Yirmi yaşındaydım.

Köyün çıkışındaki taş evimizden gelinlikle çıktığım gün, arkamdan ağlayan annemin sesini hâlâ unutamıyorum.

Evlendiğim adamın adı Kadir’di.

Otuz beş yaşındaydı. Köyde herkes ona “ağa” diyordu. Tarlaların büyük bölümü ailesinindi. Köyün girişindeki iki katlı taş konak, zeytinlikler, traktörler, çalışanlar…

Kadir’in adı geçtiğinde insanların ses tonu bile değişiyordu.

Ben ise onu düğünden önce yalnızca üç kez görmüştüm.

İlkinde babamın yanında oturmuş, tek kelime etmeden çayını içmişti.

İkincisinde göz göze geldiğimizde bakışlarını kaçırmamıştı.

Üçüncüsünde ise aileler söz keserken kulağıma eğilip sadece şunu söylemişti:

“Benden korkmanı istemiyorum.”

O zaman bu cümlenin neden söylendiğini anlamamıştım.

Düğün gecesi anladım.

Konaktan içeri girdiğim anda, avludaki kalabalığın arasından birkaç kadın koluma girdi.

Kadir’in halalarıydı.

“Gel bakalım gelin,” dediler.

Nereye götürdüklerini sorduğumda cevap vermediler.

Beni konağın üst katındaki büyük bir odaya çıkardılar. Yatağın üzerinde kırmızı bir örtü vardı. Sandığın üstüne gecelik bırakılmıştı.

Kadınlardan biri kapıyı kapatırken gülümseyip,

“Bizim evin bazı gelenekleri vardır,” dedi.

İçime bir sıkıntı çöktü.

“Nasıl gelenekler?”

Kadınlar birbirlerine baktı.

Sonra en yaşlıları elindeki kırmızı kuşağı kaldırdı.

“Bu gece gelinin odasının önünde beklenir. Sabah da bazı şeylerin usulüne uygun olup olmadığına bakılır.”

Ne demek istediğini hemen anlamıştım.

Yüzüm ateş gibi yandı.

“Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum.”

Kadınların gülümsemesi kayboldu.

“Burası ağa evidir kızım.”

Tam cevap verecekken kapı açıldı.

Kadir içeri girdi.

Üzerinde düğünde giydiği siyah takım elbise vardı. Kravatını çıkarmış, gömleğinin ilk düğmesini açmıştı.

Bakışları önce bana, sonra kadınlara kaydı.

“Neden hâlâ buradasınız?”

Halası hemen atıldı.

“Geleneği anlatıyorduk.”

Kadir’in yüzü sertleşti.

“Ben size bunu yapmayacağımızı söylemedim mi?”

Odadaki hava bir anda değişti.

Kadınlardan biri itiraz etti.

“Ama baban zamanında—”

“Ben babam değilim.”

Kadir’in sesi yüksek değildi.

Ama o kadar kesindi ki kimse ikinci kez konuşamadı.

Kapıyı gösterdi.

“Çıkın.”

Kadınlar homurdanarak odadan ayrıldı.

Kapı kapanınca Kadir birkaç saniye sessiz kaldı.

Ben yatağın yanında durmuş, ellerimi birbirine kenetlemiştim.

Sonra bana doğru bir adım attı.

İstemeden geriye çekildim.

Bunu fark edince durdu.

“Benden gerçekten korkuyor musun?”

Başımı kaldırdım.

“Bilmiyorum.”

“Dürüst cevap.”

“Evet.”

Yüzünde garip bir ifade belirdi. Kızgınlık değil, kırgınlık gibiydi.

Ceketini çıkarıp sandalyeye bıraktı.

“Bu evde istemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin.”

Şaşırdım.

“Köyde herkes başka türlü konuşuyor.”

“Köy çok konuşur.”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Kadir pencerenin önüne geçti