Yirmi yıllık evliliğimiz boyunca eşim Levent hakkında bilmediğim hiçbir şey kalmadığını sanıyordum. Sessiz, güvenilir ve sorumluluk sahibi bir adamdı. Spor yapmayı hiç sevmez, birkaç basamak merdiven çıkmayı bile yorucu bulurdu. Soğuk içeceğini alıp dinlenmek onun için kusursuz bir gündü. Bu yüzden evlilik yıl dönümümüzü kutlamak için Antalya’daki her şey dâhil bir otele gittiğimizde bütün haftayı havuz kenarında geçireceğimizi düşünüyordum.

Yanımızda lise çağındaki kızımız Elif de vardı. Levent bana bu tatilin sadece ailemiz için olacağını, romantik akşam yemekleri yiyeceğimizi ve iş hayatını tamamen geride bırakacağını söylemişti. İlk akşam balkonumuzda gün batımını izlerken bana sarıldı ve “Yirmi yıl ne kadar da hızlı geçti.” dedi. Ben de aynı duyguyla ona gülümsedim. O an her şey mükemmel görünüyordu.

Ancak ertesi sabah saat altıda uyandığımda yatağın onun tarafı boştu. Komodinin üzerinde küçük bir not duruyordu.

“Spor salonuna gidiyorum.”

Önce şaka yaptığını düşündüm. Çünkü Levent’in spor salonuna gitmesi, en sevmediği şeyi kendi isteğiyle yapması demekti. Yaklaşık bir saat sonra geri döndüğünde yüzü kıpkırmızıydı ve tişörtü ter içindeydi. “Yeni bir başlangıç yapmak istedim.” diyerek konuyu geçiştirdi.

Fakat aynı durum ertesi gün de tekrarlandı.

Sonraki gün yine…

Tatilde olduğumuz her sabah güneş doğmadan sessizce hazırlanıyor, aynı notu bırakıyor ve ortadan kayboluyordu. Otelin spor salonunu bu kadar cazip yapan şeyin ne olduğunu sorduğumda ise daha iyi ekipmanları olduğunu söylüyordu. Bu açıklama bana hiç inandırıcı gelmedi. Çünkü Levent spor aletlerinin isimlerini bile bilmezdi.