Kilise eski sıraların ve aşırı miktarda cenaze baharatının kokusuyla doluydu. Babamın cenaze töreni herkesin beklediğinden çok daha uzun sürmüştü ve Little Rock’taki annemin evine döndüğümüzde hepimiz bitkin düşmüştük.

Yıllardır görmediğim aile üyeleri hâlâ etrafta dolanıyor ve ilgileniyormuş gibi davranıyorlardı. Üç kez ısıtılmış tencere yemeklerini didikleyip, malikaneyle ilgili fısıldaşıyorlardı.

Köşedeki bir sandalyede, hâlâ resmi üniformamla oturuyordum. Gösteriş yapmaya çalışmıyordum, ama Fort Benning’den direkt uçmuştum ve kıyafet değiştirmek için bir saniyem bile olmamıştı.

Küçük kız kardeşim Skylar, sanki bir güzellik yarışmasını kazanmış gibi görünüyordu. Öğleden sonrasını odanın içinde dolaşarak ve insanların kulaklarına fısıldayarak, düzenlemeleri kendisinin yaptığını anlamalarını sağlayarak geçirdi.

Çocukluğumuzdan beri takındığı o kendini beğenmiş ifadeyi yüzünde taşıyordu. Bu bakış, dünyanın ona istediği her şeyi borçlu olduğuna inandığını herkese anlatıyordu.

Aile avukatı nihayet gelene kadar onu görmezden gelmeye çalıştım. Marcus Finch, babamın eski bir arkadaşıydı ve elinde ağır bir deri evrak çantasıyla içeri girdi.

Herkes büyük yemek masasının etrafında toplandı ve ortam, cenaze töreninden daha da ağırlaştı. Artık bir adamın yasını tutmak söz konusu değildi, çünkü artık mesele para ve mülktü.

Marcus dosyasını açarken Skylar, doğum günü hediyesi bekleyen bir çocuk gibi yerinde zıplıyordu. Annemiz Jeanette ise, eklemleri bembeyaz olmuş ellerini o kadar sıkıca kavuşturmuştu ki, kaskatı kesilmiş bir şekilde oturuyordu.

Marcus, “Kızım Skylar’a, Nashville’deki lüks çatı katı dairesini ve Summit Infrastructure’daki azınlık hissesini bırakıyorum,” diye okudu. Skylar, sanki bu zaten hak ettiği şeyin bir teyidiymiş gibi yavaşça başını salladı.

Nashville’deki o mülk, nehir manzaralı, milyonlarca dolar değerinde yüksek katlı bir apartman dairesiydi. Skylar’ın takipçileri manzaradan sıkılana kadar fotoğraf çekmek için kullanacağı türden bir yerdi tam.

Ardından Marcus sayfayı çevirdi ve boğazını temizledi. “Kızım Riley’e, Ozark Dağları’ndaki aile kulübesini ve çevresindeki iki yüz dönümlük araziyi bırakıyorum.”

Oda uzun bir süre tamamen sessizliğe büründü. Babam Skylar’a lüks bir çatı katı hayatı bırakmış, bana ise ormanın ortasında eski bir kulübe vermişti.

Yüz ifademi hiç değiştirmedim çünkü ordu bana tepkilerimi gizlemeyi öğretmişti. Düşmanın ne düşündüğünüzü görmesine asla izin vermemek, her gün yaşadığım bir kuraldı.

Skylar bu anın yorum yapmadan geçmesine izin vermeyecekti. Sandalyesine yaslandı ve kollarını kavuşturarak bana sırıttı.