Demir mutfağın kapısında durdu.

Üzerimde ince, koyu renk bir bluz vardı. Bakışlarının üzerimde dolaştığını hissettim ama rahatsız olmadım.

Tam tersine…

Yıllardır unutmuş olduğum bir şeyi hissettim.

Arzulanmayı.

Yanıma geldi.

Aramızda birkaç santimetre kaldı.

“Selma…”

Başımı kaldırdım.

“Beni öpmek istiyorsun,” dedim.

Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.

“Evet.”

“Öyleyse neden öpmüyorsun?”

Bundan sonrasını düşünmedim.

Demir yüzümü ellerinin arasına aldı ve dudakları dudaklarıma değdi.

İlk öpücük yavaştı.

Neredeyse çekingen.

Ama yıllardır içimde tuttuğum bütün duygular bir anda ortaya çıkmış gibiydi.

Ellerimi omuzlarına koydum.

Bir süre sonra alnını alnıma yasladı.

“Devam etmemi istiyor musun?”

Cevabım onu tekrar öpmek oldu.

O gece yatak odasının kapısı kapandığında geçmişimi dışarıda bıraktım.

Demir aceleci değildi.

Bana dokunduğunda sadece bedenime değil, kırılmış gururuma da dokunuyormuş gibi hissettim.

Uzun zamandır ilk kez kendimi güzel buldum.

Sabah uyandığımda Demir yanımda yatıyordu.

Paniklemeyi bekliyordum.

Pişman olmayı.

Ama olmadım.

Sadece garip bir huzur vardı.

Demir gözlerini açıp bana baktı.

“Günaydın.”

Gülümsedim.

“Günaydın.”

Hayat bazen insana tuhaf oyunlar oynuyor.

Çünkü iki ay sonra Vedat kapımı çaldı.

Melis’le ilişkileri bitmişti.

Tahmin etmiştim.

Benden özür diledi.

Hata yaptığını söyledi.

“Eve dönmek istiyorum,” dedi.

Bir zamanlar duymak için her şeyimi verebileceğim cümleydi.

Ama karşımdaki adama baktığımda artık hiçbir şey hissetmediğimi fark ettim.

Ne öfke.

Ne aşk.

Ne de özlem.

“Geç kaldın, Vedat.”

Şaşırdı.

“Hayatında biri mi var?”

Bir an düşündüm.

Demir’i düşündüm.

Sonra başımı salladım.

“Bu seninle ilgili değil.”

Vedat anlamadı.

Ben ise sonunda anlamıştım.

Demir hayatıma girdiği için Vedat’ı istemiyordum değildi.

Vedat gittikten sonra kendimi yeniden bulduğum için onu istemiyordum.

Kapıyı kapattığımda aynanın karşısına geçtim.

Aynı yüz vardı.

Aynı çizgiler.

Aynı kadın.

Ama bakışlarım değişmişti.

O gece Demir geldiğinde kapıyı açar açmaz belime sarıldı.

“İyi misin?” dedi.

“Hiç olmadığım kadar.”

Başımı göğsüne yasladım.

Vedat beni genç bir kadın uğruna terk ettiğinde hayatımın bittiğini sanmıştım.

Oysa sonradan anladım ki biten hayatım değildi.

Sadece beni küçülten bir dönemdi.

Demir’le ne kadar süreceğimizi bilmiyordum.

Belki yıllar.

Belki daha kısa.

Ama artık bunun bir önemi yoktu.

Çünkü bir erkeğin beni seçmesiyle değerli olmadığımı öğrenmiştim.

O gece Demir’in elini tutup yatak odasına doğru yürürken arkamı dönüp ona baktım.

Gözlerindeki arzuyu gördüm.

Bu kez kaçmadım.

Gülümsedim.

Çünkü yıllar sonra ilk kez bir başkasının beni istemesinden önce, ben kendi hayatımı yeniden istiyordum.