“Ablana Bedava Bakıcı Ol Yoksa Kiranı Artırırız” Dediler: Ben de Kimsenin Beklemediği O Hamleyi Yaptım…

DOLAR

Alış: 48.19

Satış: 48.39

EURO

Alış: 56.01

Satış: 56.24

GBP

Alış: 65.11

Satış: 65.59

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 4.09.2026

“Ablana Bedava Bakıcı Ol Yoksa Kiranı Artırırız” Dediler: Ben de Kimsenin Beklemediği O Hamleyi Yaptım…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Hayatım, büyük ablam Merve yeniden ailemizin merkezine oturana kadar oldukça sakindi. Merve 32 yaşındaydı ve sorumluluk kelimesi onun sözlüğünde hiç var olmamıştı. İki kez üniversiteyi bıraktı, hiçbir işte birkaç aydan fazla tutunamadı. Ama annemle babamın gözünde o her zaman “altın çocuk”tu. Ne zaman başı sıkışsa, faturasını öder, borçlarını kapatırlardı. Ben ise kendi harçlığımı çıkarmak için lokantada çalışıp bir yandan öğretmenlik hayalimin peşinden koşuyordum. Bir gün Merve hamile olduğunu ilan ederek eve döndü. Bebeğin babası olan adam ortadan kaybolmuştu. Annemler hemen kurtarma moduna geçti; emeklilik birikimlerinin bir kısmıyla evin alt katını Merve için küçük bir daireye dönüştürmeye başladılar. İşin beni ilgilendiren kısmı kısa süre sonra başladı. Yeni atanmış bir öğretmen olarak eve yorgun argın dönüyordum. Annem ve babam ise sürekli Merve’ye yardım etmem gerektiğinden bahsediyordu. Bir akşam akşam yemeğinde babam baklayı ağzından çıkardı:

: “Merve’nin bebeğe bakması zor olacak. Sen zaten okuldan öğleden sonra üçte dönüyorsun, evde olduğun zamanlarda bebeğe bakarsın.” Şaşkınlıkla, “Siz benden tam zamanlı işimin üzerine bir de bedava bakıcılık yapmamı mı istiyorsunuz?” diye sordum. Babamın yanıtı soğuktu: “Piyasa koşullarının çok altında bir kirayla bu evde yaşıyorsun. Aile olmak bunu gerektirir.” Açıkça tehdit ediliyordum. Ya ablamın ücretsiz bakıcısı olacaktım ya da kiramı fahiş bir şekilde artıracaklardı. İlerleyen günlerde üzerimdeki baskı iyice arttı. Kendi parammış gibi aldığımla beslenen, odama izinsiz giren Merve ise halinden gayet memnundu. Annem her tartışmamızda beni “bencil” olmakla suçluyordu. Sessiz kalmaya karar verdim. Fakat pes ettiğim için değil, plan yaptığım için… Öğretmen arkadaşım Aslı’nın bir ev arkadaşı aradığını hatırladım. Hemen onunla iletişime geçtim. Uygun bir kiraya anlaşır anlaşmaz operasyonumu başlattım. Günlerce kimseye hissettirmeden eşyalarımı azar azar topladım, arabamın bagajına sakladım. Bütün kişisel eşyalarımın ve elektronik cihazlarımın fotoğraflarını çekip faturalarını dijitalde arşivledim. Sonunda o gece geldi. Herkes uyuduktan sonra evden ayrılacağımı bildiren resmi bir tahliye mektubu yazdım. Sabahın ilk ışıklarında, saat tam altıda o zarfı annemlerin yatak odası kapısının altından içeri ittim…O sabah evden çıkarken annem ve babamın bağrışlarıyla karşılaştım. Mektubu ellerinde tutuyorlardı. Babam, “Aileni böyle yarı yolda bırakamazsın!” diye bağırırken, annem gözyaşları içinde Merve’ye ve bebeğe kimin yardım edeceğini soruyordu. Merve ise kapı eşiğinde durmuş, “Giderse gitsin, ona ihtiyacımız yok” diyerek alaycı bir şekilde gülümsüyordu. Arkamda bıraktığım bağrışlara aldırmadan arabamı çalıştırdım ve Aslı’nın evine taşındım. İlk birkaç gün telefonum susmadı. Akrabalar, teyzeler, kuzenler… Annem herkese “ailemizi terk etti” haberini yaymıştı. Canan Teyzem arayıp vicdansız olduğumu söyledi, Merve ise sosyal medyada “Bebekli bir anneye sırt dönenler” başlığıyla dramatik paylaşımlar yaptı. Hepsini engelledim. Kendi huzurum, onların yönlendirmelerinden daha değerliydi. İki hafta sonra unuttuğum bazı önemli sertifika ve vergi belgelerimi almak için meslektaşlarım Aslı ve Melek ile birlikte eski evime gittim. Odama girdiğimde şok oldum; Merve çoktan odama yerleşmiş, eşyalarımı kendi malzemeleriyle karıştırmıştı. Babam, “O odadan bir şey alırsan polisi ararım!” diye tehdit etti. Gülümseyerek telefonumu çıkardım: “Arayın lütfen. Ben de odaya izinsiz girilip eşyalarıma el konulduğunu belgeleyen fotoğrafları ve faturaları polise sunarım.” Kendi satın aldığım bilgisayarımı almaya çalışırken Merve “Hamile bir kadından hırsızlık yapıyorsun!” diye bağırdı. Ama faturaları ve seri numaralarını gösterip hakkım olan her şeyi aldım ve arkadaşlarımla birlikte orayı temelli terk ettim. Aylar geçti. Merve bebeğini dünyaya getirdi. Şimdilerde aldığım duyumlara göre evde tam bir kaos hakim. Merve hâlâ çalışmıyor, gün boyu telefonuyla ilgileniyor. Annemle babam ise hem kendi işlerine yetişmeye hem de bir bebeğin tüm bakımını üstlenmeye çalışırken tükenmiş durumdalar. Alt katın bitmeyen tadilatı ise emeklilik birikimlerini tamamen eritti. Şimdi bana sürekli bebeğin fotoğraflarını atıp vicdan yaptırmaya çalışıyorlar. Ancak mesafemi koruyorum. Bu süreçte öğrendiğim en büyük ders şu oldu: Bazen aileniz için yapabileceğiniz en sağlıklı şey, onları kendi sorumsuz kararlarının sonuçlarıyla baş başa bırakmaktır. Boundaries (sınırlar) koymak bencillik değil, kendi hayatınıza sahip çıkmaktır.

Haberin Devamı

“Ablana Bedava Bakıcı Ol Yoksa Kiranı Artırırız” Dediler: Ben de Kimsenin Beklemediği O Hamleyi Yaptım…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Olcak İş Değil