Üç günlük yüksek güvenlikli bir iş görevinin ardından Sakarya’nın sakin bir ilçesine döndüğümde, eşim Ceren ve altı yaşındaki kızım Elif’in beni kapıda karşılayacağını düşünüyordum. Çantamda eşim için yeşil ipek bir eşarp, kızım için ise yeni bir oyuncak vardı.

Fakat eve yaklaştığımda kapıda siyah kurdeleler, bahçede taziye sandalyeleri ve üzerinde eşimin adının yazılı olduğu büyük bir fotoğraf gördüm.

Annem Nermin, gözleri şişmiş hâlde bana sarıldı.

“Çok geç kaldın, Ali. Ceren üç gün önce hayatını kaybetti.”

Dünyam başıma yıkıldı.

Neden kimsenin bana haber vermediğini sorduğumda, görev yaptığım şirketin yöneticisi Vedat Bey’in güvenlik operasyonunun kesilmemesi gerektiğini söylediğini anlattılar.

Eve koştuğumda eşimin tabutu salonun ortasındaydı. Teyzem Behice, cenaze işlemlerinin bir an önce tamamlanması gerektiğini söylüyor, herkes Ceren’in uzun zamandır duygusal olarak zorlandığını iddia ediyordu.

Tam o sırada altı yaşındaki kızım Elif birden bağırdı:

“Büyükanne yalan söylüyor! Annem kendi isteğiyle böyle olmadı!”

Salondaki herkes sustu.

Elif ağlayarak amcası Serkan’ın gece annesinin odasına zorla girdiğini, annesinin telefonunun elinden alındığını ve kapının dışarıdan kilitlendiğini anlattı.

Annem hemen kızımın yaşadığı korku nedeniyle olayları karıştırdığını söyledi.

Ancak babam Orhan, geçirdiği rahatsızlık nedeniyle konuşmakta zorlanmasına rağmen, sandalyesinin koluna vurup üst katı işaret etmeye başladı. Sonra minderinin altını gösterdi.