Saat tam 14.17’de, telefonum titredi.

Brooke’tan tek bir mesaj gelmişti.

“Teslim edildi.”

Dizüstü bilgisayarımı kapattım, kendime taze bir kahve doldurdum ve düğün müziğinin susmasını sessizce beklemeye başladım.

Bu, üç dakikadan bile kısa sürdü.

İlk telefon kuzenim Olivia’dan geldi.

Telefonun çalmasına izin verdim.

Ardından bir diğeri…

Sonra bir başkası…

On dakika içinde telefonumda yirmi üç cevapsız arama, on dört kısa mesaj ve yıllardır beni yok sayan akrabalarımdan gelen sayısız bildirim vardı.

Hiçbirine cevap vermedim.

Bunun yerine Brooke’un ayarladığı canlı güvenlik kamerası görüntüsünü açtım.

Brooke düğüne katılmamıştı.

Sadece paketin açıldığından emin olduktan sonra avukatıyla birlikte kilisenin dışında bekliyordu.

Daha sonra bana anlattığına göre, paketi ilk açtığında Sienna bunun düğünü sabote etmek için hazırlanmış umutsuz bir oyun olduğunu sanmış.

Hatta gülmüş.

Ama onaylı evlilik belgesini açıp okuyunca yüzündeki gülümseme bir anda silinmiş.

Yavaşça Arthur’a dönmüş.

“Ne olur bana bunun sahte olduğunu söyle.”

Arthur belgeleri elinden almaya çalışmış.

Sienna geri çekilmiş.

Ardından, beni yalancı çıkarmak istercesine flaş belleği kilisedeki sunum bilgisayarına takmış.

Fakat ekranda açılan şey bambaşka olmuş.

Birbiri ardına klasörler…

Banka transferleri…

Tapu kayıtları…

Şirket kararları…

E-posta yazışmaları…

Fotoğraflar…

Her dosyanın üzerinde tarih, saat ve dijital doğrulama raporları bulunuyormuş.

Konuklardan biri fısıldamış:

“Tanrım…”

Babam ayağa öyle hızlı kalkmış ki sandalyesi yere devrilmiş.

Annem ise projektörün hemen kapatılmasını istemiş.

Ama artık çok geçti.

Misafirler dev ekrana yansıyan belgelerin fotoğraflarını çekmeye başlamıştı bile.

Arthur öfkeyle bilgisayara yönelmiş.