“Lohusalık hormonların yüzünden duygusal davranıyorsun.” Arkadan görümcem Melis’in bağıran sesi geldi: “Erdem, söylesene ona, biz Bodrum’a geldik bile!”

Mideme bir taş oturdu. “Siz tatile mi gittiniz?”

“Annemin senin çıkardığın dramalardan sonra biraz dinlenmeye ihtiyacı vardı,” dedi Erdem rahatça. “Bodrum’dayız, on gün yokuz. Git ablanda kal. Üç günlük bir bebeğin var, biraz annelik yap da başının çaresine bak.”

Telefon suratıma kapandı.

Kucağımdaki bebeğimi göğsüme daha sıkı bastırdım. Ağlamak, avazım çıktığı kadar bağırmak istedim. Ama sonra gözyaşlarımı sildim. Çünkü Erdem çok önemli bir detayı unutmuştu: Ben onun karısı olmadan önce, yıllarca gayrimenkul hukuku alanında uzmanlaşmış kıdemli bir avukattım.

Ve Yeniköy’deki o lüks villa hiçbir zaman Erdem’e ait olmamıştı. Ne duvarları, ne kapıları, ne de bastığı bahçesi… Evlilik öncesinde kendi birikimimle almıştım ve Erdem’in “erkeklik gururu” yapıp okumadan imzaladığı evlilik sözleşmesiyle tamamen koruma altındaydı.

Hemen asistanım Rüya’yı aradım. “Rüya, Yeniköy’deki villanın tapu kayıtlarını çıkar. Sonra Emlakçı Ahmet Bey’i ara. Daha önce teklif veren kurumsal sağlık grubunun hâlâ peşin parayla ilgilenip ilgilenmediğini sor.”

Rüya bir an duraksadı. “Evi satıyor musunuz Nalan Hanım?”

“Evet,” dedim soğukkanlılıkla. “Satar satıp bu sayfayı kapatıyorum.”

Ertesi sabah bebeğimle sakin bir otel süitindeydim. Erdem Bodrum’dan bir fotoğraf gönderdi; annesi Perihan Hanım, benim kasamdan izinsiz aldığı pırlanta bilezikle güneşleniyordu. Altına da “Umarım kalacak bir yer bulmuşsundur. Belki saygı duymayı öğrenirsin” yazmıştı.

Erdem ve ailesi Bodrum’da benim paramla ve benim takılarımla sefa sürerken, avukatım ve emlakçım eşliğinde villanın acil satış işlemlerini başlattım. Evdeki tüm kişisel eşyalarımı, bebek odasını, aile yadigarı piyanomu gizlice daha önce yatırım için aldığım daireye taşıttım. Ancak Perihan Hanım’ın bayıldığı pahalı koltukları ve Erdem’in arkadaşlarına hava attığı yemek masasını orada bıraktım. Saraylarının onları beklediğini sanmalarını istiyordum.

Altıncı günde satış tamamlandı, yüz milyonlarca liralık nakit hesabıma geçti. Tatil dönüşü Erdem arayıp, “Eve dönüyoruz Nalan, geldiğimde seninle çok ciddi bir konuşma yapacağız” dedi.

Gülümsedim. “Evet Erdem,” dedim. “Kesinlikle yapacağız.”Birkaç gün sonra Erdem, annesi ve kardeşi Bodrum sıcağında bronzlaşmış, ellerinde lüks valizleriyle sanki kendi krallıklarına döner gibi villanın önüne geldiler. Ben ise sokağın karşısında, emlakçımın arabasının içinde kucağımda mışıl mışıl uyuyan kızımla onları izliyordum.

Erdem özgüvenle dijital kilide yaklaştı. Şifresini girdi. Kırmızı ışık yandı.

Kaşlarını çattı, tekrar denedi. Kırmızı ışık.

Kayınvalidem Perihan Hanım sabırsızca öne fırladı: “Yanlış giriyorsun Erdem, ver ben basayım!”

Sonuç yine aynıydı: Kırmızı ışık.

Perihan Hanım tam kapıya vurmaya hazırlanırken kapı içeriden açıldı. Dışarıya resmi kıyafetli bir özel güvenlik görevlisi ve elinde dosyasıyla kurumsal mülk yöneticisi bir kadın çıktı.

Erdem şaşkınlıkla, “Siz kimsiniz? Benim evimde ne işiniz var, derhal dışarı çıkın!” diye bağırdı.

Mülk yöneticisi kadın gayet sakin bir şekilde dosyasını kontrol etti: “Beyefendi, bu mülk geçtiğimiz Cuma günü itibarıyla Özel Sağlık Grubu tarafından satın alındı. Şu an kurumumuzun mülküdür.”

Perihan Hanım’ın yüzü bir anda bembeyaz kesildi. Erdem ise kekeleyerek, “Bu… Bu imkansız!” dedi.

Bu benim sahneye çıkma sinyalimdi. Arabanın kapısını açtım ve ağır adımlarla karşıya geçtim. Doğumun yorgunluğu hâlâ üzerimdeydi ama hayatımda hiç bu kadar güçlü hissetmemiştim.

Erdem beni görünce avazı çıktığı kadar bağırdı: “Nalan! Ne yaptın sen?”

Gülümsedim. “Evimi sattım Erdem.”

Perihan Hanım dehşetle araya girdi: “Senin evin mi? Biz nerede kalacağız?”

“Evet, benim evim,” dedim net bir sesle. “Evlenmeden önce kendi kazancımla aldığım, Erdem’in okuma gereği bile duymadan imzaladığı evlilik sözleşmesiyle korunan evim. Benim legal olarak evi satma hakkım vardı. Ama senin kucağında üç günlük bebeği olan karını yağmurda kapıda bırakma hakkın yoktu.”

Görümcem Melis ağlamaklı bir sesle, “Eşyalarımız içeride!” diye bağırdı.

Mülk yöneticisi araya girdi: “Ev eşyalı olarak satın alındı. Sadece kişisel kıyafetlerinizi almanız için 15 dakikanız var. Aksi takdirde izinsiz mülke girmekten işlem yapılacak.”

O sırada çağırdığım polis aracı sokağa girdi. Erdem’in o kibirli duruşu yerini tam bir panik ve çaresizliğe bıraktı. Yanıma koştu: “Nalan, saçmalama! Biz bir aileyiz, bir bebeğimiz var!”

Gözlerinin içine dimdik baktım: “Hayır Erdem. Benim bir bebeğim var. Senin ise sadece yaptığın vicdansızlığın sonuçları var.”

O olaydan sonra boşanma davamız hızla sonuçlandı. Erdem, şirketindeki usulsüzlükler ve borçları nedeniyle geçici bir pansiyonda yaşamaya başladı. Annesi Perihan Hanım kredi kartı borçları yüzünden icralık oldu, görümcem Melis ise lüks çantalarını internette satmaya başladı.

Şimdi kızımla birlikte güneş alan, huzurlu yeni evimizde güvenle yaşıyoruz. Erdem o gece kapı şifresini değiştirirken beni kendi hayatımdan kilitleyip dışarı attığını sanmıştı. Oysa sadece benim o hapishaneden özgürlüğe kaçmam için kapıyı sonuna kadar açmıştı.