Akşam saat 18.14’te, Murat Demir, İstanbul’daki büyük bir şehir hastanesinde yoğun bakım odasında kızının başucunda duruyordu. Hayatında paylaşacağını hiç düşünmediği bir fotoğraf çekti.

On yedi yaşındaki kızı Elif, acil beyin ameliyatının ardından bembeyaz çarşafların altında hareketsiz yatıyordu. Solunum cihazı kısa süre önce çıkarılmıştı. Yüzündeki izler ve boynundaki dikişler yaşadığı büyük tehlikeyi gözler önüne seriyordu.

Elif, okuldaki basketbol antrenmanı sırasında fenalaşmış, doktorlar patlayan bir beyin damarını saniyelerle yarışarak ameliyat etmişti.

Murat, aile grubuna sadece fotoğrafı gönderdi.

“Elif sizi görmek istiyor.” diye yazdı.

İlk cevap kardeşi Serkan’dan geldi.

“İşim var. Sen ilgilen.”

İki dakika sonra annesi Fatma yazdı.

“Yaşıyor işte. Artık bunu bizim sorunumuz yapma.”

Murat uzun süre ekrana baktı. Gözleri doldu.

Sonunda sadece şu iki kelimeyi yazdı:

“Sorun değil.”

Ardından hastanenin lavabosuna gidip kapıyı kilitledi ve sessizce ağladı.

Murat yıllardır ailesinin yükünü omuzlayan kişiydi. Annesinin evinin tadilatını yaptırmış, Serkan’ın iflas eden işini ayağa kaldırmak için büyük miktarda borç vermiş, herkes zor durumda kaldığında kendi planlarını ertelemişti.

Fakat kendi kızı ölüm kalım savaşı verirken kimse yanında olmamıştı.

Gece 21.40’ta Elif gözlerini açtı.

Kısık bir sesle,

“Babaanne cevap verdi mi?” diye sordu.

Murat gülümsemeye çalıştı.

“Güvende olduğunu biliyor.”

Elif başını hafifçe salladı ama yüzündeki hayal kırıklığı gizlenemedi.

Saat 21.57’de hemşire odadaki televizyonu açtı.

Ulusal haberlerde son dakika gelişmesi vardı.

Bir lisede yaşanan büyük bir facianın son anda önlendiği açıklanıyordu.

Güvenlik kameraları ekrana geldi.

Dakikalar önce okulun kazan dairesinden gaz kokusu alan Elif, kendi canını kurtarmak yerine yangın alarmını çalıştırmış, öğretmenleri uyarmış ve küçük öğrencilerin tahliye edilmesini sağlamıştı.

Yetkililer daha sonra ana gaz hattındaki büyük arızayı tespit etmişti.