On sekiz yıl boyunca, kızımın ikiz kardeşini bir sır olarak saklamanın bir sevgi olduğuna kendimi inandırmıştım. Onu koruduğumu sanıyordum. Ancak on sekizinci doğum gününde kocamın önüne koyduğu ahşap sandık, on yıldır kaçtığım tüm gerçeklerle yüzleşmemi sağladı.

Kızım Defne, ikiziyle birlikte dünyaya gelmişti. Adı Rüya’ydı. Rüya, Defne’den on bir dakika sonra doğmuş, altı pound ağırlığında, koyu saçlı bir bebekti. Sol gözünün yanında ağladığında belirginleşen küçük bir çukuru vardı. Ancak doğduktan sadece dokuz gün sonra, Ani Bebek Ölümü Sendromu (SIDS) nedeniyle onu kaybettik. O gün yaşadığımız acıyla baş edemeyen eşim Doruk ve ben, bu konuyu tamamen kapatmaya karar vermiştik. Defne’nin suçluluk hissetmemesi, bu kaybın yükünü taşımaması için ona ikizinden hiç bahsetmeme kararı almıştık. Zamanla ailemizdeki herkes bu sırrı korumak için sessizlik antlaşması yapmıştı.

Defne büyüdü; okula gitti, arkadaşlıklar kurdu, ilk aşkını yaşadı, üniversiteye hazırlandı. Her yıl 9 Eylül’de Defne’nin doğum gününü kutlarken, içimde hep Rüya’nın yaşayamadığı yılları düşünür, içten içe yas tutardım. Doruk birkaç kez gerçeği söylememiz gerektiğini dile getirse de, her seferinde korkuyla bu konuşmaları engelledim.

Ve sonra Defne on sekiz yaşına girdi.

İzmir’deki evimizde büyük bir kutlama yaptık. Eş dost, akrabalar toplandı. Defne’ye ikinci el ama çok sevdiği küçük bir araba hediye ettik. Sevincinden havalara uçuyordu. Her şey çok güzel görünüyordu… Ta ki hediyeler açıldıktan sonra Doruk ayağa kalkıp herkesin sessiz olmasını isteyene kadar.