belirdi.

Bana birkaç saniye baktı.

Ardından yüzündeki bütün renk çekildi.

“Sen…” dedi.

“Nevzat’ın eşiyim.”

Adam gözlerini kapattı.

Sanki yıllardır beklediği kötü haberi sonunda almış gibiydi.

“Nevzat öldü mü?”

“Üç gün önce.”

Başını eğdi.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra kapıyı tamamen açtı.

“İçeri gel.”

Ev küçüktü ama düzenliydi. Duvarlarda eski siyah beyaz fotoğraflar vardı.

Saim mutfaktan iki bardak su getirdi.

Ben çantamdaki zarfı masaya bıraktım.

“Nevzat bunu size getirmemi söyledi.”

Saim zarfa bakınca eli titredi.

“Demek sonunda yaptı.”

“Ne yaptı?”

Cevap vermeden zarfı açtı.

İçinden noter onaylı belgeler, hisse devir sözleşmeleri ve küçük bir anahtar çıktı.

Belgeleri tek tek incelerken nefesimi tuttum.

Sonra bana baktı.

“Çocukların sana ne yaptı?”

Bu soru o kadar doğrudan geldi ki birkaç saniye konuşamadım.

“Beni yol kenarında bıraktılar.”

Saim’in yüzü sertleşti.

“Demek Nevzat haklıymış.”

“Ne konusunda?”

Adam arkasına yaslandı.

“Şirketin çocuklara kalmaması konusunda.”

Kalbim hızlandı.

Saim önüme bir belge koydu.

Nevzat’ın imzası vardı.

Şirket hisselerinin yüzde elli biri benim adıma devredilmişti.

Üstelik devir işlemi ölümünden altı ay önce tamamlanmıştı.

Eve ait tapu ise yıllar önce zaten benim üzerime geçirilmişti.

Koray’ın “Ev de şirket de artık benim,” derken aslında hiçbir hukuki dayanağı yoktu.

Şaşkınlıkla Saim’e baktım.

“Peki neden bana hiçbir şey söylemedi?”

“Çünkü sen çocuklarına güveniyordun.”

Bu söz içime oturdu.

Doğruydu.

Nevzat bazen Koray’ın paraya fazla düşkün olduğunu söylerdi. Aybike’nin de ağabeyinin etkisinde kaldığını düşünürdü.

Ben ise her seferinde onları savunurdum.

“Onlar bizim çocuklarımız,” derdim.

Saim masanın çekmecesinden eski bir dosya çıkardı.

“Nevzat üç ay önce beni aradı. Yıllardır konuşmuyorduk. Bana yalnızca şunu söyledi: ‘Çocuklarım annelerini korursa bu dosyayı yak. Ama onu mal için yalnız bırakırlarsa her şeyi ona anlat.’”

Boğazım düğümlendi.

“Dosyada ne var?”

Saim dosyayı önüme itti.

İçinden banka hareketleri çıktı.

Koray, son iki yıldır şirket hesaplarından kendi hesabına düzenli para aktarmıştı.

Bazı ödemeleri sahte danışmanlık faturalarıyla gizlemişti.

Nevzat bunu fark etmişti.

Ama oğlunu hemen karşısına almak yerine delilleri toplamıştı.

Bir başka belgede ise Aybike’nin de birkaç taşınmaz satışı sırasında kardeşine yardımcı olduğu görülüyordu.

Başımı ellerimin arasına aldım.

Çocuklarımın beni yol kenarında bırakması canımı yakmıştı.

Ama bunlar daha ağırdı.

Nevzat son aylarını yalnızca hastalığıyla değil, kendi çocuklarının ihanetiyle mücadele ederek geçirmişti.

Saim sessizce,

“Polise gitmek zorunda değilsin,” dedi. “Ama şirketin kontrolünü hemen alman gerekiyor. Yoksa Koray kalan parayı da aktarabilir.”

Ayağa kalktım.

“Şehre dönmem lazım.”

Saim anahtarı avucuma bıraktı.

“Bu, bankadaki kasanın anahtarı. Nevzat’ın son talimatları orada.”

O gün öğleden sonra Saim’le birlikte şehre döndük.

İlk durağımız şirket olmadı.

Nevzat’ın yıllardır çalıştığı avukat Tayfun Beyin ofisine gittik.

Bizi gördüğünde hiç şaşırmadı.

Sanki geleceğimi biliyordu.

“Başınız sağ olsun,” dedi.

Sonra masasının çekmecesinden kalın bir dosya çıkardı.

“Nevzat Bey her şeyi hazırladı.”

O anda telefon çaldı.

Tayfun Bey ekrana baktı.

“Koray arıyor.”

Birbirimize baktık.

“Açın,” dedim.

Hoparlörü açtı.

Koray’ın sesi öfkeliydi.

“Tayfun Bey, annem ortada yok. Ayrıca şirket hesaplarına erişemiyorum. Sistem neden beni engelledi?”

Avukat sakin kaldı.

“Çünkü yetkiniz kaldırıldı.”

Sessizlik oldu.

“Ne demek kaldırıldı?”

“Şirketin çoğunluk hissedarı anneniz.”

Koray’ın sesi bir anda değişti.

“Bu mümkün değil.”

Ben öne eğildim.

“Gayet mümkün.”

Karşı tarafta derin bir nefes sesi duydum.

“Anne?”

“Evet.”

“Sen neredesin?”

Gülümsedim.

“Beni bıraktığın yerden biraz ileride.”

Koray hemen yumuşamaya çalıştı.

“Anne, bak, yanlış anladın. Seni orada bırakmak istemedim. Sadece biraz sakinleşmeni—”

“Sakinim Koray.”

Sözümü kesmesine izin vermedim.

“Hayatımda hiç bu kadar sakin olmamıştım.”

Araya Aybike’nin sesi girdi.

“Anne, eve dön. Konuşalım.”

Gözlerimi kapattım.

Birkaç saat önce aynı kadın, beni yol kenarında bırakırken tek kelime etmemişti.

“Eve döneceğim,” dedim.

İkisinin de sesi kesildi.

“Ama siz orada olmayacaksınız.”

O akşam avukat aracılığıyla ikisine de resmi bildirim gönderildi.

Ev benimdi.

Şirketin yönetimi bana aitti.

Koray’ın şirketteki bütün yetkileri geçici olarak donduruldu.

Hesap hareketleri için inceleme başlatıldı.

İki gün sonra Koray kapıma geldi.

Bu kez karşısında yol kenarında bıraktığı kadın yoktu.

Nevzat’ın çalışma odasında oturuyordum.

Masanın üzerinde belgeler vardı.

Koray içeri girdiğinde ilk kez gerçekten korkmuş görünüyordu.

“Anne, biz hata yaptık.”

“Hayır,” dedim.

Başını kaldırdı.

“Hata, insanın farkında olmadan yaptığı şeydir. Siz plan yaptınız.”

Aybike ağlamaya başladı.

“Ben istemedim. Koray zorladı.”

Ona baktım.

“Arabada ağzını açtın.”

Başını eğdi.

“Ama hiçbir şey söylemedin.”

Sessizlik odayı doldurdu.

Sonra önlerindeki iki kâğıdı gösterdim.

Biri evden çıkmaları için hazırlanan resmi bildirimdi.

Diğeri ise benim hazırlattığım yeni vasiyetnamenin ilk sayfasıydı.

Koray’ın yüzü bembeyaz oldu.

“Bizi mirastan mı çıkarıyorsun?”

Başımı salladım.

“Henüz karar vermedim.”

Şaşkınlıkla baktılar.

“Çünkü babanızın bana bıraktığı son ders intikam değildi.”

Nevzat’ın çalışma masasındaki fotoğrafımıza baktım.

“İnsan bazen en çok sevdiklerinin kim olduğunu, kendisine nasıl davrandıklarında değil… kendisinden artık bir şey alamayacaklarını düşündüklerinde öğreniyor.”

Koray başını eğdi.

Aybike sessizce ağlıyordu.

“Size para bırakıp bırakmayacağımı bilmiyorum,” dedim. “Ama bir şans bırakacağım.”

İkisi de bana baktı.

“Koray, şirketten aldığın her kuruşu geri ödeyeceksin. Aybike, sen de yaptıklarını inkâr etmeyeceksin. Sonra kendi hayatınızı kendi emeğinizle kuracaksınız.”

“Ya sonra?” diye sordu Aybike.

“Sonrasını zaman gösterecek.”

Bir yıl geçti.

Şirketi profesyonel bir yöneticiye bıraktım.

Nevzat’ın adını taşıyan küçük bir eğitim bursu kurdum. Maddi imkânı olmayan gençlerin meslek edinmesine destek olmaya başladık.

Koray sattığı lüks arabasının parasıyla şirkete olan borcunun büyük kısmını ödedi.

Aybike ise ağabeyinden uzaklaşıp küçük bir muhasebe ofisinde çalışmaya başladı.

İkisini affettim mi?

Belki tamamen değil.

Ama artık içimde öfke taşımıyordum.

Bir bahar sabahı Nevzat’ın mezarına gittim.

Yanımda küçük bir demet papatya vardı.

Mezar taşının önünde durup uzun süre sessiz kaldım.

Sonra gülümsedim.

“Beni korumaya yine devam ettin,” dedim.

Rüzgâr hafifçe ağaçların yapraklarını salladı.

Eve dönerken bir yıl önce bırakıldığım o eski köy yolundan geçtim.

Arabayı kenara çektim.

İndim.

Tam o noktada birkaç dakika durdum.

Bir zamanlar kendimi terk edilmiş sandığım yerde.

O gün çocuklarım beni yol kenarında bırakmıştı.

Ama şimdi biliyordum ki insanın yalnız kalmasıyla, terk edilmesi aynı şey değildi.

Bazen hayatındaki yanlış insanlar uzaklaştığında yalnız kalmazdın.

Tam tersine…

İlk kez kendi yanında kalırdın.

Arabaya geri bindim ve aynadan o yolu son kez gördüm.

Sonra önüme döndüm.

Çünkü artık geride bıraktıklarımın değil, önümde kalan hayatın sahibiydim.