“Babanın neden yirmi altı yıldır senden bunu sakladığını öğrenince her şey değişecek…”

Vildan’ın o cümlesi arabanın içinde asılı kaldı.

Elimde tuttuğum doğum kayıt örneğine tekrar baktım.

Metin Alkan.

Babamın adı olması gereken yerde bu isim yazıyordu.

Parmaklarım titremeye başladı.

“Bu sahte olabilir,” dedim.

Vildan başını yavaşça iki yana salladı.

“Değil.”

“Nereden buldun?”

Bir süre cevap vermedi. Sonra çantasından başka bir zarf çıkardı.

“Ragıp’ın çalışma odasında.”

O an içimde yükselen öfke korkumu bastırdı.

“Babamın eşyalarını mı karıştırdın?”

“Evet.”

“Niye?”

Vildan gözlerini benden kaçırdı.

“Çünkü onun beni neden hayatından çıkarmaya çalıştığını anlamaya uğraşıyordum.”

“Hayatından çıkarmaya mı?”

Derin bir nefes aldı.

“Asel, baban benimle isteyerek evlenmedi.”

Birkaç saniye ne dediğini anlayamadım.

“Ne demek bu?”

“Ben onun geçmişini biliyordum. O da benim bildiğimi biliyordu.”

Kanım çekildi.

“Sen babamla… onu tehdit ederek mi evlendin?”

Vildan gözlerini kapattı.

“Başlangıçta hayır. Ama sonra işler kontrolden çıktı.”

Arabadan inmek istedim fakat kapı koluna uzandığım sırada telefonum çaldı.

Babamdı.

Açmadım.

Tekrar aradı.

Sonra yine.

Dördüncü aramadan sonra mesaj geldi.

Vildan’a inanma. Eve dön. Sana her şeyi anlatacağım.

Mesajı Vildan’a gösterdim.

Yüzü gerildi.

“Gitme.”

“Gitmem gerekiyor.”

“Asel…”

“Yirmi altı yıldır bana yalan söylenmiş. Artık kimse bana ne yapacağımı söylemeyecek.”

Arabadan indim ve taksi çağırdım.

Babamın evine döndüğümde salonun ışıkları yanıyordu.

Kapıyı açtığım anda onu kanepede otururken gördüm.

Sanki birkaç saat içinde on yıl yaşlanmış gibiydi.

Masada eski bir tahta kutu vardı.

“Gel,” dedi.

Karşısına oturdum.

Doğum belgesini önüne bıraktım.

“Metin Alkan kim?”

Babam ellerini yüzüne kapattı.

Sonra hayatım boyunca duymadığım kadar yorgun bir sesle konuştu.