Babamın cenazesinde, kardeşlerim tabutunun yanında durup üzerimdeki ödünç alınmış siyah elbiseye güldüler. En büyüğü fısıldayarak, “Babam her şeyi bize bıraktı,” dedi. “Buradan hiçbir şey olmadan ayrılacaksın.” Tabutun üzerine bir kırmızı gül bıraktım ve “Bu garip, çünkü ölmeden üç saat önce beni aradı,” diye cevap verdim. Cenaze görevlisi şapel kapılarını kilitlediğinde, kardeşlerimin gülümsemeleri kayboldu. Arkalarında babamın özel avukatı, iki dedektif ve sessiz kalması için para ödedikleri hemşire duruyordu.

Kardeşlerim babamızın cenazesinde ilk olarak elbisemle alay ettiler. İkinci olarak da bana çoktan kaybettiğimi söylediler.

Parlatılmış ceviz ağacından yapılmış tabutun yanında durdum, elimde tek bir kırmızı gül tutuyordum, yağmur şapel pencerelerine yumruk gibi çarpıyordu. Siyah elbisem komşum Bayan Alvarez’e aitti. Bir beden büyüktü ve hafif bir lavanta kokusu vardı, ama babama bakmak için geçirdiğim altı aylık ücretsiz izinden sonra ancak bunu karşılayabiliyordum.