Kayınvalidem Agâh Hanım, kalabalık bir yardım davetinde yüzüme sertçe vurduktan sonra, “Üç kız çocuğu aile soyumuzu devam ettirmeye yetmez. Onları bir kuruma bırakmadığıma şükret,” dedi.

Benim adım Gülşen Yalçın. Otuz iki yaşındaydım ve eşim Davut hayatını kaybettikten sonra altı yıl boyunca onun ailesine ait büyük konakta ücretsiz bir hizmetçi gibi yaşamıştım.

Davut, İstanbul yakınlarında geçirdiği trafik kazasında vefat ettiğinde Agâh Hanım, oğlunun geride büyük borçlar bıraktığını iddia etti. Evimizi, sigorta ödemesini ve annemden kalan değerli eşyaları aldı. Kızlarım Oya, Ece ve Hülya ile birlikte çamaşırhanenin yanındaki küçük ve rutubetli bir odada yaşamamıza izin verdi.

Bunun karşılığında her gün yemek hazırlıyor, temizlik yapıyor ve konağın bütün işlerini yürütüyordum.

Agâh Hanım kızlarımı sürekli yük olarak görüyor, erkek çocuk dünyaya getiremediğim için beni suçluyordu.

O gün konakta, zor durumdaki kadınlara destek olmak amacıyla düzenlenen büyük bir yardım etkinliği vardı. Ancak kadınları koruduğunu söyleyen bir vakfın yöneticisi, kendi gelinine kötü davranıyordu. Bu açık çelişki beni çok yaralıyordu.