DOLAR
Alış: 46.60
Satış: 46.78
EURO
Alış: 53.35
Satış: 53.57
GBP
Alış: 62.15
Satış: 62.61
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
2.07.2026
Komşum her sabah kapımın önüne bir tabak yemek bırakıyordu…
- Komşum her sabah kapımın önüne bir tabak yemek bırakıyordu. İlk başta bunu küçük bir nezaket olarak gördüm; soğuk kış sabahlarında sıcak bir çorba, yorgun akşamlarda taze pişmiş bir börek. Kapı eşiğindeki o küçük tabaklar, yalnızlığımı unutturuyordu. Zamanla rutinleşti. Artık adını bile bilmediğim komşuyla aramızda görünmez bir anlaşma vardı: o, bir el uzatıyor; ben de sessizce kabul ediyordum. Komşunun yüzünü nadiren görürdüm. Bazen koridorda gözüme çarpardı; hep içe dönük, hep aceleyle. Bir gün, apartmandan taşındığını öğrendim. Evini boşaltmak için yardım etmemi istedi komşunun akrabası. Kabul ettim. Böylece hayatımın en huzurlu sabahını, en derin huzursuzluğa çevirecek şeyi öğrenecektim. Eşyalar kutulanırken, dolapların derinliklerinde kalmış küçük defterler çıktı ortaya. İlk sayfada tarih yazmıyordu. Satırlar kısa, o cümlelerin arasında bir ritüel vardı. Komşunun notları, bırakılan tabakların saatlerini, içindekileri, yanına iliştirilen küçük notları tek tek sayıyordu. Sonra bir fotoğraf düştü yere: tanıdık bir örtü, annemin nakışlı mendili. Kalbim sıkıştı. Defterdeki satırlar, kapının eşiğine bırakılan tabakların sadece bana değil, başka birine daha gittiğini anlatıyordu. Komşu, birini besliyordu. Geceleri not aldığı kısa çizelge, gizli buluşma saatleri, küçük saklama kutularının anahtar yeri. Her şey ustaca saklanmıştı. Her şey planlıydı. Evini boşaltırken karşılaştığım o gerçek, beni uyku tanımayan gecelere mahkûm etti. Çünkü öğrendiklerim sadece bir iyiliğin ötesindeydi. Bu defter, bir sırra açılan kapıydı. Ve o kapının ardında, benim bildiğim hayatın kurallarını değiştirecek bir gerçek saklıydı. Şimdi, kapımı her açtığımda aynı tabakla karşılaşacağımı sanıyordum. Oysa bir sabah, kapıyı ardına kadar açtığımda gördüğüm şey, bildiğim her şeyi sorgulatacak türdendi. Benimle kalacak en son satır şu: Ve kapıyı açtığımda, karşımda duran şey, bütün gerçekleri yerinden oynatacak bir sırdı
- Komşumun bıraktığı o tabaklar, önce küçük bir şefkat işaretiydi. Tek başıma yaşayan, nadiren misafir ağırlayan biriydim. Soğuk bir kasım akşamı, kapı eşiğinde bulduğum taze çorba beni beklenmedik bir sıcaklıkla sarıp sarmalamıştı. Sonraki gün, aynı saatlerde yeni bir tabak. Her seferinde içinde farklı bir şey vardı: peynirli börek, zeytinyağlı bir sebze, bazen de tatlı bir küçük kurabiye. Günler birbirini kovaladı. Uzun çalışma saatlerinden sonra eve dönerken o küçük ritüel günümün en güven veren anı oldu. Komşuyla karşılaşmalarımız hep kısa oldu; yüzünde hafif bir tebessüm, sözcükler spars. Bir isim öğrenemedim. Yine de artan görev duygusuyla kapıma bırakılan her tabağı sıcak elleriyle hazırlayan birinin varlığına minnettardım. Taşınma haberini aldığımda şaşırdım. Komşunun eşyalarını toplamak üzere akrabaları gelmişti. Yardım teklif ettim. İçimde garip bir sıkıntı vardı; belki de veda ederken sadece teşekkür etmek istiyordum. Ev boşaltılırken eski dolapların arkasından küçük bir kutu çıktı, içinde sararmış kağıtlar ve defterler. Rastgele açtım; sayfalar el yazısıyla doluydu. Satırlar kısa, aralarda zaman notları, öğün saatleri, ‘‘kapı eşiğine bırakıldı’’ gibi notlar vardı. Bir fotoğraf düştü: tanıdık bir nakış, annemin eskisiyle aynı desen. Kalbim birden hızlandı. Defterin sayfalarını çevirdikçe öğrendiğim şeyler, beni bildik dünyamdan dışarı attı. Komşunun sadece bana değil, bir başkasına daha düzenli olarak yemek götürdüğünü gösteren çizelgeler vardı. Geceleri yazılmış notlarda gizli kapaklar, saklama yerleri, kimseye söylenmemesi gereken adresler işaretliydi. Bir yandan minnettardım, bir yandan şüphelerim büyüyordu. O akşam, eski dostu bir sırrın sıcaklığını mı yoksa soğuk bir ihaneti mi taşıdığını anlamaya çalışarak uyuyamadım. Ertesi gün defteri daha dikkatli inceledim. Notların arasında tarihler, kısa yorumlar ve bazı isimlerin kısaltmaları vardı. Bir sayfada, sabah 08.15 notu ile birlikte bir balkabağı çorbası, küçük bir poşet ilaç ve ‘‘pencere altı, üç adım’’ yazıyordu. Onun işaret ettiği yerde, binanın arka cephesinde, yıllardır kimsenin dikkat etmediği küçük bir servis kapısı vardı. Anahtarın yeri de nottaydı. Anahtarı buldum ve kapıyı açtığımda dar, rutubet kokan bir merdiven indi. Kalbim göğsümde bir yumru gibi büyüdü. Merdivenleri inip karanlık bir kapı daha açtım. İçeride, küçük bir oda vardı: eski bir şilte, birkaç kutu, duvarda bir fotoğraf çerçevesi. Fotoğrafta annemin genç hali vardı; aynı nakışlı mendil fotoğrafta örtünün kenarında duruyordu. Oda, yıllardır kimsenin bilmediği bir sığınaktı. Defterdeki tarihler, komşunun oraya düzenli olarak yemek götürdüğünü, gerekli ilaçları bıraktığını, bazen de beraberce radyo dinlediklerini gösteriyordu. Ürkütücü bir gerçek fark ettim: Annemin, ailece bir bakımevine yerleştirildiğini zannederken, birileri onu evlerden birinin gizli odasına taşıyıp orada saklamıştı. Defter, komşunun koruyucu notlarıyla doluydu. Komşu, oradaki kişinin kim olduğunu yazmıyordu ama nakışlı mendil her şeyi açığa vuruyordu. İçimde hem suçluluk hem de öfke kabardı. Nasıl olurdu da ailem bana gerçeği söylememişti. Nasıl olurdu da böyle bir sırın içinde ben yoktum. O akşam annemin yokluğunu, komşunun sabah bıraktığı tabaklara bakarak değil, o gizli odanın eşyalarına dokunarak hissettim. Defteri okudukça öğrendim ki komşu, onu korumak için orayı kullanmış, gelen gidenlerden saklamıştı. Ama neden gizleniyordu annem, kim ne için böyle bir yönteme başvurmuştu, hepsi birbirine karışıyordu. Aklımda sorular, kalbimde kırgınlık; uykusuz geceler önümde uzanıyordu. Komşunun gidişi, bana sadece bir adresi değil, ailemin sakladığı bir geçmişi de teslim etmişti. Sonunda gerçeği yüzleşme zamanı geldi. Defterin izini sürerek elimdeki parçaları birleştirdim ve ailemin kapısını çaldım. Yüzler asıldı, söylemekten kaçınılan sözler havada asılı kaldı. Benden saklanan bir kararın, maddi kaygıların ve utancın üzerimizdeki ağırlığını hissettim. Anlatılanlar birbiriyle çelişiyordu; bazıları annemin daha iyi bakılacağına, bazıları ise onun rahat etmesi için böyle yaptıklarına dair bahaneler sundu. Hepsinin ardında, insan olmanın hem iyiliğe hem de korkuya sürükleyebileceği kararlar vardı. Annemin gizli odadan alınmasını sağladım. İlk başta şaşkındı, sonra yüzünde tanıdık bir ifade belirdi; gözleri hafifçe yaşlandı. Komşunun sakladığı mendili yanaklarına sürdüğünde, yıllardır duyulmamış bir teşekkür fısıldadı. Yüzleşmeler ağrılı oldu ama gerekliydi. Komşunun defteri, saklanan acıları açığa çıkardı ve bizi hesap vermeye zorladı. Günler sonra, evimizin mutfağında otururken anneme sıcak çorba koydum. Kapı eşiğindeki o eski ritüel farklı bir anlam kazandı artık. Her tabak, geçmişin karanlığından gelen küçük bir ışık gibi duruyordu. Komşunun bıraktığı tabaklar bana yalnızlığı unutturmaya başlamıştı; şimdi ise gerçeğin yükünü hafifletiyordu. O gece, annemin elini tuttum ve uzun bir sessizlik içinde söylenmemiş sözleri dinledim. Gerçekleri öğrenmek acıydı, ama bilinmekten daha iyiydi. Ve ben, kapımı her açtığımda, o tabakların artık sadece bir iyilik değil, onarılmış bir aile bağının işareti olduğunu biliyordum.
Benzer Galeriler
-
Oğlum, karısı Diane’nin geride bıraktıklarını bulana kadar annesinin cenazesi yerine Avrupa’yı tercih etti.
-
Neden Yalan Söylediğimi Soran Küçük Kız
-
Kızım beni yağmurda sırılsıklam görünce, “Otobüse bin,” dedi.
-
Kızım gece saat 1’de, vücudu yaralarla kaplı bir şekilde eve geldi ve bana yalvararak, “Beni kocamın evine geri göndermeyin” dedi.
-
Milyarder, yeni hizmetçisini test etmek için uyuyormuş gibi yaptı…
-
Annem alaycı bir şekilde, “Ona disiplin gerekiyordu,” dedi, kız kardeşim ise, “Hem de bebek onun sorunu,” diye ekledi.


