Ben polisi aradım.

Annem telefonu elimden almaya çalışarak:

“Aile meseleleri aile içinde çözülür!” diye bağırdı.

Cevabım netti:

“Şüpheli bir ölüm aile meselesi değildir.”

Polisler geldiğinde cenaze işlemleri durduruldu ve üçüncü kat incelemeye alındı. Kapı çerçevesinde zorlanma izleri, kırık parçalar ve temizlenmeye çalışılmış bazı alanlar bulundu.

Elif, çocuk uzmanıyla yaptığı görüşmede aynı anlatımı tekrar etti.

Babamın sandalyesinin altından ise gizlenmiş bir hafıza kartı çıktı.

Kartın içinde Serkan’ın evdeki kasayı açmaya çalıştığını gösteren görüntüler, borçlarıyla ilgili konuşmalar ve şirket yöneticim Vedat’ın sesine benzeyen bir kayıt vardı.

Kayıtta, evde saklanan gizli bir güvenlik kartının ve şirketin önemli sevkiyat bilgilerini içeren siyah dosyanın alınması isteniyordu.

Serkan’ın internet üzerinden yaptığı yanlış harcamalar nedeniyle ciddi borçlara girdiği ortaya çıktı. Borcunu kapatmak için benden gizlenen güvenlik bilgilerini çalmaya çalışmıştı.

Ceren ise olanları fark etmişti.

Serkan’ın mesajlarının fotoğraflarını çekmiş, konuşmaları kaydetmiş ve Elif’le birlikte taşınmak için okuluna yakın küçük bir ev kiralamıştı. Babam Orhan’ı da yanına almak istiyordu çünkü evde kendisine inanan tek kişinin o olduğunu düşünüyordu.

Ceren’in çalışma arkadaşı Pınar, polise bir zarf teslim etti.

İçinde kira sözleşmesi, mesaj kayıtları ve bana yazılmış bir mektup vardı.

Mektupta şöyle diyordu:

“Ali, aileni parçalamak istemiyorum. Ama Elif’i ve babanı artık güvende olmadığımız bu evden çıkarmam gerekiyor. Sana korktuğumu söyledim. Sen bana eve dönene kadar beklememi söyledin.”

Bu satırlar beni yıktı.

Çünkü son telefon konuşmamızı hatırladım.

Ceren gerçekten de bana:

“Korkuyorum.” demişti.

Ben ise onu yeterince ciddiye almamıştım.

Polisin bulduğu başka bir ses kaydı olayların boyutunu daha da büyüttü. Annemin, Ceren’i susturmaya çalıştığı ve yardım çağırmasını engellediği anlaşıldı.

Ceren’in odadan çıkmasına izin verilmemişti.

Sağlık desteğine ihtiyacı olduğunu söylediği hâlde telefonuna ulaşamamıştı.

Daha sonra teyzem Behice’nin cenaze işlemlerini olağan dışı bir hızla başlattığı, bazı eşyaları ortadan kaldırmaya çalıştığı ve olay yerini farklı göstermeye uğraştığı ortaya çıktı.

Araştırmalar ilerledikçe şirket yöneticisi Vedat’ın da planın içinde olduğu anlaşıldı.

Amaç, yüksek değerli bir sevkiyatın güvenlik bilgilerini ele geçirmek ve daha sonra suçu bana yüklemekti.

Serkan yalnızca borçları nedeniyle kullanılan bir araçtı.

Annem onu korumaya çalıştı.

Teyzem ise ailenin itibarını koruduğunu düşündü.

Vedat ise herkesi kendi çıkarı için yönlendirdi.

Fakat Ceren’in sakladığı dijital kayıtlar bütün planı ortaya çıkardı.

Aylar süren soruşturmanın ardından Serkan, annem, Behice ve Vedat çeşitli suçlardan yargılandı. Şirket içindeki inceleme benim planın parçası olmadığımı ortaya koydu. Ancak güvenlik belgelerini eve getirmeyi kabul ettiğim için ben de kendi hatamla yüzleşmek zorunda kaldım ve görevimden ayrıldım.

Daha sakin bir işe geçtim.

Elif ve babamla birlikte Ceren’in kiraladığı eve taşındık.

Elif uzun süre terapi desteği aldı. Kapıların kilitlenme sesinden korkuyordu. Bu nedenle her gece kapıyı kapatırken ona:

“Elif, kapıyı şimdi kapatıyorum. İstediğin zaman açabilirsin.” diyordum.

Aylar sonra bir gün bana bir resim gösterdi.

Resimde üç kişi ayçiçeklerinin arasında duruyordu.

Kadının boynunda yeşil bir eşarp vardı.

“Bu kim?” diye sordum.

“Annem.” dedi.

“Artık kimsenin onu kilitleyemeyeceği bir yerde.”

O gün anladım ki iyi bir eş olmak yalnızca çalışmak, para kazanmak ve eve bir şeyler getirmek değildi.

Bazen sevdiğin insan sana “Korkuyorum.” dediğinde, yapabileceğin en önemli şey onu gerçekten dinlemektir.

Sonuç

Bu hikâyenin bıraktığı en güçlü ders şuydu:

Aile olmak, yanlışları saklamak değildir.

Birini korumak adına başkasının güvenliğini görmezden gelmek sevgi değildir.

Ve bir ev, aynı soyadı taşıyan insanların yaşadığı yer olduğu için yuva olmaz.

Gerçek bir yuva, içindeki hiç kimsenin inanılmak için yalvarmak zorunda kalmadığı yerdir.