Kocam beni kendisinden neredeyse yirmi yaş küçük bir kadın için terk ettiğinde kırk sekiz yaşındaydım.

O akşam salondaki koltuğa oturmuş, karşımdaki adama bakarken yirmi üç yıllık evliliğimin birkaç cümle içinde nasıl yok olabildiğini anlamaya çalışıyordum.

“Ben artık mutlu değilim, Selma,” dedi.

Sanki marketten farklı bir marka kahve almaya karar vermiş gibi sakindi.

“Başka biri mi var?”

Başını çevirdi.

İşte cevabımı o anda aldım.

Kadının adı Melis’ti.

Yirmi dokuz yaşındaydı.

Kocam Vedat’ın çalıştığı şirkette birkaç ay önce işe başlamıştı. Vedat bana onun sadece çalışma arkadaşı olduğunu söylemişti. Hatta bir akşam telefonuna gelen mesajı gördüğümde benimle dalga geçmişti.

“Bu yaştan sonra kıskançlık mı yapıyorsun?”

Meğer kıskançlık değilmiş.

İçgüdüymüş.

Vedat iki gün sonra valizini topladı.

Kapıdan çıkarken arkasından bakıp ağlamadım.

En azından o görene kadar.

Kapı kapandığı anda dizlerimin üzerine çöktüm.

Çünkü sadece kocam gitmemişti.

Yıllardır birlikte kurduğumu sandığım hayatım da onunla beraber çıkıp gitmişti.

İlk haftalar evden neredeyse hiç çıkmadım.

Aynaya baktığımda sürekli kendimi Melis’le karşılaştırıyordum.

Onun gençliğini düşünüyordum.

İnce belini.

Pürüzsüz yüzünü.

Sonra kendime bakıyordum.

Göz kenarlarındaki çizgilere, yılların değiştirdiği bedenime…

Bir gece banyodaki aynanın karşısında dururken kendi kendime sordum:

“Ben ne zaman kendimi sadece Vedat’ın karısı olarak görmeye başladım?”

Cevabını bulamadım.

Ama hayatımı değiştiren şey, üç hafta sonra yaşandı.

Yakın arkadaşım Aylin, beni zorla küçük bir sahil restoranına götürdü.

“Bir akşam evde oturmazsan ölmezsin,” dedi.

İstemeye istemeye gittim.

Üzerime yıllardır giymediğim siyah bir elbise geçirdim. Omuzlarım açıktı. Saçlarımı toplamak yerine bıraktım.

Restorana girdiğimizde insanların bana baktığını fark ettim.

İlk kez uzun zamandır görünmez olmadığımı hissettim.

Sonra onu gördüm.

Barın yanında tek başına oturan adamı.

Adı Demir’di.

Sonradan kırk iki yaşında olduğunu öğrendim.

Uzun boylu, koyu saçlı, sakin bakışlı bir adamdı. Aylin onu tanıyordu ve birkaç dakika sonra bizi tanıştırdı.

Demir elimi sıktığında gözlerimin içine baktı.

“Memnun oldum.”

Sadece iki kelimeydi.

Ama yıllardır hiç kimsenin bana öyle bakmadığını fark ettim.

Vedat bile.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Demir yanımıza oturdu.

Konuştuk.

Güldük.

Vedat’la evliliğimin son yıllarında ne kadar az güldüğümü o gece anladım.

Restorandan çıkarken Demir bana,

“Bir kahve içmek ister misin?” diye sordu.

Aylin bana baktı.

Gözleri resmen “Git” diyordu.

Kabul ettim.

Sahildeki küçük kafelerden birine gittik.

Saat gece yarısını geçmişti.

Denizin sesi dışında çevrede neredeyse hiçbir şey duyulmuyordu.

Demir bana hayatımı sordu.

Başta anlatmak istemedim.

Sonra nedense her şeyi söyledim.

Vedat’ı.

Melis’i.

Kendimi nasıl değersiz hissettiğimi.

Demir uzun süre sessizce dinledi.

Sonra,

“Bir adamın senden gitmesi senin değerini azaltmaz,” dedi.

Başımı kaldırdım.

“Bunu söylemek kolay.”

“Belki. Ama sana bakıyorum ve neden kendini bu kadar değersiz gördüğünü anlamıyorum.”

Kalbim hızlandı.

Uzun zamandır hiçbir erkek bana kadın olduğumu hatırlatan bir cümle kurmamıştı.

Demir elini masanın üzerine bıraktı.

Benim elimin hemen yanına.

Dokunmadı.

Ama parmaklarımız arasında sadece birkaç santimetre vardı.

O küçücük mesafe bile içimde garip bir sıcaklık oluşturdu.

O gece hiçbir şey olmadı.

Demir beni eve bıraktı.

Ama ertesi sabah telefonuma mesaj geldi.

“Dün gece güzeldi.”

İstemeden gülümsedim.

Sonraki iki hafta birkaç kez görüştük.

Kahve içtik.

Akşam yemeğine çıktık.

Sahilde yürüdük.

Demir hiçbir zaman acele etmedi.

Belki de beni ona yaklaştıran buydu.

Bir gece yağmur başladı.

Evime kadar bırakmıştı.

Arabadan inmek üzereyken,

“Bir kahve ister misin?” dedim.

Demir bana baktı.

“Emin misin?”

Bu soru hoşuma gitmişti.

“Evet.”

Eve çıktık.

Kahveyi hazırlarken ellerim titriyordu