Dorothy, seksen üç yaşındaydı. Ben üç yaşındayken bana bakan, fırtınalı gecelerde beni sakinleştiren, evine her gittiğimde kendi torunu gibi davranan komşumdu. Yıllar içinde yaşlanmıştı ama aramızdaki bağ hiç kopmamıştı. Ben de elimden geldiğince ona destek oluyordum. Haftada birkaç kez market alışverişini yapıyor, evini temizliyor, çamaşırlarını yıkıyor ve uzun uzun sohbet ediyorduk.

Yaklaşık bir ay önce her şey değişmeye başladı.

Bir gün çay içerken gülümseyerek bana, “Alex artık her gün uğruyor.” dedi.

“Kim bu Alex?” diye sordum.

“Teslimat yapıyordu. Bana bir paket getirdi. Sonra sohbet etmeye başladık. Çok iyi bir çocuk. Artık sık sık geliyor.”

Bunu duyunca sevindim. Dorothy’nin yalnız kalmasını istemiyordum. Belki de gerçekten iyi niyetli bir gençti.

Fakat birkaç gün sonra mahallede yürürken tarif ettiği gence benzeyen birini Dorothy’nin evinden çıkarken gördüm. Yirmili yaşlarının sonunda, uzun boylu, sessiz biriydi. Elinde küçük bir çanta vardı. Bana kısa bir selam verdi ve hızla uzaklaştı.

Sonraki günlerde aynı manzarayı defalarca gördüm.

Alex neredeyse her gün geliyordu.

Bir süre sonra Dorothy’nin telefonlarına cevap vermemeye başlaması dikkatimi çekti. Önce yaşlılığından dolayı telefonu duymadığını düşündüm. Ama günler geçmesine rağmen ne telefonlarıma cevap verdi ne de perdelerini açtı.