73 yaşında, ölmek üzere olan lise aşkımla evlendim çünkü bu onun son isteğiydi

DOLAR

Alış: 48.39

Satış: 48.59

EURO

Alış: 56.13

Satış: 56.36

GBP

Alış: 65.27

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 14.07.2026

73 yaşında, ölmek üzere olan lise aşkımla evlendim çünkü bu onun son isteğiydi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kutunun kapağını açarken ellerim öyle titriyordu ki ahşap kutu neredeyse yere düşecekti. Avukat sessizce beni izliyor, tek kelime etmiyordu. İçinde eski bir zarf, sararmış birkaç fotoğraf, küçük bir anahtar ve kırmızı bir kadife kese vardı. Kesenin içinden altın bir yüzük çıktı. Aynı yüzüğü yıllar önce Kemal bana vermek istemişti ama kabul etmemiştim. Onu görünce gözlerim doldu. “Bu da ne?” diye fısıldadım. Avukat derin bir nefes aldı. “Sayın Aysel Hanım, Kemal Bey bana her şeyi yıllar önce anlattı. Size bunu ancak cenazeden sonra vermemi özellikle istedi.” Zarfı açtım. İçinden Kemal’in el yazısıyla yazılmış uzun bir mektup çıktı. “Sevgili Aysel… Eğer bu satırları okuyorsan artık yanında değilim. Öncelikle senden özür diliyorum. Avukatın söylediği ‘tuzak’ kelimesine kızacağını biliyorum. Ama seni kandırmak istemedim. Seni yeniden görebilmek için kaderin bana son bir şans vermesini bekledim.” Mektubu okumaya devam ettim. “Yıllar önce ayrıldığımız gün sana kızgın değildim. Aslında en çok kendime kızıyordum. Gururum yüzünden seni durduramadım. Sonra seni aramaya çalıştım. Eski adresine mektuplar gönderdim. Ama hiçbirine cevap gelmedi.” Şaşkınlıkla avukata baktım. “Ben hiçbir mektup almadım.” Avukat başını salladı. “Kemal Bey de bunu yıllar sonra öğrendi. Taşındığınız için mektuplar size hiç ulaşmamış.” İçimde yıllardır taş gibi duran pişmanlık daha da ağırlaştı. Mektupta devam ediyordu. “Hiç evlenmedim. Çünkü kalbimde senden başkasına yer olmadı. Hayatım boyunca çalıştım, birikim yaptım. Ama servetimi bırakacak kimsem olmadığını fark ettiğimde tek bir isteğim vardı: Seni son kez görmek.” Gözyaşlarım satırların üzerine damlıyordu. Sonraki sayfada beni asıl şaşırtan cümle yazıyordu. “Hastaneye yatırılmadan önce özellikle senin çalıştığın hastaneyi seçtim. Eski arkadaşlarımdan seni öğrendim. Evet… Avukatın bahsettiği tuzak buydu. Seni kandırmak için değil, kaderin bizi yeniden bulmasına yardım etmek için.” İşte avukatın neden öyle söylediğini şimdi anlamıştım. Kemal hastalığını öğrendiğinde beni aramış, çalıştığım hastaneyi bulmuş ve tedavisini özellikle oraya aldırmıştı. Devamını okurken boğazım düğümlendi. “Beni affetmeni istiyorum. Sana acıdığın için benimle evlenmeni değil, kalbinin hâlâ bana bir parça ait olup olmadığını öğrenmek istedim. Nikâh masasında gözlerinin içine baktığımda cevabı aldım. O yüzden huzur içinde gidiyorum.” Mektubun son sayfasına geçtiğimde kırmızı kesenin ne olduğunu anladım. “Anahtarın ait olduğu kasada sana bıraktığım başka bir emanet var. Umarım onu kabul edersin.” Avukat cebinden bir dosya çıkardı. “Kemal Bey bütün mal varlığını size bırakmadı.” Şaşırarak ona baktım. “Peki kime bıraktı?” “Geleceğe.” Dosyanın içinde noter belgeleri vardı. Kemal yıllar boyunca biriktirdiği para ile, yaşlı ve kimsesiz insanların ücretsiz tedavi görebileceği küçük bir vakıf kurmuştu. Vakfın yönetimini ise bana bırakmıştı

: Şaşkınlığım daha da arttı. “Neden ben?” Avukat gülümsedi. “Çünkü size her zaman güvenirdi. Bana sürekli, ‘Aysel insanlara yardım etmeyi benden daha iyi bilir.’ derdi.” Ertesi hafta bankadaki kasayı açmaya gittim. Kasadan büyük bir servet çıkmadı. Onun yerine onlarca defter vardı. Her biri farklı yıllarda tutulmuş günlüklerdi. İlk defteri açtığımda ilk sayfada şu cümle yazıyordu: “Bugün Aysel Ankara’ya gitti. Umarım bir gün geri döner.” Son defterde ise şunlar vardı: “Doktor bana altı ay ömür biçti. Korkmuyorum. Çünkü belki de sonunda Aysel’i tekrar görebileceğim.” Saatlerce o günlükleri okudum. Her doğum günümde benim için yazdığı satırlar vardı. Gazetelerde adımı aramış. Hemşire olduğumu öğrenince gurur duymuş. Evlenmediğimi duyduğu gün ise sayfaya sadece tek bir cümle yazmıştı: “Belki kader bize hâlâ borcunu ödememiştir.” Aylar sonra vakıf resmen faaliyete geçti. İlk hastamız, emekli maaşıyla ilaçlarını alamayan yaşlı bir adamdı. Ona yardım ederken Kemal’in neden bunu istediğini sonunda anladım. Sevgi sadece birlikte yaşamak değildi. Bazen senden sonra bile başkalarının hayatına dokunmaya devam etmekti. Her sabah vakfın girişindeki bronz plakete bakıyordum. Üzerinde sadece şu yazıyordu: “Kemal Yılmaz Umut Vakfı. İnsan ömrü sınırlıdır, ama iyilik sonsuza kadar yaşar.” Bir gün genç bir hemşire yanıma gelip neden her sabah o tabelenin önünde birkaç dakika sessizce durduğumu sordu. Gülümsedim. “Çünkü hayatımın en büyük aşkı bana geç de olsa mutluluğun ne olduğunu öğretti.” O akşam eve döndüğümde salondaki fotoğrafımıza baktım. Hastane odasında çekilmişti. İkimiz de yaşlanmıştık ama gözlerimizdeki umut, lise yıllarındaki kadar canlıydı. Fotoğrafın çerçevesinin arkasına küçük bir not sıkıştırdığımı fark ettim. Muhtemelen yıllar önce avukat koymuştu. Notta Kemal’in son cümlesi yazıyordu: “Sana servet bırakmadım Aysel… Sana yarım kalan ömrümüzün anlamını bıraktım. Eğer bir gün yeniden gülümsersen, işte o zaman gerçekten kazanmış olacağım.” Fotoğrafı kalbime bastım ve uzun yıllar sonra ilk kez, gözyaşlarımın arasından içten bir tebessüm ettim. Çünkü artık biliyordum; bazı aşklar birlikte yaşlanarak değil, birbirinin hayatına sonsuza dek anlam katarak ölümsüzleşiyordu.

Haberin Devamı

73 yaşında, ölmek üzere olan lise aşkımla evlendim çünkü bu onun son isteğiydi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

gözlerine inanamadılar