İzmir’deki hastane odasında, 12 saat süren zorlu bir doğumun ardından bedenim bitkin düşmüştü. Yanımda, dört kızımızdan sonra yıllardır yolunu gözlediğimiz erkek bebeğimiz Mete mışıl mışıl uyuyordu. Eşim Volkan, oğlunu kucağına aldığında sevinçten gözyaşlarını tutamamıştı. Zeynep, Elif, Cemre ve Damla adındaki kızlarımızdan sonra ailemiz sonunda erkek bir evlatla tamamlanmıştı.

Ancak hemşire bebeğin giysisini değiştirirken Volkan’ın bakışları Mete’nin belindeki küçük izde takılı kaldı. Hilal şeklindeki bu soluk doğum izini gördüğü an Volkan’ın yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. Titreyen bir sesle, “Bu bebek benden değil” dedi.

Ne olduğunu anlayamadan durumun dehşetiyle sarsıldım. Volkan, lise yıllarından beri en yakın dostu olan ve ailemizin bir parçası gibi gördüğümüz Tarık’ın belinde de tam olarak aynı doğum izinin olduğunu söyledi. Beni ihanetle suçladı, feryatlarımı dinlemedi ve beni doğum yaptığım gün kucağımda küçücük bebekle baş başa bırakıp gitti.