Elli sekiz yaşında bir kadınım. Tam on sekiz yıl boyunca Bursa’nın en prestijli semtindeki o ihtişamlı malikaneyi kendi evim gibi temizledim, çekip çevirdim. Mülkün sahibi Cevdet Bey, sadece patronum değil, bu hayattaki en büyük dayanağımdı. Kızımı aniden kaybettiğimde ve minik torunum Umut ile bir başıma kaldığımda, elinde bir tabureyle yanıma oturup saatlerce sessizce acımı paylaşan insandı. Bana her zaman bir çalışan değil, evladıymışım gibi davrandı.

Ancak Cevdet Bey geçen mart ayında vefat edince dünyam karardı. Babasının cenazesinde bile tek bir damla gözyaşı dökmeyen hayırsız oğlu Volkan, malikaneye adeta bir zafer edasıyla adım attı. Yıllardır uğramadığı, babasını bir kez bile aramadığı o köşkü satıp paraya çevirmek için sabırsızlanıyordu.

Babasının toprağa verilişinden üç hafta sonra Volkan beni kütüphaneye çağırdı. Ne oturmamı söyledi ne de bir bardak su teklif etti. Masanın üzerinden bana ince bir zarf uzatarak soğuk bir sesle konuştu:

“Artık senin hizmetine ihtiyacımız kalmadı Hacer. İçi 15.000 lira dolu bu zarf senin bir haftalık kıdem tazminatındır. Gün batımına kadar tüm eşyalarını topla ve bu mülkü terk et.”

On sekiz yıllık emeğimin karşılığı bu kadardı. Çaresizce önlüğümü, radyomu ve Cevdet Bey’in bana hediye ettiği çerçeveli fotoğrafı bir koliye koyup evden çıktım. O gece Bursa’daki küçük kiralık dairemin mutfağında, torunum Umut uyurken boş buzdolabına bakıp gözyaşlarına boğuldum. Yarın torunuma nasıl bakacağımı, kirayı nasıl ödeyeceğimi bilmiyordum.