Sekiz yaşındaki oğlum Kerem, hayatı boyunca anneannesi Neriman’a çok düşkün olmuştur. Uzun saatler çalışarak onu tek başına büyütmeye çalıştığım o zorlu dönemlerde anneannesi onunla yakından ilgilenmiş, ödevlerine yardım etmiş, okul konserlerini bir kez bile kaçırmamıştı. Bu yüzden anneannemin kalp rahatsızlığı birdenbire kötüleşip büyük bir ameliyat geçirmesi gerektiğinde, iyileşme sürecini evimizde geçirmesi için onu hiç düşünmeden yanımıza aldım. Kerem onun adeta küçük bir gölgesi haline geldi. Ona su taşıyor, ilaçlarını saatinde hatırlatıyor, konuşamayacak kadar yorgun olduğunda yatağının kenarına oturup ona çizgi romanlar okuyordu.

Ancak bir süre sonra evde garip bir şeyler olmaya başladı. Kerem, anneannemin yatak odasının dışındaki koridorda yatmak istemişti. Her gece kendi odasını terk edip yastığını ve battaniyesini alıyor, koridorun zeminine serilerek doğrudan anneannesinin odasının kapısının önünde kıvrılıp uyuyordu. Sabahları uyanıp onu orada bulduğumda ve kendi yatağına taşımak istediğimde hep aynı şeyi söylüyordu:
— Yavrum, anneannem güvende. Ben hemen koridorun karşı tarafındayım, odana geçebilirsin.
— Biliyorum anne, diye fısıldıyordu. Sadece ona yakın olmam lazım.