Bursa’nın sakin bir mahallesinde yaşayan Selma, on iki yıl önce hayatının en zor dönemlerinden birini yaşamıştı. Eşi Mehmet, uzun süredir mücadele ettiği hastalığına rağmen bahçelerine küçük bir elma fidanı dikmek konusunda kararlıydı. Doktoru ağır işler yapmasını yasaklamış olsa da, “Bir ağaç dikmek yarış kazanmak değildir.” diyerek eşini gülümsetmişti. Bahçenin en güneş alan köşesini işaret eden Mehmet, bu ağacın yıllar sonra herkesi mutlu edeceğine inanıyordu.

Fidanı birlikte diktiler. Toprağı büyük ölçüde Selma kazdı, Mehmet ise yanında oturup yönlendirmelerde bulundu. İşleri bittikten sonra ağacın ince gövdesine elini koyarak, “Biraz zaman ver, seni şaşırtacak.” dedi. Ne yazık ki bu sözlerden yalnızca dört ay sonra Mehmet hayatını kaybetti.

İlk iki yıl boyunca ağaç hiç meyve vermedi. Selma, her baktığında eşini hatırladığı için onu kestirmeyi bile düşündü. Ancak üçüncü baharda ağaç çiçek açtı. Sonbaharda ise tam on iki elma verdi. Selma o elmaların her birini tek tek saydı. Yıllar geçtikçe ağaç büyüdü, güçlendi ve mahalledeki herkesin sevdiği bir simge hâline geldi. Elmalarından reçeller, kompostolar ve turtalar yapılıyor, çocuklar izin isteyerek meyve topluyordu. Selma hiçbir zaman kimseyi geri çevirmedi. Çünkü bu ağaç artık yalnızca bir meyve ağacı değil, eşinden kalan en değerli hatıralardan biriydi.