Hayatımın aşkını kaybettikten iki yıl sonra

DOLAR

Alış: 48.39

Satış: 48.59

EURO

Alış: 56.13

Satış: 56.36

GBP

Alış: 65.27

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.09.2026

Hayatımın aşkını kaybettikten iki yıl sonra

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Hayatımın aşkını kaybettikten iki yıl sonra, rahmetli kocamın en yakın arkadaşıyla evlendim. Düğün gecemizde, gözlerinde yaşlarla bana baktı ve “GERÇEĞİ BİLMEN GEREKİYOR. ARTIK SAKLAYAMAM.” dedi. Adım Nermin. Yetmiş bir yaşındayım. İki yıl önce kocam Kemal, sarhoş bir sürücünün neden olduğu bir kazada hayatını kaybetti. O günlerden sağ çıkmamı sağlayan kişi ise çocukluk arkadaşı Rıza oldu. Her gün yanıma geldi, bana destek oldu ve yeniden hayata tutunmamı sağladı. Zamanla aramızda beklenmedik bir yakınlık oluştu. Bana evlenme teklif ettiğinde şaşırdım ama kabul ettim. Çocuklarımız da bu kararı destekledi. Ancak düğün gecemizde Rıza’nın taşıdığı ağır yük sonunda ortaya çıktı. “Gerçeği bilmen gerekiyor. Artık saklayamam…” dedi. Kalbim hızla çarpmaya başladı. “Ne gerçeği?” diye fısıldadım. Rıza başını eğdi. Elleri titriyordu. “Kemal’in ölümünden önceki son telefon görüşmesini ben yaptım.” Bir an ne diyeceğimi bilemedim. “Ne demek istiyorsun?” Derin bir nefes aldı. “O gün onu ben çağırdım. Evime gelmesini istedim. Acil olduğunu söyledim.” Boğazım düğümlendi. “Yani o yola senin yüzünden çıktı?” Rıza’nın gözlerinden yaşlar süzüldü. “Evet. Ama hikâye bununla bitmiyor.” Odanın içindeki sessizlik ağırlaştı. “Yıllardır bunu kimseye anlatmadım. Çünkü korkaktım. Kendimden nefret ettim ama söyleyemedim.” Yatağın yanındaki çekmeceye uzandı ve eski bir zarf çıkardı. “Bunu iki yıldır saklıyorum.” Zarfın içinden katlanmış bir mektup çıktı. Mektubun üstünde Kemal’in el yazısını görünce nefesim kesildi. “Bu da ne?” “Ölmeden üç gün önce bana verdi.” Titreyen ellerimle mektubu açtım. Kemal’in yazısı hâlâ aynıydı.

: Eğer bir gün bana bir şey olursa, Nermin’e onu ne kadar sevdiğimi söyle. Ama ona bir şeyi daha anlat. Senin ona yıllardır âşık olduğunu biliyorum. Bu satırı okuduğumda gözlerim büyüdü. Rıza sessizce ağlıyordu. Mektubu okumaya devam ettim. Bunu bana hiç söylemedin ama ben gördüm. Sana kızmadım. Çünkü sen gerçek bir dost oldun. Beni hiçbir zaman kıskanmadın, aramıza girmedin ve ailemi kendi ailen gibi korudun. Eğer ben gidersem ve yıllar sonra ikiniz birlikte mutlu olabilecek duruma gelirseniz, sakın suçluluk duymayın. Hayat yaşayanlar içindir. Mektubu okurken gözyaşlarım sayfaların üzerine düştü. Ama aklım hâlâ tek bir noktaya takılmıştı. “Bana bunu neden şimdi anlatıyorsun?” Rıza gözlerini kapattı. “Çünkü o gün seni kandırdım.” “Nasıl?” “Kazadan sonra polis bana Kemal’in son aradığı kişinin ben olduğumu söyledi. Sen yıkılmış durumdaydın. Eğer sana gerçeği söyleseydim, beni suçlayacağından korktum.” Başımı eğdim. Dürüst olmak gerekirse, o gün öğrenmiş olsaydım gerçekten onu suçlayabilirdim Çünkü acı mantığı susturur. Rıza devam etti. “Sonra günler geçti. Haftalar geçti. Her geçen gün söylemek daha zor hale geldi. Ben sustukça suçluluğum büyüdü.” İlk kez ona gerçekten baktım. Son iki yılda beni ayakta tutan adamın omuzlarında taşıdığı yükü gördüm. “Bir şey daha var,” dedi. “Ne?” “Kazaya sebep olan sürücü bulundu.” Şaşkınlıkla doğruldum. “Ne?” “Geçen ay bulundu. Başka bir şehirde yakalanmış. Polis bana haber verdi çünkü yıllar önce dosyayla ilgili ifade vermiştim.” Bunu ilk kez duyuyordum. “Peki neden bana söylemedin?” “Düğünden sonra söylemek istedim. Hayatımızın en mutlu gününü mahvetmek istemedim.” O an içimde yıllardır taşıdığım başka bir yükün de hafiflediğini hissettim. Çünkü iki yıl boyunca bilinmeyen bir hayaletle yaşamıştım. Kim olduğu bilinmeyen bir adam. Cevapsız kalan sorular. Bitmeyen öfke. Şimdi ise gerçek ortaya çıkmıştı. Uzun süre konuşmadan oturduk. Sonunda Rıza ayağa kalktı. “Beni affetmeni beklemiyorum,” dedi. “Belki bu evlilik burada biter. Ama artık yalan söylemek istemiyorum.” Kapıya doğru yürümeye başladı. Tam çıkarken seslendim. “Rıza.” Durdu. “Buraya gel.” Yavaşça geri döndü. Elini tuttum. “Sen Kemal’i öldürmedin.” Başını salladı. “Ama o yola benim çağrımla çıktı.” “Eğer o gün markete gitseydi, doktora gitseydi ya da başka bir arkadaşını ziyaret etseydi yine aynı sürücüyle karşılaşabilirdi.” Sessizce ağlamaya başladı. “İki yıldır kendini cezalandırıyorsun.” “Belki hak ettim.” “Elbette hatalısın. Bana gerçeği daha önce söylemeliydin. Ama bazen insanlar kötülükten değil korkudan yanlış yapar.” İlk kez gözlerinde gerçek bir rahatlama gördüm. O gece saatlerce konuştuk. Kemal’i andık. Eski anılarımızı paylaştık. Ağladık. Güldük. Ve sonunda geçmişin gölgesinden çıkmaya karar verdik. Ertesi sabah güneş doğarken verandada kahvelerimizi içiyorduk. Bahçedeki papatyalar rüzgârda hafifçe sallanıyordu. Kemal’i düşündüm. Sonra mektubundaki son satırı hatırladım. Hayat yaşayanlar içindir. O an anladım ki sevgi insanın kalbinde yer değiştirmez; genişler. Kemal’i sevmeyi hiç bırakmamıştım. Ama bu, Rıza’yı sevmeme engel değildi. Geçmişimizi değiştiremezdik. Fakat geleceğimizi nasıl yaşayacağımıza karar verebilirdik. Ve yıllar sonra ilk kez, suçlulukla değil umutla geleceğe bakıyordum.

Haberin Devamı

Hayatımın aşkını kaybettikten iki yıl sonra

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Canlı Yayında CHP İddiası!