Kocam Mahkemede Beni Hiçbir Şeyi Olmayan Bir Ev Hanımı Gibi Gösterdi… Tek Bir Zarf Açılınca Şirketin Gerçek Sahibi Ortaya Çıktı

DOLAR

Alış: 47.97

Satış: 48.17

EURO

Alış: 55.95

Satış: 56.17

GBP

Alış: 65.31

Satış: 65.79

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.07.2026

Kocam Mahkemede Beni Hiçbir Şeyi Olmayan Bir Ev Hanımı Gibi Gösterdi… Tek Bir Zarf Açılınca Şirketin Gerçek Sahibi Ortaya Çıktı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Yağmurlu bir perşembe sabahı saat dokuz olduğunda, Ankara Adliyesindeki üçüncü duruşma salonu neredeyse tamamen dolmuştu. Boşanma davamız, kısa sürede şehirde konuşulan bir olaya dönüşmüştü. Bunun en önemli nedeni, eşim Barış Öncü’nün hızla büyüyen Öncü Lojistik şirketinin tanınmış genel müdürü olmasıydı. Barış’ın fotoğrafları iş dergilerinde, yardım gecelerinde ve önemli isimlerle katıldığı davetlerde sık sık yayımlanıyordu. Benim yüzüm ise neredeyse hiçbir yerde görünmüyordu. On üç yıl boyunca ödül törenlerinde ve şirket etkinliklerinde onun yanında durdum. Muhabirler bana ne kadar gururlu olduğumu sorduğunda gülümsedim. Herkes beni, eşini sessizce destekleyen fedakâr bir ev hanımı olarak tanıdı. Ben de bu anlatıyı hiçbir zaman düzeltmedim. İkiz oğullarımız Yiğit ve Emir dünyaya geldikten sonra kamusal hayattan tamamen çekildim. Okul toplantılarına katıldım, yemeklerini hazırladım, doktor randevularını takip ettim ve Barış bir şehirden diğerine seyahat ederken evimizi düzen içinde tuttum. Sessiz kaldığım için herkes, şirketin başarısında hiçbir payım olmadığını düşündü. O sabah Barış, üç avukatla birlikte salona girdi. Üzerinde pahalı bir takım elbise, kolunda gösterişli bir saat vardı. Yanında ise şirketin halkla ilişkiler yöneticisi ve boşanma biter bitmez evlenmeyi planladığı Pelin oturuyordu. Barış’ın avukatı Doğan Bey, haftalardır aynı iddiayı savunuyordu: Şirketi Barış tek başına kurmuş, bütün serveti o kazanmış ve çocuklara daha iyi bir gelecek sağlayabilecek tek kişi oydu. Dosyalara göre benim düzenli bir işim, önemli bir mal varlığım ve çocukların alıştığı hayatı sürdürme gücüm yoktu. Evlilik sözleşmesinin şirketi tamamen Barış’a bıraktığını öne sürüyor, bu nedenle çocukların velayetinin de ona verilmesini istiyorlardı. Hâkim Rana Hanım salona girip dosyaları inceledikten sonra benim boş sandalyeme baktı. “Davalı nerede?” diye sordu. Barış saatine bakıp küçümseyici bir gülümsemeyle, “Kendisi başkalarının zamanına hiçbir zaman saygı duymaz.” dedi. Tam o sırada salonun kapıları açıldı. İçeri, sekiz yaşındaki oğullarımın ellerini tutarak girdim. Yiğit başını öne eğmişti. Emir ise elimi bırakmıyordu. Barış’ın yüzündeki rahatlık bir anda kayboldu. Hâkime geç kaldığım için özür diledim ve çocukların bugün gelmek istediklerini söyledim. Çünkü babaları onlara benim aileyi terk ettiğimi, onları geçindiremeyeceğimi ve yakında yalnızca kendisiyle Pelin’in yanında yaşayacaklarını anlatmıştı. Barış hemen itiraz etti ama onu görmezden geldim. Duruşma devam etti. Doğan Bey, beni kendi evliliğimde fazladan duran biri gibi anlattı. Barış’ın şirketi yoktan var ettiğini, yüzlerce kişiye iş sağladığını ve bütün başarıyı tek başına kazandığını söyledi. Benim yıllardır resmi bir işte çalışmadığımı vurguladı ancak nedenini anlatmadı.

: Konuşmasının sonunda Barış’ın çocukların asıl velayetini almasını, benim ise yalnızca sınırlı görüş hakkına sahip olmamı talep etti. Hâkim bana dönerek avukatımı sordu. “Kendimi temsil ediyorum.” dedim. Barış arkasına yaslandı ve gülümsedi. Çantamdan tek bir mühürlü zarf çıkardım ve görevliye verdim. Zarfın içinde Öncü Lojistik’in kuruluş belgeleri vardı. Hâkim sayfaları dikkatle inceledi. Ortaklık dağılımına geldiğinde durdu. Salonda derin bir sessizlik oluştu. Sonra Barış’a baktı. “Şirketin ilk kuruluşunda neden eşinizin kızlık soyadı çoğunluk hissedarı olarak görünüyor?” Barış cevap veremedi. Belgede, şirket hisselerinin yüzde yetmiş dördünün benim adıma kayıtlı olduğu açıkça yazıyordu. Barış sonunda, “O belge eski. Şirketin o zaman hiçbir değeri yoktu.” diyebildi. Hâkim sertçe karşılık verdi: “Yani belgenin gerçek olduğunu kabul ediyorsunuz.” Gerçek şuydu: On beş yıl önce Öncü Lojistik, büyük bir şirket değildi. Eski bir kamyonet, küçük bir masa ve ödenmemiş faturalardan ibaretti. Barış’ın hayalleri ve insanları ikna etme gücü vardı. Ancak sermayesi, düzenli finans bilgisi ve şirket yönetme sabrı yoktu. Benim ise bunların hepsi vardı. Rahmetli teyzemden kalan küçük evi ve yatırım hesabını satarak şirketin bütün başlangıç sermayesini ben sağladım. İlk sözleşmeleri hazırladım, araç kiralamalarını yaptım, sigorta poliçelerini düzenledim, taşıma izinlerini aldım ve maaş sistemini kurdum. Barış sabah erken saatlerde teslimat yaparken ben gece yarılarına kadar bilançoları hazırlıyordum. Üstelik şirket büyüyene kadar hastane yönetimindeki işime devam ederek evimizin bütün masraflarını da karşıladım. O yıllarda Barış bu işi “ortak hayalimiz” diye anlatıyordu. Çocuklarımız doğduktan sonra günlük işlerden uzaklaşmak zorunda kaldım. Yiğit uzun süre fizik tedavi gördü. Emir’in de sürekli takip gerektiren solunum sorunları vardı. Ben bu fedakârlığın geçici olduğunu sanıyordum. Ancak zamanla Barış kendisini şirketin tek kurucusu olarak göstermeye başladı. Röportajlarda her şeyi tek başına başardığını anlattı. İlk başta onu herkesin önünde küçük düşürmemek için sustum. Fakat çocuklarıma hiçbir katkım olmadığını söylediğinde suskunluğum sona erdi. Mahkemeye sermaye makbuzlarını, eski vergi beyannamelerini, toplantı notlarını, kredi teminatlarını ve şirket yazışmalarını da sundum. Bunların arasında altı yıl önce hazırlanmış bir hisse devri sözleşmesi de vardı. Barış, annemin cenazesinden üç gün sonra bana bu belgeyi imzalatmaya çalışmıştı. Rutin bir evrak olduğunu söylemişti. Oysa belge, yüzde yetmiş dört hissenin tamamını yalnızca sembolik bir bedel karşılığında ona devrediyordu. Ben imzalamamıştım. Ayrıca son on sekiz aydır orta ölçekli lojistik şirketlerine danışmanlık yaptığımı ve çocuklarla yaşadığımız evin bütün masraflarını kendi gelirimle karşıladığımı belgeledim. Barış şaşkınlıkla, “Bana sadece birkaç arkadaşına yardım ettiğini söylemiştin.” dedi. Ona sakin bir şekilde baktım. “Çünkü yıllardır hayatımla ilgili gerçek bir soru sormadın.” Duruşmanın sonunda hâkim, Barış’ın benim mali açıdan yetersiz olduğum yönündeki bütün iddialarını reddetti. Şirket hisselerimin bana ait olduğu resmî kayıtlara geçirildi. Çocukların günlük bakımını yıllardır benim üstlendiğim, düzenli gelirimin bulunduğu ve onların hayatını güvenli şekilde sürdürebileceğim kabul edildi. Velayet bana verildi. Barış’a geniş görüş hakkı tanındı ancak çocukları yanlış bilgilerle etkilememesi konusunda açık bir uyarı yapıldı. Pelin, duruşma sona ermeden salonu terk etti. Barış ise masasında sessizce oturdu. Yıllarca sakladığı hikâye, tek bir zarfın açılmasıyla çökmüştü. Adliyeden çıkarken Yiğit elimi tuttu. “Anne, şirketi gerçekten sen mi kurdun?” diye sordu. Gülümsedim. “Babanla birlikte başladık. Ama temellerini ben attım.” Emir diğer elimi tuttu. O gün çocuklarımın gözünde bir şey yeniden yerine oturdu. Ben yalnızca evde bekleyen, sessiz ve güçsüz bir kadın değildim. Ben onların hayatını kuran, aileyi ayakta tutan ve gerektiğinde gerçeği herkesin önüne koyabilecek kadar güçlü olan anneleriydim.

Haberin Devamı

Kocam Mahkemede Beni Hiçbir Şeyi Olmayan Bir Ev Hanımı Gibi Gösterdi… Tek Bir Zarf Açılınca Şirketin Gerçek Sahibi Ortaya Çıktı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Şehirler Sokağa Döküldü..