İşe başladığım ilk gün, bu evde hayatımın değişeceğini söyleselerdi onlara gülerdim.

Çünkü ben o eve yalnızca çalışmak için gitmiştim. Büyük, gösterişli bir köşkün içinde temizlik yapacak, yemek hazırlayacak ve gün sonunda kendi küçük evime dönüp hayatıma devam edecektim. En azından planım buydu.

Ev sahibi ise benim hayal ettiğim adamlardan çok farklıydı.

Adı Vedat’tı. Altmışlı yaşlarının başındaydı. Benden yaklaşık otuz beş yaş büyüktü. Saçlarına aklar düşmüş, yüzünde yaşanmışlıkların bıraktığı ince çizgiler vardı. Fakat onu ilk gördüğümde dikkatimi çeken şey parası ya da görünüşü olmadı.

Bakışlarıydı.

Sanki beni görmüyor da anlamaya çalışıyordu.

İlk birkaç gün bunun yalnızca benim kuruntum olduğunu düşündüm. Mutfağa girdiğimde bir anda sessizleşiyor, salondan geçerken gözleri beni takip ediyor, bazen de söyleyeceği bir şey varmış gibi bana bakıp sonra vazgeçiyordu.

Ben de kendimi işime verdim.

“Burada çalışıyorum,” diye hatırlatıyordum kendime. “Ne düşünürse düşünsün, sen sınırını bil.”

Fakat dördüncü gün, akşamüstü mutfakta çay hazırlarken arkamdan sesini duydum.

“Sen hiç yorulmuyor musun?”

Döndüğümde kapının yanında duruyordu.

“Yoruluyorum,” dedim gülümseyerek. “Ama alışığım.”

Başını eğip birkaç saniye sustu.

“İnsan bazı şeylere alışmamalı.”

Ne demek istediğini anlayamadım.

Ertesi gün yağmur yağıyordu. Evdeki işimi bitirdiğimde dışarı çıkıp otobüs durağına yürümek üzereydim. Vedat Bey beni pencereden görmüş olacak ki arkamdan seslendi.

“Ben bırakayım.”

“Olmaz, gerek yok.”

“Islanacaksın.”

“Otobüsle giderim.”

Bu kez gülümsedi.

“Sen her şeyi kendi başına yapmak zorunda olduğunu sanıyorsun.”

O cümle nedense içime dokundu.

Çünkü gerçekten de öyleydim.

Hayatım boyunca kimseye yük olmamaya çalışmıştım. Kendi paramı kazanır, kendi sorunlarımı çözer, kimseye minnet etmezdim.

Arabaya bindiğimizde aramızda uzun bir sessizlik oldu.

Sonra bana dönüp, “Sana bir şey söylemek istiyorum ama yanlış anlamandan korkuyorum,” dedi.