Doğum yapalı henüz üç gün olmuştu. Dikişlerimin sızısı, günlerdir süren uykusuzluk ve kucağımda sıkıca tuttuğum minik kızımla, parasını son kuruşuna kadar kendi cebimden ödediğim evin kapısında kalakaldım. Dijital kilit, kendi şifremi her girdiğimde kırmızı ışık yakıyordu. Kocam şifreyi değiştirmiş ve beni kucağımda yeni doğmuş bebeğimle sağanak yağmurun altında kilitli bırakmıştı.

Gözyaşlarım yağmur suyuna karışırken kocam Erdem’i defalarca aradım. Üçüncü aramada telefonu açtı. Arkadan neşeli kahkahalar ve müzik sesleri geliyordu.

“Erdem,” diye fısıldadım titreyen sesimle. “Şifre çalışmıyor.”

O sırada arkadan kayınvalidem Perihan Hanım’ın sesi duyuldu: “Aaa, o kadın dışarıda mı kalmış?”

Erdem derin bir nefes alıp soğuk bir tonla yanıtladı: “Şifreyi ben değiştirdim Nalan. Biraz sınırlara ihtiyacın vardı. Annem bu evi kendi malınmış gibi benimsemenden son derece rahatsız.”

Başımı kaldırıp aylarca süslemek için uğraştığım bebek odasının pencerelerine baktım. “Bu ev zaten benim!” dedim.

Erdem alaycı bir kahkaha attı.