YENGEM, 70 YAŞINDAKİ ANNEMDEN 150 BİN TL BORÇ ALDI VE “EMEKLİ KADIN, ZATEN BU KADAR PARAYI NE YAPACAK?” DİYEREK GERİ ÖDEMEYİ REDDETTİ

DOLAR

Alış: 48.86

Satış: 49.06

EURO

Alış: 55.59

Satış: 55.81

GBP

Alış: 64.68

Satış: 65.16

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 28.09.2026

YENGEM, 70 YAŞINDAKİ ANNEMDEN 150 BİN TL BORÇ ALDI VE “EMEKLİ KADIN, ZATEN BU KADAR PARAYI NE YAPACAK?” DİYEREK GERİ ÖDEMEYİ REDDETTİ

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Sevil dosyanın üzerindeki yazıyı görünce ayağa fırladı. “Lütfen! Bunu burada yapmayın!” diye bağırdı. Masadaki herkes şaşkınlıkla birbirine bakıyordu. Erkek kardeşim Kaan, karısının neden böyle tepki verdiğini anlayamamıştı. Annem ise bir köşede sessizce oturuyor, olanları endişeyle izliyordu. Misafirimiz, orta yaşlı ve oldukça ciddi görünümlü bir kadındı. Adı Nükhet’ti. Sevil’in aylar önce geçirdiği trafik kazasında zarar verdiği diğer aracın sahibiydi. Ama benim onu yemeğe davet etmemin sebebi yalnızca bu değildi. Nükhet sakin bir şekilde Sevil’e döndü. “Merak etme. Buraya bağırıp çağırmaya gelmedim. Sadece bana verdiğin sözleri hatırlatmaya geldim.” Kaan şaşkınlıkla araya girdi. “Hangi sözler? Sevil, sen bu kadını nereden tanıyorsun?” Sevil cevap vermek yerine bana öfkeyle baktı. “Bunu bilerek yaptın! Beni herkesin önünde küçük düşürmeye çalışıyorsun!” Sandalyeme yaslandım. “Hayır, Sevil. Sadece annemin parasının nereye gittiğini öğrenmeni istiyorum. Çünkü görünüşe göre bu masada herkesin birbirinden sakladığı şeyler var.” Nükhet dosyayı açtı ve içinden birkaç belge çıkardı. Altı ay önce Sevil’in geçirdiği trafik kazası, ailesine anlattığı kadar basit değildi. Sevil, dikkatsizliği yüzünden Nükhet’in aracına çarpmış, ardından kazanın sorumluluğunu kabul ederek ortaya çıkan masrafları karşılayacağına söz vermişti. Ancak işin ilginç tarafı, annemden aldığı 150 bin TL’nin tamamını arabasının tamiri için kullandığını söylemesiydi. Nükhet önündeki belgelerden birini kaldırdı. “Sevil Hanım, kazadan sonra bana 85 bin TL ödeme yapmanız gerekiyordu. Hatırlıyorsunuz, değil mi?” Sevil’in dudakları titredi. “Evet ama bunun ailemle ne ilgisi var?” “Çünkü o parayı ödediğinizi söylüyorsunuz. Oysa bana tek kuruş göndermediniz.” Kaan bir anda sandalyesinden kalktı. “Bir dakika! Sen bana annenin verdiği parayla bütün borçlarını kapattığını söylemiştin!” Sevil ellerini yüzüne götürdü. “Her şeyi açıklayabilirim!” Nükhet sözünü kesti. “Üstelik mesele yalnızca benim alacağım değil. Sevil Hanım, bana gönderdiğiniz dekontun gerçek olmadığı ortaya çıktı.” O an yemek masasının üzerine ağır bir sessizlik çöktü. Kaan, karısına inanamayarak bakıyordu. “Ne dekontu?” Nükhet, Sevil’in kendisine gönderdiği ödeme belgesinin çıktısını masaya bıraktı. Ardından kendi banka hesap hareketlerini gösterdi. Belgelerde söz konusu ödemenin hesabına ulaşmadığı açıkça görülüyordu. “Bana ödemenin yapıldığını söylediniz. Günlerce bankayla uğraştım. Sonunda bankanıza başvurduğumda bu işlem numarasına ait herhangi bir transfer bulunmadığını öğrendim.” Sevil’in yüzü kıpkırmızı olmuştu. “Tamam! Parayı göndermedim! Ama bunun için beni herkesin önünde rezil etmeniz gerekmiyordu!” İşte tam o anda annem konuştu. “Sevil kızım, benim sana verdiğim para nerede?” Annemin sesi öylesine üzgündü ki hepimizin yüreği burkuldu. Sevil gözlerini kaçırdı. “Harcamak zorunda kaldım.” “Neye harcadın kızım?” Yengem cevap vermedi. Ben çantamdan telefonumu çıkardım. Nükhet’le görüşmeden önce yaptığım araştırma sırasında karşıma çıkan bir fotoğrafı Kaan’a gösterdim. Fotoğrafta Sevil, yakın arkadaşıyla birlikte lüks bir otelin havuzunun önünde poz veriyordu. Paylaşımın tarihi, annemden borç aldığı haftaya denk geliyordu. Ardından bir başka fotoğrafı açtım. Sevil, son derece pahalı olduğunu bildiğimiz bir çantayla alışveriş merkezinde görüntülenmişti. Kaan’ın yüzündeki ifade değişti

: “Bana o tatile arkadaşının davetiyle gittiğini söylemiştin.” Sevil bağırmaya başladı. “Benim de biraz eğlenmeye hakkım yok mu? Sürekli hesap vermekten bıktım!” Bu sözleri duyunca artık kendimi tutamadım. “Senin eğlenmeye elbette hakkın var! Ama yetmiş yaşındaki bir kadının yıllarca biriktirdiği parayla değil!” Annem başını eğdi. O an fark ettim ki bütün bu tartışmadan en çok zarar gören kişi yine oydu. Kendi parasını geri istemeye bile utanıyordu. Nükhet belgelerini toplayıp ayağa kalktı. “Ben alacağımı tahsil etmek için hukuki yollara başvuracağım. Ancak buraya gelmemin asıl sebebi, sizin ailenize de aynı şeyi yapmış olabileceğinizi öğrenmemdi.” Ardından anneme dönerek ekledi: “Hanımefendi, kimse sizin iyi niyetinizi kullanma hakkına sahip değil.” Nükhet gittikten sonra Sevil çantasını kaptı. “Bu evde bir dakika daha kalmayacağım!” Tam kapıya yönelecekken Kaan önüne geçti. “Önce annemin parasını ne zaman geri ödeyeceğini söyleyeceksin.” Sevil gözlerini devirdi. “Yeter artık! Annenin o paraya gerçekten ihtiyacı olduğunu mu düşünüyorsun?” Kaan’ın vereceği cevabı beklerken annemin sandalyesinden kalktığını gördüm. Hayatım boyunca annemi ilk kez bu kadar kararlı görüyordum. “Sevil, ben o parayı kırk yıl boyunca çalışarak biriktirdim. Kocam öldükten sonra kimseye muhtaç olmamak için her kuruşun hesabını yaptım. Bazen kendime yeni ayakkabı bile almadım.” Sevil sessizleşti. Annem devam etti. “Sen kapıma geldiğinde seni gelinim olduğun için değil, yardıma ihtiyacı olan bir insan olduğun için dinledim. Ama sen benim sana duyduğum güveni küçümsedin.” Sonra hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi söyledi: “Benim paramdan daha değerli olan tek şey, insanların bana duyduğu saygıydı. Sen ikisini de elimden almaya çalıştın.” Sevil’in gözleri doldu ama hiçbir şey söylemedi. Ertesi sabah Kaan beni aradı. Karısıyla uzun uzun konuşmuştu. Sevil’in yalnızca anneme değil, kendisine de yalan söylediğini öğrenmişti. Üstelik ortak hesaplarından habersizce para çektiğini fark etmişti. Kaan, evliliklerini sürdürüp sürdürmeyeceğini düşünmek için biraz zamana ihtiyacı olduğunu söyledi. Ancak annemizin daha fazla beklemesini istemiyordu. O gün kendi birikiminden annemin hesabına 150 bin TL gönderdi. Paranın Sevil’in borcu olduğunu özellikle belirtti ve anneme geri ödemeyi kendisinin üstlenmek istediğini söyledi. Fakat annem bunu kabul etmedi. “Oğlum, sen bana borçlu değilsin. Ben paramı onu alan kişiden istiyorum.” Kaan annemin kararlılığı karşısında şaşkına döndü. Birkaç gün sonra Sevil, yanında Kaan’la birlikte annemin kapısını çaldı. Elinde imzalanmış bir borç ödeme taahhüdü vardı. Sahip olduğu pahalı çantaları ve bazı ziynet eşyalarını satmış, annemin parasının büyük bölümünü toplamıştı. Kalan kısmını da üç ay içinde ödemeyi kabul ediyordu. Ama annem belgeyi hemen imzalamadı. Önce Sevil’in gözlerinin içine baktı. “Bana bir şey söylemeni istiyorum. O gün benim için gerçekten böyle mi düşünüyordun?” Sevil başını önüne eğdi. Bir süre sessiz kaldıktan sonra ağlamaya başladı. “Size ihtiyacım olduğunda yardım edeceğinizi biliyordum. Nasıl olsa benden paranızı istemezsiniz diye düşündüm. Kendimden başka kimseyi önemsemedim.” Annem derin bir nefes aldı. “İnsan hata yapabilir. Ama hatasını kabul etmek, verdiği zararı ortadan kaldırmaz.” Sevil başını salladı. O günden sonra annem kalan borcun bütün ödemelerini takip etti. Sevil de söz verdiği gibi üç ay içinde son taksiti gönderdi. Ancak annem eskisi gibi davranmadı. Artık kimseye düşünmeden borç vermiyor, gerektiğinde hayır demekten çekinmiyordu. Kaan ise evliliğine bir şans daha verdi ama Sevil’le birlikte bir aile danışmanından destek almaya karar verdiler. Benim içinse bütün bu olayın en güzel kısmı bambaşkaydı. Anneme yeni bir buzdolabı aldığımız gün, eski dolabın arkasına sıkışmış küçük bir zarf bulduk. İçinde yıllar önce rahmetli babamın anneme yazdığı bir mektup vardı. Son satırında şöyle yazıyordu: “Bir gün ben yanında olamazsam kendinden hiçbir şeyi esirgeme. Çünkü sen bu evin en kıymetli varlığısın.” Annem mektubu okurken gözyaşlarına boğuldu. Ona sarıldım ve uzun süre öylece kaldık. Sonra annem gözlerini silip gülümsedi. “Baban yaşasaydı ne derdi, biliyor musun?” “Ne derdi anne?” “İnsan parasını kaybedince yeniden kazanabilir. Ama kendine duyduğu saygıyı kaybederse onu geri kazanması çok daha zordur.” O gün annemin mutfağında yeni buzdolabımızın fişini takarken önemli bir şey anladım. Sevil’e verdiğimiz asıl ders, onu herkesin önünde utandırmak değildi. Yaptıklarının sorumluluğunu üstlenmesini sağlamaktı. Çünkü yaşlı insanların birikimleri, başkalarının gözünde harcanmayı bekleyen fazladan para değildir. O paranın her kuruşunda yıllarca verilmiş emek, ertelenmiş hayaller ve kimseye muhtaç olmadan yaşama isteği vardır. Ve annem o gün yalnızca parasını geri kazanmadı. Kendi hayatıyla ilgili karar verme hakkının daima kendisine ait olduğunu bütün aileye hatırlattı.

Haberin Devamı

YENGEM, 70 YAŞINDAKİ ANNEMDEN 150 BİN TL BORÇ ALDI VE “EMEKLİ KADIN, ZATEN BU KADAR PARAYI NE YAPACAK?” DİYEREK GERİ ÖDEMEYİ REDDETTİ

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Neredeyse altmış yaşındayım