“Pişman mısın?” diye sordu.

“Henüz değil.”

Hafifçe gülümsedi.

O gece yan yana uyuduk ama içimdeki merak yüzünden uzun süre gözlerimi kapatamadım.

Sabah güneş yüzüme vurduğunda Cemal yatakta yoktu.

Tam kalkacakken yastığımın altında sert bir şey hissettim.

Küçük, eski bir anahtardı.

Üzerine kırmızı bir ip bağlanmıştı.

Yanında minicik bir kâğıt vardı.

“Gerçeği öğrenmek istiyorsan çalışma odamın arkasındaki kapıyı aç.”

Kalbim hızla atmaya başladı.

Demek ki bunu bilerek bırakmıştı.

Sabahlığımı giyip koridora çıktım.

Cemal ortalıkta görünmüyordu.

Çalışma odasına girdim.

Daha önce defalarca burada bulunmuştum.

Ama kitaplığın arkasındaki dar kapıyı hiç fark etmemiştim.

Anahtarı taktım.

Kapı açıldı.

İçerisi küçük bir odaydı.

Duvarlarda onlarca fotoğraf asılıydı.

Ve fotoğrafların hepsinde aynı kadın vardı.

Genç, güzel bir kadın.

Bazılarında Cemal’in yanındaydı.

Bazılarında tek başına.

Bir fotoğrafa yaklaştığımda nefesim kesildi.

Çünkü o kadın bana inanılmaz derecede benziyordu.

Aynı koyu saçlar.

Aynı göz şekli.

Hatta gülüşümüz bile benzerdi.

Masanın üzerinde bir gazete kupürü duruyordu.

Yıllar önce yaşanmış bir trafik kazasını anlatıyordu.

Kazadan kurtulamayan genç kadının adı Aylin’di.

Cemal’in ilk eşi.

Ellerim titremeye başladı.

Demek beni onun yerine koymak için mi evlenmişti?

Arkamdan bir ses geldi.

“Bunu böyle öğrenmeni istemezdim.”

Döndüm.

Cemal kapıda duruyordu.

“Bana onun için mi yaklaştın?”

“Hayır.”

“Yalan söyleme! Ona benziyorum.”

“Evet.”

“Öyleyse neden?”

Cemal ağır ağır içeri girdi.

“Çünkü seni ilk gördüğümde ben de korktum.”

Gözleri dolmuştu.

“Aylin’i otuz yıl önce kaybettim. O kazada arabayı ben kullanıyordum.”

Olduğum yerde kaldım.

“Polis beni suçlamadı. Kaza tamamen karşı şeritten gelen sarhoş bir sürücünün hatasıydı. Ama ben kendimi suçlamaktan hiç vazgeçmedim.”

Fotoğraflara baktı.

“Sonra hayatıma kimseyi almadım.”

“Ta ki beni görene kadar.”

“Ta ki seni tanıyana kadar.”

Sesini yükseltti.

“İlk başta senden uzak durmaya çalıştım. Çünkü ona benzediğin için sana yaklaşmanın yanlış olduğunu düşündüm.”

“Peki sonra?”

“Sonra senin Aylin olmadığını anladım.”

Yanıma geldi.

“Sen kahvene tarçın koyuyorsun, o nefret ederdi. Sen tartışırken sesini yükseltiyorsun, o susardı. Sen denizden korkuyorsun, o saatlerce yüzerdi.”

Gözlerinden yaş süzüldü.

“Ben senin yüzüne değil, sana âşık oldum.”

Başımı çevirdim.

“Öyleyse neden dün gece geçmişini sormamamı istedin?”

“Çünkü gerçeği öğrendiğinde senin de herkes gibi düşüneceğinden korktum.”

“Neyi?”

“Yaşlı bir adamın, kaybettiği karısının benzerini bulup onunla evlendiğini.”

Sessizlik oldu.

Sonra masanın çekmecesinden bir dosya çıkardı.

Önüme koydu.

“Bu da dün sabah imzaladığım belge.”

Dosyayı açtım.

Evlilik sözleşmesiydi.

Ama beklediğim gibi değildi.

Boşanmamız durumunda servetinden hiçbir hak talep etmediğimi söyleyen bir belge yerine, villanın yarısını ve belirli yatırımları benim adıma devreden noter evrakları vardı.

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Neden?”

“Çünkü benimle kalman için parama muhtaç olmanı istemiyorum.”

Bir an sustu.

“Bir gün gidersen de özgürce gitmeni istiyorum.”

O cümle içimde bir şeyleri değiştirdi.

Bütün hayatı boyunca kaybetmekten korkan bir adam, beni yanında tutabilmek için zincir değil, özgürlük vermeyi seçmişti.

Elini tuttum.

“Ben Aylin değilim.”

“Biliyorum.”

“Onun yerine de geçmeyeceğim.”

“Bunu senden asla istemem.”

Fotoğraflardan birini elime aldım.

“Bir şartım var.”

Yüzü gerildi.

“Ne?”

“Bu odayı kilitlemeyeceksin artık.”

Şaşırdı.

“Geçmişin burada saklanmak zorunda değil. Ama bizim geleceğimizin önüne de geçmeyecek.”

Cemal uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra beni kendine çekti.

O sabah ilk kez onu gerçekten savunmasız gördüm.

İnsanlar yıllarca benim onun servetine âşık olduğumu düşündüler.

Bazıları hâlâ öyle düşünüyor.

Oysa kimse gerçeği bilmiyor.

Ben zengin bir adamla evlenmedim.

Geçmişinin ağırlığını otuz yıl boyunca tek başına taşımış yalnız bir adamla evlendim.

Cemal de kaybettiği kadına benzeyen genç bir kadınla evlenmedi.

Hayatın ona ikinci kez sevme cesareti verdiği kadınla evlendi.

Yıllar sonra o gizli odadaki fotoğrafları kaldırmadık.

Tam tersine, yanlarına bizim fotoğraflarımızı da koyduk.

Çünkü sonunda ikimiz de aynı şeyi öğrendik:

Gerçek sevgi, geçmişi silmek değildir.

Geçmişin varlığını kabul edip yine de geleceğe birlikte yürüyebilmektir.