“Bugünden sonra bu evde misafir ya da prenses değilsin. Yemek yapacak, çamaşırları yıkayacak ve aileme hizmet edeceksin. Çünkü benimle bunun için evlendin.”

Düğünlerinin ertesi sabahı Burak’ın elindeki kirli bezi fırlatmasıyla Melis’in yanağına ağır bir koku yayıldı. Yağ, kurumuş yemek artıkları ve beklemiş baharat kokan bez, saçlarına takılıp kaldı.

Kayınvalidesi Belgin, mutfak kapısında kollarını bağlamış, olanları sessizce izliyordu. Kayınpederi Peyami ise salondaki futbol maçından gözlerini bile ayırmamıştı.

Burak, Melis’e doğru yaklaşarak aynı sözleri daha sert bir sesle tekrarladı.

“Bu evde kimsenin sırtından geçinmeyeceksin.”

Melis, saçındaki bezi yavaşça çıkardı. Bir gece önce İstanbul’daki görkemli düğün salonunda iki yüz kişinin önünde kendisine sevgi, saygı ve huzur sözü veren adam artık karşısında bambaşka biri olarak duruyordu.

Düğün hediyesi olarak Burak’ın ailesi çifte büyük miktarda para vermişti. Melis’in ailesi de kendi birikimlerini ekleyerek parayı kızlarının adına açılan hesaba yatırmıştı. Babası banka kartını verirken ona şöyle demişti:

“Bu para, hayatın boyunca kimseye mecbur kalmaman için.”

Melis, o güne kadar babasının fazla endişeli davrandığını düşünmüştü. Fakat şimdi onun ne demek istediğini çok iyi anlıyordu.

Lavaboya yığılmış kirli tabaklara, yanmış tencerelere ve kahvaltı bardaklarına baktı. Ardından Burak’ın gözlerinin içine bakarak sakin bir sesle konuştu.

“Anladım. Yemek yapacak, çamaşır yıkayacak ve bu evde yemek yemeyi hak etmek için çalışacağım.”

Burak onun ağlamasını, tartışmasını ya da kendisinden özür dilemesini bekliyordu. Melis’in sakinliği karşısında şaşkına döndü.

Belgin eliyle lavaboyu işaret etti.

“Hemen başla. Sonra da Burak’ın gömleklerini ayır. Onlar elde yıkanır.”

Melis mutfağa girdi, yüzünü soğuk suyla yıkadı ve hiçbir şey söylemeden yukarı çıktı. Bavulu hâlâ açılmamıştı. Kimliklerini, bilgisayarını, kıyafetlerini, banka kartını ve ailesinin verdiği para zarflarını topladı. Alyansını da düğün fotoğraflarının yanına bıraktı.