsiz oturuyordum. Fatma: “Üç yıl önce bir karar verdim. Elimdeki serveti, kendisini yalnız hisseden yaşlı insanlar için kullanacaktım. Çünkü insanın yaşlandığında en çok ihtiyacı olan şeyin büyük bir ev değil, kapısını çekinmeden açabileceği bir oda olduğunu öğrendim.” Gözlerimi kapattım. Annemin kapısını kaç kez açmamıştım? Fatma: “Sonra beni bahçedeki odunluğa taşıdınız.” Sesindeki yorgunluk duyuluyordu. Fatma: “O gün çok üşüdüm, Cem. Ama en çok soğuktan değil, senden üzüldüm. Ben seni kimseye muhtaç bırakmamak için uğraştım. Sen ise bana kendi evimde bir oda bulamadın.” İçimde bir şeyler yıkılıyordu. Fatma: “Beni suçlamayın. Ben sizden paramı esirgemedim. Size yıllarca rahatlık sağladım. Hayat verdim, emek verdim, sevgimi verdim. Ama siz bütün bunların karşılığında bana küçücük bir yer bile ayırmadınız.” Sonra sesi değişti. Daha kararlı, daha sakindi. Fatma: “Şimdi o koca konağı, bir zamanlar benim gibi yalnız kalmaktan korkan yaşlı insanların evi yapmak istiyorum. Orada kimse bir tabak yemek için utanmayacak. Kimse üşüdüğünü söylediğinde başını eğmeyecek.” Derin bir nefes aldı. Fatma: “Cem, sana hayatımı ve paramı verdim. Ama sen insanlığını bir kenara bıraktın. Şimdi elin boş kaldığında, bir lokma için başkasının kapısını çalmanın, kendi evin sandığın yerde diz çöküp yardım istemenin ne demek olduğunu anlayacaksın.” Kerem başını kız kardeşinin omzuna yasladı. Annem son kez konuştu. Fatma: “Ben artık sizden bir şey istemiyorum. Yalnızca bir gün çocuklarının sana nasıl davranacağını düşün. Çünkü insanın bıraktığı en büyük miras, tapuda yazan ismi değil, arkasından hatırlanan davranışlarıdır.” Kaset bitti. Odayı ağır bir sessizlik kapladı. Kimse konuşmadı. Aylin gözyaşlarını silmeye çalışıyordu. Deniz bana baktı. Deniz: “Baba, babaannemi neden eve almadık?” Bu sorunun cevabı yoktu. Ya da vardı. Ama söylemeye utanıyordum. Kerem sessizce sordu. Kerem: “Babaannem son gecesinde yalnız mıydı?” Boğazım düğümlendi. Cem: “Evet, oğlum.” Kerem: “Ben ona geçen hafta bir battaniye götürmüştüm. Çok üşüyordu.” Gözlerimi kapattım. Annemin ince battaniyesini düşündüm. Konakta onlarca boş oda vardı. Misafirlerimiz için ayrılmış özel yatak odaları, kullanılmayan salonlar, yalnızca dekorasyon amacıyla düzenlenmiş bölümler… Ve benim annem bahçedeki odunlukta soğuktan korunmaya çalışmıştı. Ertesi gün annemin mezarına gittim. Elimde beyaz çiçekler vardı. Mezar taşının önüne çöktüm. Cem: “Anne, ben geldim.” Cevap yoktu. Cem: “Sana söylemem gereken çok şey var.” Rüzgâr ağaçların arasından geçiyordu. Cem: “Beni affetmeni istiyorum. Ama bunu istemeye hakkım var mı, bilmiyorum.” Ağladım. Annemin yaşarken benden beklediği küçücük ilgiyi, artık mezarının başında göstermeye çalışıyordum. Fakat hiçbir gözyaşı geçmişi değiştirmiyordu. Eve döndüğümde avukatım beni bekliyordu. Belgeleri incelemişti. Cem: “Bir yol var mı?” Avukatım uzun süre konuşmadı. Sonunda dosyayı kapattı. Avukat: “Cem Bey, devir işlemleri oldukça ayrıntılı hazırlanmış. Elbette hukuki haklarınız değerlendirilebilir. Fakat mevcut belgelerde ciddi bir usulsüzlük tespit edemedik.” Cem: “Yani konak geri gelmeyecek mi?” Avukat: “Şu an bunu sağlayacak bir hukuki dayanağımız görünmüyor.” Başımı ellerimin arasına aldım. Avukatım devam etti. Avukat: “Vakıf, konutun teslimi için yasal süreci başlatmış. Size resmi bildirimler gelecek.” Cem: “Bunca yıl yaşadığım evden çıkmamı mı bekliyorlar?” Avukat yüzüme baktı. Avukat: “Bunun sizin için zor olduğunu biliyorum. Ama annenizin de son zamanlarında yaşadığı koşulları düşünmeniz gerekiyor.” Bu cümle beni öfkelendirmedi. Çünkü artık karşı çıkacak hiçbir sözüm kalmamıştı. Sonraki haftalar hayatımın en uzun haftaları oldu. Önce şirket yönetimindeki görevim sona erdi. Sonra şirket üzerine kayıtlı otomobilleri teslim etmem gerekti. Kredi kartlarımızın bir kısmı kapatıldı. Şirket hesaplarından yaptığımız harcamalar incelemeye alındı. Aylin her sabah yeni bir haberle karşıma çıkıyordu. Aylin: “Cem, bu şekilde yaşayamayız. En azından bir daire almalıyız.” Cem: “Hangi parayla?” Aylin: “Biriktirdiğimiz paralar?” Cem: “Sandığımız kadar birikimimiz yok. Büyük harcamaların çoğunu şirket karşılıyordu.” Aylin sessizleşti. Yıllarca büyük bir servetin içinde yaşarken kişisel olarak ne kadar az şeyimize sahip olduğumuzu fark ettik. Bir akşam Aylin ağlayarak yanıma oturdu. Aylin: “Ben böyle olacağını bilseydim Fatma Hanım’a daha iyi davranırdım.” Yüzüne baktım. Cem: “Yalnızca bunların olacağını bilseydin mi?” Aylin cevap vermedi. Cem: “Annemin bize bir şey bırakmayacağını bilseydik, onu yine odunluğa gönderir miydik?” Aylin başını eğdi. Uzun süre sustuk. Sonra karım ağlayarak konuştu. Aylin: “Belki de evet. Çünkü biz onun ne hissettiğini hiç düşünmüyorduk.” Bu sözleri duymak acıydı. Ama doğruydu. Yıllarca annemin sevgisini, sabrını ve fedakârlığını sınırsız sandık. Ona ne kadar az şey verirsek verelim, her sabah bizi yine aynı sevgiyle karşılayacağını düşündük. Bizi bırakıp gidemeyeceğine inandık. Yanılmıştık. Tahliye süreci tamamlandığında İstanbul’a yeniden sert bir kış gelmişti. O sabah gökyüzü griydi. Kar, konağın bahçesindeki çam ağaçlarının üzerinde birikiyordu. Görevliler eşyalarımızı taşımamız için son işlemleri yapıyordu. Aylin iki büyük bavul hazırlamıştı. Çocukların kıyafetlerini ve birkaç kişisel eşyasını arabaya yerleştirdik. Deniz yanıma geldi. Deniz: “Baba, babaannemin sandığını da alabilir miyim?” Elindeki küçük ahşap sandığa baktım. Cem: “Tabii ki.” Deniz: “Bunu hiçbir zaman atmayacağım.” Başımı salladım. O sandığın değerini anlamak için her şeyimi kaybetmem gerekmişti. Konağın ana kapısından son kez çıktık. Bahçedeki mermer heykellere baktım. Yıllarca onlarla övünmüştüm. Ama annemin uyuduğu odunluğun kapısına bakmaya bile çekiniyordum. Bir an durdum. Odunluğun önüne yürüdüm. Kapısını açtım. İçerisi boşaltılmıştı. Küçük yatağın durduğu yerde yalnızca birkaç iz kalmıştı. Köşede eski, kenarı çatlak bir yemek kâsesi duruyordu. Yavaşça eğildim. Kâseyi elime aldım. Bir zamanlar anneme yemek gönderdiğimiz kâseydi. Evimizin en pahalı porselenlerinde yemek yiyen bizler, ona bu kâseyi uygun görmüştük. Bütün servetimizi geri almak için hukukçulara başvurmuş, saatlerce belgeleri incelemiştim. Ama anneme düzgün bir tabak almak için beş dakika bile ayırmamıştım. Kâseyi yanıma aldım. Dışarı çıktığımda kar şiddetlenmişti. Konağın önündeki sokakta birkaç komşumuz durmuş bizi izliyordu. Bazılarını yıllardır tanıyordum. Annemi odunluğun kapısında gördüklerinde başlarını çeviren insanlardı. O zaman hiçbiri bir şey söylememişti. Şimdi ise yüzlerindeki küçümsemeyi saklamıyorlardı. Yaşlı komşumuz Nermin Hanım yaklaştı. Nermin: “Cem, annen çok iyi bir kadındı.” Başımı eğdim. Cem: “Biliyorum.” Nermin: “Hayır, bilmiyordun. Bilseydin ona öyle davranmazdın.” Söyleyecek söz bulamadım. Nermin Hanım devam etti. Nermin: “Bir gün bana, ‘Oğlum çok meşgul, beni görmeye vakti olmuyor,’ demişti. Ben de gerçekten öyle sanmıştım.” Gözlerimi yere indirdim. Nermin: “Meğer kadın kendi evinde yalnızmış.” Arkasını dönüp uzaklaştı. Diğer komşular da sessizce bakıyordu. Eskiden bahçe kapımızın önünde pahalı araçlar durduğunda herkes bize saygıyla selam verirdi. Şimdi iki bavulla kaldırımda bekliyorduk. Kimse alkışlamadı. Kimse bize yardım etmek için koşmadı. Yalnızca kar yağıyordu. Aylin yanıma geldi. Aylin: “Cem, nereye gideceğiz?” Cevap vermeden önce konağa son kez baktım. Üst kattaki büyük pencereleri gördüm. Annem o odalardan birinde rahatça yaşayabilirdi. Hatta otuz odalı bu evde herkesin kendi odası olabilirdi. Ama biz ona bahçenin arkasındaki karanlık odunluğu layık görmüştük. Ve şimdi aynı evin kapısı bize kapanıyordu. Cem: “Önce küçük bir kiralık ev bulacağız.” Aylin ağlamaya başladı. Aylin: “Bütün bunları gerçekten kaybettik mi?” Yavaşça başımı salladım. Cem: “Evet.” Sonra cebimde taşıdığım eski tasarruf defterini çıkardım. Üzerinde hâlâ annemin adı yazıyordu. Bakiye: 50 TL. Bir zamanlar bu rakama gülmüştük. Şimdi o defteri ellerim titreyerek tutuyordum. Çünkü elli lira, annemin o sandıkta koruduğu tek şey değildi. Orada benim çocukluğum vardı. Babamın anıları vardı. Annemin yıllarca sakladığı sevgi vardı. Ve benim hiçbir servetle geri alamayacağım bir zaman vardı. Deniz koluma dokundu. Deniz: “Baba, babaannem bizi seviyor muydu?” Gözlerim doldu. Cem: “Çok seviyordu kızım.” Deniz: “Peki neden bize hiçbir şey bırakmadı?” Kızımın elindeki sandığa baktım. Cem: “Aslında bıraktı. Ama biz ne bıraktığını çok geç anladık.” Kerem arka koltuktan seslendi. Kerem: “Baba, babaannem yaşasaydı onu şimdi eve alır mıydın?” Bu soru içimde bir kez daha yankılandı. Başımı çevirdim. Cem: “Alırdım oğlum. Ona en güzel odayı verirdim.” Kerem gözlerime baktı. Kerem: “Ama artık yaşamadığı için bunu yapamayacaksın, değil mi?” Cevap veremedim. Çünkü oğlum haklıydı. Anneme verebileceğim hiçbir oda kalmamıştı. Yıllarca sahip olduğumu sandığım konak artık yaşlı insanlara kapılarını açacaktı. Annemin üşüdüğü bahçede başka yaşlılar sıcak bir çay içebilecekti. Annemin yemek yiyemediği masalarda yalnız insanlar birlikte oturacaktı. Ve ben bütün bunları dışarıdan izleyecektim. O gün konağın kapısından çıkarken anladım ki annem yalnızca servetini bizden uzaklaştırmamıştı. Bana hayatım boyunca unutamayacağım bir gerçekle yüzleşme fırsatı bırakmıştı. Ben annemin parasını kaybetmiştim. Ama asıl kaybım, onu hayattayken bir kez olsun gerçekten dinlememiş olmamdı. Kar yağmaya devam ediyordu. Aylin ve ben, yıllarca gururla yaşadığımız konağın önünden iki bavulla uzaklaştık. Arkamızdaki kapı kapandı. O ses hâlâ kulaklarımda. Her kış duyduğumda annemin titreyen sesini hatırlıyorum: “Oğlum, geceleri çok soğuk oluyor orası.” Keşke o gün yalnızca bir kez olsun dönüp şöyle deseydim: “Anne, gel. Burası senin evin. Sana her zaman yer var.” Ama bazı sözlerin zamanı geçince, dünyanın bütün altınları bile onları geri getiremiyor. SİZCE CEM VE EŞİ AYLIN, YAŞLI ANNELERİNE YAPTIKLARININ KARŞILIĞINI HAK ETTİ Mİ? Yoksa Fatma Hanım, bütün servetini vakfa bırakarak kendi çocuklarını ve torunlarını da cezalandırmış mı oldu? Bir anne, kendisine sırt çeviren çocuklarına yine de miras bırakmak zorunda mıdır? Siz Fatma Hanım’ın yerinde olsaydınız ne yapardınız?

Haberin Devamı

80 Yaşındaki Annemi Evimiz Dar Diye Odunluğa Gönderdim. Ölünce Bıraktığı Kirli Sandıktan 50 Lira Çıktı, Karımla Güldük.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kabukları bile yetiyor