“En azından benim pek de şaşırtıcı bulduğum bir şey değil.”

Fikriye’nin bu sözleri masanın üzerinde asılı kaldı. Elimdeki şarap şişesini usulca bıraktım.

“Öyleyse açık konuşun,” dedim. “Berk’in benden sakladığı ne var?”

Kayınvalidem bir an duraksadı. Sonra arkadaşlarına bakarak güldü.

“Her şeyi de insanın karısına söylemesi gerekmiyor, Fulya. Bazı kadınlar kocalarını çok yalnız bırakıyor.”

Göğsümün ortasına bir taş oturdu. Ama onun beklediği gibi bağırmadım. Sadece başımı sallayıp mutfağa döndüm.

Berk’le tanıştığımız ilk günleri düşündüm. Restoran henüz yokken küçük bir dükkânda sabah altıda kalkıp hamur yoğururdum. O zamanlar Berk her akşam beni almaya gelir, “Bir gün bütün İstanbul seni tanıyacak,” derdi. İlk şubemizi açtığım gün mutluluktan ağlamıştı. Şimdi aynı adamın bana yabancılaşmasını anlayamıyordum. Belki de en büyük acı, bir yabancının ihaneti değil, bir zamanlar sığındığınız insanın sizden bir şeyler çalmasıydı.

Alican beni kapıda karşıladı.

“İyi misiniz?”

“Değilim,” dedim. “Ama birazdan olacağım. Hesabın her kalemini kontrol et. Bir de muhasebecimizden haber var mı?”

“Az önce aradı. Dosyayı güvenli e-postanıza göndermiş.”

Ofisime çıktım. Bilgisayarın ekranında altı tedarikçi faturası duruyordu. Aynı firmadan kesilmişlerdi: Kuzey Soğuk Zincir. Toplamları iki milyon dört yüz bin lirayı aşıyordu. Faturalarda restoranımıza teslim edildiği yazan ürünlerin hiçbirini depo kayıtlarında bulamıyorduk.

Daha kötüsü, ödeme onaylarını Berk vermişti.

O belgelerin üzerinde restoranımızın kaşesini, eski bir çalışanın taklit edilmiş gibi duran imzasını gördüm. O çalışan altı ay önce emekli olmuştu. Depo sorumlusunu arayıp tarihlerde herhangi bir teslimat bulunup bulunmadığını bir kez daha sordum. “Hayır patronum,” dedi. “O günlerde kamyon bile gelmedi.” İçimdeki şüphe artık sadece his değildi.

Üç yıl önce lojistik deneyimine güvenip ona tedarikçi ödemeleri için sınırlı banka yetkisi tanımıştım. Bana yardım ettiğini sanıyordum. Oysa ödemeleri parçalara bölerek dikkat çekmeden aktarmıştı.

Muhasebecimin notunun son satırını okuyunca elim titredi.

“Kuzey Soğuk Zincir’in ortaklarından biri Fikriye Yalçın. Şirketin diğer yetkilisi Ebru isimli bir kadın.”