Onunla evlendiğimde çevremdeki herkes aynı şeyi söyledi:

“Parası için evlendin.”

Kimi bunu yüzüme söyledi, kimi arkamdan konuştu.

Ben yirmili yaşlarımın sonundaydım. Kocam Cemal ise benden tam otuz yaş büyüktü.

Şehrin en varlıklı iş insanlarından biriydi.

Denize bakan kocaman bir villası, farklı şehirlerde şirketleri, şoförlü arabaları ve adını duyduğunuzda insanların tavrını değiştiren bir serveti vardı.

Bense sıradan bir aileden geliyordum.

Bir yayınevinde editör olarak çalışıyordum ve hayatımdaki en büyük lüks, ay sonunda hesabımda birkaç bin lira fazla kalmasıydı.

Cemal’le bir yardım gecesinde tanışmıştık.

İlk dikkatimi çeken parası değildi.

Bakışlarıydı.

İnsanlarla konuşurken gözlerinin içine bakıyor, sözlerini kesmiyor ve gerçekten dinliyordu.

Benimle ilk konuştuğunda da öyle yaptı.

“Bu salondaki herkes bana şirketlerimden bahsediyor,” demişti.

“Sen neden sormuyorsun?”

“Çünkü şirketlerinizi merak etmiyorum.”

Gülümsemişti.

“Peki beni merak ediyor musun?”

O gece başlayan sohbetimiz aylarca sürdü.

Cemal bana hediyeler yağdırmadı. Lüks restoranlara götürmek yerine çoğu zaman sahilde yürümek istedi. En sevdiğim kitabı okuyup üzerine benimle tartıştı.

Ve bir gün evlenme teklif etti.

Kabul ettiğimde ailem bile şaşırdı.

Annem beni mutfağa çekip,

“Bu adam senden otuz yaş büyük,” dedi. “Yarın öbür gün pişman olursan?”

“Yaşıyla evlenmiyorum anne.”

“Peki neyle evleniyorsun?”

“Bana hissettirdiği şeyle.”

Düğünümüz sade olacaktı.

En azından ben öyle sanıyordum.

Cemal’in çevresi yüzünden yaklaşık üç yüz kişinin katıldığı görkemli bir törene dönüştü.

O gece herkes beni izliyordu.

Bazı kadınların bakışlarında açıkça küçümseme vardı.

Cemal’in uzaktan akrabalarından birinin,

“İki seneye kalmaz mirası garantiler,” dediğini bile duydum.

Hiçbir şey söylemedim.

Çünkü benim bildiğim Cemal, onların tanıdığı adamdan farklıydı.

Düğün bittikten sonra villaya döndük.

Evin çalışanlarına izin verilmişti.

Koca evde sadece ikimiz vardık.

Üzerimde hâlâ gelinliğim vardı.

Cemal ceketini çıkarıp sandalyeye bıraktı.

Sonra yatak odasının kapısını kapattı.

Anahtarı çevirdi.

Kalbim istemsizce hızlandı.

Bana doğru yürüdü.

Aramızda yalnızca birkaç adım kalınca durdu.

Yüzündeki ifade düğünde olduğundan tamamen farklıydı.

Gergindi.

“Seninle konuşmam gereken bir şey var,” dedi.

Gülümsedim.

“Bu kadar ciddi olma. Evleneli birkaç saat oldu.”

Ama gülmedi.

“Bu evde gördüğün her şey senin olabilir.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne demek bu?”

“Ev, arabalar, hesaplar… Benim olan her şey.”

Sonra gözlerini kaçırdı.

“Ama benden hiçbir zaman geçmişimi anlatmamı isteme.”

Sözleri bütün romantik havayı bir anda dağıtmıştı.

“Geçmişin mi?”

“Evet.”

“Cemal, seninle evlendim. Elbette hayatını merak edeceğim.”

“Bazı şeylerin bilinmemesi daha iyidir.”

O anda içimde tuhaf bir his oluştu.

Aylar boyunca bana son derece açık davranan adam ilk kez önümde bir duvar örüyordu.

“Benden ne saklıyorsun?”

“Bu gece sorma.”

Sesindeki kırılma beni susturdu.

Bir süre sonra yanıma geldi.

Saçlarımı omzumdan geriye doğru çekti