Benim adım Ceyda, otuz iki yaşındayım ve İstanbul Kadıköy’de yaşıyorum. Yaşadığım daire, Zafer ile tanışmamdan çok önce ailem tarafından satın alınmıştı ve tapusu tamamen benim üzerimdeydi. Ancak evliliğimizin henüz üçüncü gününde, sabahın altı buçuğunda kapı şifresinin ötmesiyle hayatımın en büyük kabusuna uyandım.

İçeri giren, elinde ağır alışveriş poşetleriyle kayınvalidem Berrin’di. Evin tek sahibiymiş gibi bir edayla içeri girip hazırladığım kahvaltıyı aşağılamaya başladı. Ardından çantasından buruşturulmuş bir kağıt çıkarıp masaya fırlattı: “Ev Kuralları”.

Listede her sabah 05:30’da kalkıp yemek yapmam, Zafer’in tüm kıyafetlerini ütülemem ve her pazar kayınvalidemi ziyaret etmem şart koşuluyordu.

Şaşkınlıkla, “Berrin Hanım, burası benim evim,” dedim.

Gözlerindeki sahte tebessüm bir anda kayboldu. “Senin evin eskide kaldı. Artık evlendiğinize göre burası tamamen oğlumun evi,” diyerek masadaki kaynar çorba kasesini sert bir hamleyle üzerime itti. Bacağıma dökülen sıcak sıvıyla acı içinde çığlık attım.

O sırada odadan çıkan eşim Zafer, beni korumak yerine suratıma öyle şiddetli bir tokat attı ki alt dudağım patladı. “Annemden hemen özür dileyeceksin!” diye kükredi.