Yağmurlu ve yorucu bir öğlen vakti, İstanbul’un sular altında kalmış caddelerinde ilerleyen tıklım tıklım dolu otobüse 8 aylık hamile olan Selma bindi. Karnı burnundaydı, her saniye sırtına binen ağırlıkla nefes almakta bile zorlanıyordu. Tutunduğu metal direk, otobüsün her sarsıntısında ellerini kaydırıyordu. Önündeki koltuklarda oturan ve yüksek sesle yeni başlayacakları elit işleriyle böbürlenen üç gence kibarca, “Rica etsem yer verebilir misiniz? Çok yorgunum ve ayakta durmakta güçlük çekiyorum,” dedi.

Gençlerden ortada oturan, markalı montunun yakasını dikleştirerek Selma’yı baştan aşağı süzdü. Alaycı bir kahkaha patlatarak yanıdakine dirsek attı. “Hanımefendi, bilet alırken size özel koltuk rezerve etmediler galiba. Biz sabah akşam çalışıp yoruluyoruz, bacak kaslarımız bizim için çok kıymetli. Hem otobüste ayakta gitmek hamilelikte spor olur, fena mı?” Diğer ikisi de bu akıl almaz kabalığa kahkahalarla katıldı.