Başımı salladım.

— Biliyorum.

Gözleri doldu.

— Biraz daha dayanırsam her şey düzelir sandım.

Yanına oturdum.

— Kimse tek başına dayanmak zorunda değil. Özellikle çocuklar varken.

Üç ay sonra.

Aynı evde yaşamıyorduk.

Ama artık birbirimize düşman da değildik.

Elif tedaviye başladı. Ben iş saatlerimi çocuklara göre düzenledim. Velayet, kimsenin tükenmediği bir düzene oturdu.

Mete ve Sofia çoğu zaman benimle kalıyordu ama hafta sonları annelerine gidiyorlardı.

Mükemmel değildi.

Ama güvenliydi.

Sofia o gün ilk kez çorbasını bitirdiğinde, sanki dünyayı fethetmiş gibi güldü.

Mete balkona koşup bağırdı:

— Baba! Hepsini yedi!

Onlara baktım.

Ve ilk kez… kaybetmediğimiz bir hayatın içinde olduğumuzu hissettim.

Gece Elif’ten bir mesaj geldi:

“Her şeyi öfkeyle bitirmediğin için teşekkür ederim.”

Uzun süre ekrana baktım, sonra yazdım:

“Biz aslında birbirimizi kaybetmedik. Sadece ebeveyn olmayı yeniden öğreniyoruz.”

Telefonu kapattım.

İstanbul ışıkları aşağıda yanıyordu.

Ama bu kez… artık soğuk değildi.