Kocam telefonu kapatmayı unuttuğu gece, evliliğimizin aslında çoktan sona erdiğini öğrendim.

Saat gece on bire yaklaşıyordu. İzmir Körfezi’ne bakan yüksek katlı evimizin yatak odasında duruyor, kocam Hakan’ı arıyordum. Ona her gece söylediğim basit cümleyi söylemek istemiştim:

“Seni seviyorum. Lütfen dikkatli gel.”

Ancak karşılığında Hakan’ın kahkahasını duydum.

Bu, müşterilerine attığı kibar kahkahalardan değildi. Daha sıcak, daha samimi ve fazlasıyla rahattı. Ardından söylediği cümle bütün hayatımı değiştirdi.

“İpek, sakin ol. **Kayra’nın babasından gelecek 10 milyon dolar hesaba geçer geçmez boşanma davasını açacağım.”

Nefesim kesildi.

İpek, en yakın arkadaşımdı. Zor zamanlarımda beni teselli eden, evliliğimle ilgili korkularımı dinleyen ve Hakan’ın beni hâlâ sevdiğine inandıran kadındı.

Şimdi ise kocamla birlikte geleceğimi planlıyordu.

İpek, benim bir şeylerden şüphelenip şüphelenmeyeceğimi sordu.

Hakan gülerek cevap verdi:

“Kayra insanlara fazla güvenir. Babası Fikret onu öyle yetiştirdi. Sadık, duygusal ve evliliğin kutsal olduğuna inanıyor.”

Alyansıma baktım.

Elmas, başucumdaki lambanın ışığında bir uyarı gibi parlıyordu.

Sonra İpek’in sesi duyuldu:

“Daha fazla saklanmak istemiyorum.”

Hakan ona yakında buna gerek kalmayacağını söyledi.

Ardından İpek, ihanetin boyutunu daha da ağırlaştıran cümleyi kurdu:

“Hamileyim.”

Bağırmadım.

Telefonu fırlatmadım.

Sadece yatağın kenarına oturup düğün fotoğrafımıza baktım. Fotoğrafta Hakan şakağımdan öpüyor, ben ise sevginin bir yatırım planına dönüştürülebileceğini bilmeyen bir kadın gibi gülümsüyordum.

Telefonu sessizce kapattım.

Mutfağa gidip bir bardak su içtim. Ellerimin hiç titrememesi beni korkuttu. Çünkü içimdeki bir şey kırılmamıştı.