Üçüncü gün… Yine sabah ezanıyla birlikte…

Tak tak tak! Tak tak tak!

Damat artık sinir küpü. Yorganı üstünden atmış, saçlar dağınık, kapıyı bir hışımla açmış:

— “Anne! Yeter artık! Her sabah her sabah! Biz yeni evliyiz ya! İnsan biraz utanır!”

Kaynana elinde oklava, başında yazma, hiç bozulmadan damada bakmış:

— “Utanırım elbet… Ama açken insanın aklına utanmak gelmiyor evladım.”

Damat söylenmiş:

— “E anne madem acıkıyorsun, kendi kahvaltını kendin yap!”
Kaynana kaşını kaldırmış:

— “Olmaz.”

— “Niye?” demiş damat.

Kaynana gülümsemiş:

— “Kızımı evlendirdim ya… Artık ben misafirim.”

Damat iyice şaşırmış:

— “İyi de anne, misafir her sabah kapı mı çalar?”

Kaynana oklavayı kapıya dayamış:

— “Evladım, misafir günde bir gelir…

Ben ev sahibiyim, karnım acıkınca gelirim.”

O sırada gelin uykulu uykulu seslenmiş:

— “Anne bari saati biraz geç alsak…”

Kaynana dönmüş:

— *“Kızım, ben dul kadınım…

Saatim yok, midem var!” ????

Damat içeri dönmüş, masaya oturmuş:

— “Tamam anne… Ama yarın sen kapıyı çalma.”

Kaynana sevinmiş:

— “Oh iyi.”