Antalya’daki iş seyahatimden Ankara Çankaya’daki evime bir gün erken dönmüştüm. Müşterim son sabah atölye çalışmasını iptal edince hemen en erken uçakla eve atlamış, küçük kızım Melis’i taze simitler ve sıcak kahvaltılıklarla şaşırtmanın hayalini kurmuştum.
Ancak evin dış kapısını açıp içeri girdiğimde karşılaştığım manzarayla kanım dondü. 5 yaşındaki kızım Melis, kadife koltuğun üzerinde küçücük bir yumak gibi büzüşmüş, gözlerini sımsıkı kapatarak sessizce hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Annem Perihan, salonun köşesinde kollarını göğsünde kavuşturmuş soğuk bir kibirle duruyordu. Kız kardeşim Gönül ise 4 yaşındaki kızı Ceren’i kucağına almış, elindeki çikolatalı kurabiyeyi yerken dramatik bir şekilde ağlıyormuş gibi yapmasını izliyordu. O sırada ortalıkta iki polis memuru duruyordu.
Genç polis memurlarından biri Melis’in önüne çömelip omuzlarını sakinleştirmeye çalışarak, “Korkma güzelim, kimse seni hiçbir yere götürmeyecek,” diyordu.