İşimi kaybettiğim gün kocam bana sarılmadı. Mutfakta karşıma geçip, “Bu yıl senin ailene yeni yıl hediyesi almayacağız,” dedi. Sanki dijital bir aboneliği iptal eder gibi rahat konuşuyordu. Sekiz yıllık kurumsal uyum ve denetim kariyerim bir görüntülü aramayla son bulmuştu, üzerimde hâlâ o günkü gri kazağım vardı.

İki saat sonra ortak kredi kartımızdan 2.300 dolarlık harcama bildirimi geldi. Koray eve elinde paketlerle döndü: Annesine tablet, kardeşine kulaklık, yeğenine oyun konsolu, babasına ise tasarım bir saat almıştı. Kendi ailesine harcama yaparken cömertti ama altı yıldır ona öz oğlu gibi davranan, hastalandığında başucunda bekleyen benim aileme gelince paranoyaklaşıyordu.

“Phoebe, işsizsin. Bana harcama dersi verme,” diyerek beni küçümsedi.

Sustum. Ama zayıflığımdan değil; Koray benim mesleğimi unutmuştu. Ben sekiz yılımı yolsuzlukları inceleyerek, gizli varlıkları takip ederek ve kibirli insanların kimseden saklayamayacağını sandığı o küçük finansal açıkları bularak geçirmiştim.