“Kocam gecenin ikisinde arka bahçede bir çukur kazıyordu.

Tam o anda battaniyenin içinden çok hafif bir hareket gördüm.

Ve Erdal’ın çukura eğilip fısıldadığı cümleyi duyduğumda, kapıyı açmaya cesaret edemedim…”

“Biraz daha dayan güzelim,” dedi Erdal. “Baban seni burada bırakmayacak.”

Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki nefesimin bile onu ele vereceğinden korktum. Mutfağın karanlığında, perdeyi iki parmağımla aralayıp dışarı bakmayı sürdürdüm. Mavi battaniyenin içindeki şey yeniden kıpırdadı.

Bu kez yanılmadığımdan emindim.

Orada canlı bir şey vardı.

Erdal küreği toprağa sapladı, iki kez daha kazdı. Sonra battaniyeyi dikkatlice çimlerin üzerine bıraktı.

İçimdeki korku bir anda öfkeye dönüştü.

Kapıyı açtım.

“Erdal!”

Kocam olduğu yerde dondu.

Küreği elinden düştü.

Bana döndüğünde yüzünde otuz bir yıllık evliliğimiz boyunca hiç görmediğim bir ifade vardı.

Suçluluk.

Korku.

Ve çaresizlik.

“Sevda…” dedi.

“Battaniyede ne var?”

Cevap vermedi.

Bahçeye indim.

“Ne var onun içinde?”

Erdal önümde durmaya çalıştı.

“Önce beni dinle.”

“Çekil önümden.”

“Sevda, lütfen…”

Onu omzundan ittim ve battaniyeye doğru yürüdüm.

Tam eğilecekken içeriden incecik bir ses geldi.

Bir yavru kedi miyavlamasına benzeyen ama ondan daha boğuk bir sesti.

Şaşkınlıkla battaniyeyi araladım.

İçinde küçücük, sarı-beyaz tüylü bir köpek yavrusu vardı.

Arka bacaklarından biri sargılıydı. Göğsü hızlı hızlı inip kalkıyor, iri kahverengi gözleri korkuyla bize bakıyordu.

Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim.

Sonra Erdal’a döndüm.

“Bu ne?”

Erdal gözlerini yere indirdi.

“Adı Mavi.”

“Adını bile koymuşsun.”

“Ben koymadım.”

Bu cevap içimi daha da ürpertti.

“Kim koydu?”

Erdal ağır ağır başını kaldırdı.

“Babam.”

Bir an ne dediğini anlayamadım.

Erdal’ın babası Süleyman Bey on sekiz yıl önce ölmüştü.

“Ne saçmalıyorsun sen?”

Erdal derin bir nefes aldı.

Sonra çukurun yanına çöktü.

“Bu mezar değil.”

“Peki nedir?”

“Bir kulübenin temeli.”

Bahçenin karanlığına baktım. Kazdığı yer, eski incir ağacının hemen yanındaydı. Çukur geniş ama oldukça sığdı.

Erdal konuşmaya devam etti.

“Üç hafta önce gece vardiyasından dönen komşumuz Orhan beni aradı. Yol kenarında yaralı bir köpek bulmuş. Veterinere götürmek için yardım istedi. Gittim.”

“Bunun babanla ne ilgisi var?”

Erdal’ın gözleri doldu.