İlk yalan sıcak bir gülümsemeyle söylendi. İkinci yalan ise kızımın kanı evin arkasındaki eski deponun zemininde kururken tekrarlandı.

Benim adım İshak. Yirmi dört yaşındaki kızım Hannah, her gün beni arar ya da mutlaka mesaj gönderirdi. Bana hiçbir zaman “Baba” demez, çocukluğundan beri “Babacığım” diye hitap ederdi. Bu yüzden birkaç gün boyunca telefonlarıma cevap vermemesi ve ardından yalnız kalmak istediğini belirten tuhaf bir mesaj göndermesi içime büyük bir şüphe düşürdü.

Altı saat süren yolculuğun ardından onu görmek için İzmir’in dışında bulunan büyük malikaneye gittim.

Kapıyı eski eşim Melek’in yeni kocası Gökhan açtı. Üzerinde ütülü mavi bir gömlek vardı ve geniş omuzlarıyla evin içini tamamen kapatıyordu.

“Hannah arkadaşlarıyla seyahate çıktı,” dedi rahat bir tavırla. “Artık onun özel hayatına saygı göstermeyi öğrenmelisin.”

Melek arkasında durmuş, alyansını endişeyle çeviriyordu.

“Gayet mutlu, İshak. Lütfen gereksiz yere telaşlanma,” dedi.

Ancak garajın yanında Hannah’nın otomobilini gördüm. Tekerleklerinin çevresinde günlerdir temizlenmemiş kurumuş çamur vardı. Açık ofis penceresinden baktığımda pasaportunun Gökhan’ın masasının üzerinde durduğunu fark ettim.

“Nereye gitti?” diye sordum.

“Avrupa’ya,” dedi Melek aceleyle.

“Hangi ülkeye?”

Gökhan’ın sahte gülümsemesi kayboldu.

“İşte bu sorgulayıcı tavırların yüzünden senden uzak duruyor,” dedi.

Yıllardır beni yalnızca güvenlik sistemleri tamir eden sıradan bir usta sanıyorlardı. Gökhan küçümseyici biçimde bana “tamirci” der, Melek ise onu susturmazdı.