Hayatım, büyük ablam Merve yeniden ailemizin merkezine oturana kadar oldukça sakindi. Merve 32 yaşındaydı ve sorumluluk kelimesi onun sözlüğünde hiç var olmamıştı. İki kez üniversiteyi bıraktı, hiçbir işte birkaç aydan fazla tutunamadı. Ama annemle babamın gözünde o her zaman “altın çocuk”tu. Ne zaman başı sıkışsa, faturasını öder, borçlarını kapatırlardı. Ben ise kendi harçlığımı çıkarmak için lokantada çalışıp bir yandan öğretmenlik hayalimin peşinden koşuyordum.

Bir gün Merve hamile olduğunu ilan ederek eve döndü. Bebeğin babası olan adam ortadan kaybolmuştu. Annemler hemen kurtarma moduna geçti; emeklilik birikimlerinin bir kısmıyla evin alt katını Merve için küçük bir daireye dönüştürmeye başladılar.

İşin beni ilgilendiren kısmı kısa süre sonra başladı. Yeni atanmış bir öğretmen olarak eve yorgun argın dönüyordum. Annem ve babam ise sürekli Merve’ye yardım etmem gerektiğinden bahsediyordu. Bir akşam akşam yemeğinde babam baklayı ağzından çıkardı: