Zarfı elimde birkaç saniye boyunca öylece tuttum. Üzerinde kendi adımı görmek bile içimi ürpertmişti.

“Bunu nereden buldun?” diye sordum.

Derya başını eğdi.

“Rauf’un çalışma odasında.”

Zarfı açtım. İçinden eski bir fotoğraf, birkaç belge ve sararmış bir gazete kupürü çıktı.

İlk fotoğrafa baktığımda nefesim kesildi.

Fotoğrafta genç yaşta babam vardı.

Yanında ise Rauf duruyordu.

“Bu nasıl mümkün?” dedim.

Derya gözyaşlarını sildi.

“Rauf, babanı yıllardır tanıyordu.”

Babamı ben çocukken kaybetmiştim. Annem onun ölümünü bir trafik kazası olarak anlatmıştı. O güne kadar bunun arkasında başka bir şey olabileceğini hiç düşünmemiştim.

Gazete kupürünü açtım.

Haberde, yıllar önce büyük bir şirkette yaşanan mali usulsüzlüklerden söz ediliyordu. Şirketin çalışanlarından biri, bazı belgelerin değiştirilmesine karşı çıkmış ve olayın ortaya çıkması için elindeki kanıtları yetkililere ulaştırmaya çalışmıştı.

O kişinin babam olduğunu öğrendiğimde ellerim titremeye başladı.

“Rauf bununla ne ilgisi var?”

Derya bir süre sustu.

“Rauf da aynı şirkette çalışıyormuş. Babanın gerçeği ortaya çıkarmasına yardım eden birkaç kişiden biriymiş.”

İnanmak istemiyordum.

“Peki babam neden öldü?”

Derya’nın gözleri doldu.

“Rauf, bunun bir kaza olmadığını düşünüyordu.”

O anda yıllardır hayatımın bir parçası olan bir gerçek paramparça oldu.

Babamın ölümü gerçekten bir kaza olmayabilirdi.

Derya çantasından başka bir mektup çıkardı.

“Bunu Rauf bana birkaç ay önce verdi. Sana ancak zamanı geldiğinde vermemi istedi.”

Mektubu açtım.

Yazı Rauf’a aitti.

“Cem, eğer bu mektubu okuyorsan artık sana gerçeği anlatmanın zamanı gelmiştir.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Rauf, babamın ölümünden sonra bazı belgeleri sakladığını yazmıştı. Çünkü babamın ortaya çıkardığı gerçeklerden rahatsız olan insanların yıllar sonra bile tehlike oluşturabileceğine inanıyordu.

Fakat mektubun devamındaki satırlar çok daha şaşırtıcıydı.

Rauf, yıllardır beni uzaktan takip ettiğini ve hayatımdaki bazı önemli olaylardan haberdar olduğunu söylüyordu