Ceketimin iç cebinden kadife mücevher kutusunu değil, ince siyah bir dosya çıkardım.

Ashley’nin yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bu da ne?” diye sordu.

Dosyayı yavaşça açtım.

“Son altı aydır bütün mali hareketleri inceleyen bağımsız denetim raporu.”

Annem ayağa kalkmıştı.

“Daniel, bunun sırası değil.”

“Tam da sırası.”

Emily hâlâ bana bakıyordu. Gözlerinde şaşkınlıkla birlikte derin bir yorgunluk vardı.

Dosyadan ilk sayfayı çıkardım.

“Ev tadilatı için ödenen iki milyon lira.”

Ashley hemen konuştu.

“Evin değerini artırmak için yaptık.”

“Evin boyası dışında hiçbir şey değişmedi.”

İkinci sayfayı kaldırdım.

“Lüks araç kiralamaları.”

“Misafirler için.”

“Misafirler benim iznim olmadan burada yaşamaya başlamış.”

Üçüncü sayfada ise aylardır anlam veremediğim banka transferleri vardı.

Her ay farklı hesaplara gönderilen yüksek tutarlar.

Hepsinin altında aile üyelerimin imzaları bulunuyordu.

Salondan müzik sesi hâlâ geliyordu.

Misafirler içeride eğlenmeye devam ediyordu.

Ben ise mutfağın ortasında ailemin bana yıllardır anlattığı yalanları tek tek ortaya çıkarıyordum.

“Emily bunların hiçbirinden haberdar değildi.”

Annem itiraz etti.

“Biz sadece yükünü hafiflettik.”

Emily ilk kez konuştu.

“Söylememe izin vermediniz.”

Herkes ona döndü.

Sesi titriyordu.

“Telefonla Daniel’i her aramaya çalıştığımda yanımda durup konuşmaları dinlediniz.”

Boğazı düğümlendi.

“Muhasebe kayıtlarını göstermediniz.”

Ashley bağırdı.

“Çünkü sen anlamıyordun.”

Emily başını kaldırdı.

“Anlamıyordum değil.”

Bir an durdu.

“Konuşmaktan korkuyordum.”

Bu cümle mutfaktaki sessizliği daha da ağırlaştırdı.

Tam o sırada güvenlik müdürüm içeri girdi.

“Beyefendi, verdiğiniz talimat yerine getirildi.”

Başımı salladım.

“Misafirleri nazikçe uğurlayın.”

Ashley öfkeyle bana döndü.

“Onları kovamazsın.”

“Burası benim evim.”

“Biz aileyiz.”

“İnsan önce ailesi gibi davranmalı.”

On dakika sonra müzik sustu.