DOLAR
Alış: 49.94
Satış: 50.14
EURO
Alış: 55.82
Satış: 56.04
GBP
Alış: 66.80
Satış: 67.30
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
31.08.2026
Görünmeyen Yüz: Küçük Kızımın Doğum Gününde Ortaya Çıkan 40 Yıllık Sır
- Kızım Pelin’in üç yaş günü için Antalya’daki evimizin arka bahçesinde sade bir havuz partisi düzenlemeye karar vermiştik. Hava pırıl pırıldı; bahçe, çocukların havuzda sıçrattığı sular ve aile büyüklerimizin neşeli sohbetleriyle dolup taşıyordu. Partiye üvey annem Rüya da katılmıştı. Babam Murat ile yirmi yıl önce evlenen Rüya ile aramızda hiçbir zaman sıcak bir bağ kurulmamıştı. Yıllar süren mesafeli duruşun ardından, birbirimizin hayatına müdahale etmeden yaşamak ailemizin yazısız bir kuralı haline gelmişti. Yine de Pelin’in bu özel gününde bahçe kapısından içeri girdiğini gördüğümde içtenlikle sevinmiştim. İlk birkaç saat her şey mükemmel ilerledi. Çocuklar dondurma peşinde koşarken, yetişkinler ızgara başındaki babamın yanından ayrılmıyordu. Tam o sırada Rüya havuzdan çıkıp şezlonguna doğru yürümeye başladı. O an dondurma sırasına koşan Pelin aniden olduğu yerde durdu. Gözlerini Rüya’ya dikti ve arka bahçedeki herkesin duyabileceği bir ses tonuyla bağırdı: “Anne bak! Babam onun içinde! Onu hemen kurtarman lazım!” Masadakiler önce büyük bir kahkaha patlattı. Ben de üç yaşındaki bir çocuğun hayal gücünün ürünü olan komik bir cümle sandığım için gülümsedim. Ancak durumun ciddiyeti birkaç saniye sonra değişti. Pelin’in yüzünde komik bir ifade yoktu; aksine derin bir korku ve panik içindeydi.
- Hemen yanına çömelip insanları işaret etmenin ayıp olduğunu anlatmaya çalıştım. Fakat Pelin bacaklarını çimlere kenetledi, minik parmağıyla ısrarla Rüya’nın karnını işaret etmeye devam etti. Hıçkırıklara boğularak ağlamaya başladı. Eşim Tarık elindeki tabağı bırakıp yanımıza geldi. Pelin’e, “Bak kızım, baban burada, ızgaranın yanında” desem de Pelin gözlerini Rüya’dan ayırmıyordu. Rüya ise gözlerini devirerek, “Çocuk saçmalıyor işte,” diye mırıldandı ve şezlonguna uzandı. Ancak tam o sırada elini refleks olarak sol karın bölgesine bastırdı. Pelin aniden elimden tuttu ve beni büyük bir güçle Rüya’nın şezlonguna doğru sürükledi. Rüya rahatsızca dikleşti ve Pelin’in bileğini sertçe yakaladı. Eşim Tarık’ın sesi buz gibi bir tonda yükseldi: “Bileğini hemen bırak Rüya.” Rüya elini geri çektiğinde, Pelin ağlayarak bağırdı: “Babamın resmi onun karnında!” Rüya’nın mayo kumaşı üzerine yapıştırdığı su geçirmez medikal bandaj, havuz suyunun etkisiyle kenarından soyulmuştu. Uzandım ve bandajın sarkan ucunu hafifçe kenara çektim. Gördüğüm şey karşısında donakaldım…Bandajın altındaki nemli ciltte, siyah-beyaz işlenmiş son derece detaylı bir erkek portresi dövmesi duruyordu. Keskin çene hatları ve belirgin yüz hatlarıyla dövmedeki adam kesinlikle babam Murat değildi. Portrenin hemen altında süslü bir el yazısıyla şu kelimeler kazınmıştı: Kemal Yıldız, 1968 – 2024. Daima Kalbimdesin. Nefesim kesildi. Eşim Tarık yanımda taş kesilmişti. Çünkü dövmedeki adam, Tarık’ın iki yıl önce amansız bir hastalık nedeniyle kaybettiği babası Kemal Yıldız’ın ta kendisiydi. Üç yaşındaki kızım Pelin, evimizdeki konsolun üzerinde duran dedesinin fotoğrafını her gün gördüğü için o yüzü anında tanımış ve çocuk aklıyla dedesinin orada “hapsedildiğini” sanarak paniklemişti. Tarık titreyen bir sesle mırıldandı: “Rüya… Babamın resminin senin vücudunda ne işi var?” Rüya’nın yirmi yıldır koruduğu o soğuk ve kibirli duruş bir anda yerini büyük bir paniğe ve gözyaşlarına bıraktı. Ellerini birleştirerek fısıldadı: “Lütfen… Lütfen bunu Murat duymasın.” “Babamın, karısının kaburgalarında başka bir erkeğin yüzünü neden taşıdığını bilmeye hakkı var!” diye çıkıştım. Rüya derin bir iç çekerek 40 yıllık sırrı anlatmaya başladı. Babam Murat ile tanışmadan onlarca yıl önce, gençlik yıllarında Trabzon’da yaşamıştı. Tarık’ın babası Kemal, onun ilk ve en büyük aşkıydı. Yanlış anlamalar ve gurur yüzünden yolları ayrılmış, her ikisi de farklı şehirlerde yeni hayatlar kurmuştu. Rüya yıllar sonra babam Murat ile evlenmişti. Ben Tarık ile nişanlandığımda, Tarık’ın soyadından ve masasındaki fotoğraftan onun ilk aşkının oğlu olduğunu anlamıştı. Yıllardır bizden uzak durmasının, aile yemeklerine katılmamasının sebebi nefret değil; Tarık’ı her gördüğünde eski yarasının kanaması ve yakalanma korkusuydu. İki yıl önce Kemal vefat ettiğinde, Rüya ne cenazeye gidebilmiş ne de açıkça yas tutabilmişti. Evde babamın yanında hiçbir şey yokmuş gibi davranmak zorunda kalmıştı. Geçen ay, onun ölüm yıldönümünde, hiç kimsenin göremeyeceği bir yerine bu dövmeyi yaptırarak onun anısını saklamak istemişti. Havuzda bandajın açılacağını ve küçük bir çocuğun bunu fark edeceğini hiç hesaba katmamıştı. Bahçede derin bir sessizlik hakim oldu. Yıllardır bize karşı sergilediği o soğuk tavırların arkasında meğer yılların acısı ve korkusu yatıyordu. Tarık elimi tuttu ve sakince konuştu: “Bugün Pelin’in doğum günü. Geçmişin hayaletleri yüzünden ailemizi ve babam Murat’ı bugün yakmayacağız. Ancak Rüya, artık bizden kaçmak, aile toplantılarına gelmemek yok. Bu mesafeli oyun bugün burada bitti.” Rüya gözyaşları içinde başını salladı ve elimizi sıktı. “Çok teşekkür ederim… Gerçekten çok özür dilerim.” Rüya üzerini değiştirmek için eve geçerken, Pelin’i kucağıma aldım ve burnundan öptüm. Pelin gözlerini ovuşturup gülümsedi: “Anneciğim, artık çikolatalı dondurmamı yiyebilir miyim?” Gülümseyerek kızımı kucağımda salladım: “Evet tatlım, istediğin kadar dondurma yiyebilirsin.”


