Yaklaşık on yıl boyunca ailemden uzakta yaşadım. Benim adım İsmail Perçin. Ankara’da kurduğum yaşlı bakım merkezleri zamanla büyümüş, iş hayatım bütün vaktimi almaya başlamıştı. Buna rağmen İzmir’de yaşayan annem Türkan ile babam Selim’i hiçbir zaman unutmadım.

Her ay hesaplarına düzenli olarak para gönderiyordum. Transfer açıklamalarında daima aynı cümle yer alıyordu:

“İlaç, gıda ve ev giderleri.”

Annem yıllar boyunca beni aramaya çalışmış ancak telefonum çoğu zaman iş yoğunluğu nedeniyle kapalı kalmıştı. Benden iki yaş büyük ağabeyim Levent, ailemizle her gün ilgilendiğini söylüyordu.

“Anne ve babamızı her gün görüyorum. Hiçbir eksikleri yok,” diyerek beni rahatlatıyordu.

Ona inanmak istemiştim.

İzmir’e dönmeden önce babama altın bir saat, anneme yumuşak bir şal aldım. Ayrıca onlara Çeşme yakınlarında rahat yaşayabilecekleri küçük bir ev satın aldığımı açıklamayı planlıyordum.

Fakat çocukluğumun geçtiği eve vardığımda gördüğüm manzara karşısında yanlış adrese geldiğimi düşündüm.