Mektubun devamındaki satır beni daha da sarstı.

“Babanın kazası kaza değildi.”

Ayağa kalktım.

Mutfakta birkaç adım attım ama dizlerim titriyordu.

Annemin yıllardır neden Orhan eniştemle aynı masaya oturmadığını şimdi anlıyordum. Aile toplantılarında onun adı geçtiğinde yüzünün neden gerildiğini, neden bana babamın şirketinden kalan hisseleri sattırmak için sürekli baskı yaptığını da…

Cevdet her şeyi görmüştü.

Ama korkmuştu.

Orhan’ın adamları onu bulmuş, susturmuş ve suçu üzerine yıkmakla tehdit etmişti. Cevdet kaçmıştı. Yıllarca başka şehirlerde yaşamış, sahte isimler kullanmış, işten işe sürüklenmişti.

Sonra hastalandığında kaçmaktan vazgeçmişti.

“Ölmeden önce yaptığım en büyük korkaklığı düzeltmek istedim,” diyordu mektubunda.

Ama asıl şaşkınlığı son sayfada yaşadım.

“Seninle evlenmemin nedeni yalnızca cenazemi sahiplenecek birinin olması değildi.”

Mektubu elimden düşürecek gibi oldum.

Devam ettim.

“Baban bana bir emanet bırakmıştı. Eğer başına bir şey gelirse, bunu yalnızca sana vermemi istemişti. Fakat emaneti sana teslim edebilmem için hukuken aileden biri olmam gerekiyordu. Çünkü yıllar önce açılan kasanın erişim belgesinde bu şart vardı.”

Zarfın dibinde küçük, pirinç renkli bir anahtar buldum.

Yanında bir banka adı ve kasa numarası yazılıydı.

Ertesi sabah erkenden bankaya gittim.

Görevli evlilik belgesini ve Cevdet’in ölüm belgesini inceledikten sonra beni alt kata götürdü.

Dar koridorun sonunda küçük bir odaya girdik.

Görevli kasayı önüme koyup dışarı çıktı.

Anahtarı çevirdiğimde ellerim titriyordu.

Kutunun içinde para yoktu.

Mücevher yoktu.

Sadece eski bir ses kayıt cihazı, birkaç dosya ve babamın el yazısıyla yazılmış bir mektup vardı.

İlk olarak kayıt cihazını açtım.

Babamın sesini duyduğum an gözlerim doldu.

On iki yaşımdan beri duymadığım o sesi hemen tanımıştım.

“Derya,” diyordu, “eğer bunu dinliyorsan, büyük ihtimalle sana kendim anlatamadım.”

Kayıtta babam, Orhan’ın şirketten para kaçırdığını tek tek anlatıyordu. Banka hesaplarını, şirket isimlerini ve tarihleri söylüyordu.

En sonunda ise Cevdet’ten bahsetti.

“Cevdet’e güvenebilirsin. Başına ne gelirse gelsin, seni korumaya çalışacaktır.”

Ağlamaya başladım.

O anda anladım.

Cevdet iki yıl boyunca metro girişinde yalnızca beni izlememişti.

Benim iyi olup olmadığımı kontrol etmişti.

Belki konuşmaya cesaret edememişti.

Belki geçmişte yaptığı korkaklığın utancıyla yanımda sadece sessizce oturabilmişti.

Dosyaları savcılığa teslim ettim.

Aylar süren soruşturmanın ardından Orhan hakkında şirket varlıklarını zimmete geçirme, belge sahteciliği ve babamın ölümüyle bağlantılı başka suçlamalar nedeniyle dava açıldı.

Annem ise gerçeği öğrendiğinde saatlerce ağladı.

“Cevdet’i tanıyordum,” dedi sonunda. “Baban ona çok güvenirdi.”

“Peki neden bana hiç söylemedin?”

Annem gözlerini yere indirdi.

“Çünkü seni koruduğumu sanıyordum.”

O gece uzun süre Cevdet’in mezarının başında oturdum.

Yanımda her sabah ona aldığım sade kahveden vardı.

Bardağı mezar taşının yanına bıraktım.

“Beni gerçekten kandırdın,” dedim gülümseyerek.

Sonra gözlerim doldu.

“Ama sonunda sözünü tuttun.”

Ayağa kalkmadan önce mektubunun son cümlesini bir kez daha hatırladım.

“Bazen bir insanın ailesi olmak için onunla aynı kanı taşımak gerekmez. Bazen tek gereken, o insanın gerçeğini taşımaya cesaret etmektir.”

Cevdet hayatımda yalnızca üç hafta boyunca kocam olmuştu.

Ama gerçeği ortaya çıkararak bana, yıllardır kayıp olan babamı bir kez daha geri vermişti.

Ve ben o gün mezarlıktan ayrılırken ilk kez onun neden evlenmek istediğini gerçekten anladım.

Cevdet ölmeden önce bir aileye sahip olmak istememişti.

Aslında yıllar önce kaybettiği aileye son kez borcunu ödemek istemişti.