DOLAR
Alış: 46.03
Satış: 46.21
EURO
Alış: 53.11
Satış: 53.32
GBP
Alış: 61.43
Satış: 61.89
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
11.06.2026
“Baba… kardeşim uyanmıyor. Üç gündür de hiçbir şey yemiyoruz
- “Baba… kardeşim uyanmıyor. Üç gündür de hiçbir şey yemiyoruz,” diye fısıldadı çocuk. Sesi o kadar inceydi ki, önce aramanın kesildiğini sandım. İstanbul Levent’te, bir toplantı odasında oturuyordum. On iki kişi, milyonluk bir reklam kampanyasının son detaylarını bekliyordu. Ama o anda tüm dünya, altı yaşındaki oğlumun titreyen sesine sıkışıp kaldı. —Mete? Neredesin? Neden başka bir telefondan arıyorsun? Bir sessizlik oldu. Sonra hıçkırığa benzer bir nefes aldığını duydum. —Anne yok. Sofia çok sıcak. Ona bisküvi vermeye çalıştım ama çiğneyemiyor. Sandalye geriye devrildi. Kimse konuşmadı. Ceketimi kaptığım gibi toplantıdan fırladım. Sekiz aydır Elif’le “uygar” bir velayet düzeni kurmaya çalışıyorduk. Çocuklar Kadıköy’de onunla yaşıyor, ben onları iki haftada bir hafta sonu ve hafta içi iki gün görüyordum. Ne dosttuk ne düşman. En azından ben öyle sanıyordum. Üç gün önce Elif bana bir mesaj atmıştı: “Çocukları bir arkadaşımın Sapanca’daki evine götürüyorum. Çok çekmiyor.” Yazmıştı. Garipti ama imkânsız değildi. Ona güvendim. Yanılmışım. Arabaya iner inmez aradım. Kapatıldı. Tekrar aradım. Kapatıldı. E-5’te delirmiş gibi sürüyordum. Mete hâlâ hattaydı ama artık çok az konuşuyordu. —Kapatma telefonu, kahramanım —dedim, sesimi sakin tutmaya çalışarak— Geliyorum. —Korkuyorum baba… O üç kelime içimi parçaladı. Siteye vardığımda apartman kapısı aralıktı. Merdivenleri ikişer ikişer çıktım. Daire kapısı kilitli değildi. İttim. Koku önce geldi: bayat yemek, kapalı hava, kirli çamaşır, çaresizlik. —Mete! Sofada oturuyordu. Bir yastığa sarılmış, yüzü kir içinde, gözleri büyümüş. Koşmadı. Sadece baktı. Sanki artık yetişkinlerin gerçekten gelip gelmeyeceğini bilemiyordu. —Gelmezsin sandım… —diye fısıldadı. Dizlerimin üstüne çöktüm. —Buradayım. Geldim. Elini kaldırıp kanepedeki yeri gösterdi. Sofia, üç yaşındaydı. Üzerine kalın bir battaniye örtülmüştü ama hava sıcaktı. Yüzü bembeyazdı, dudakları çatlamış, yanakları ateş içindeydi. Elimi alnına koyduğumda cayır cayır yandı. Bedeni gevşemişti. Sanki artık savaşacak gücü kalmamıştı. Onu kucağıma aldım. Mutfakta gördüğüm manzara aklımdan hiç çıkmayacaktı: boş bir pirinç paketi, yarısı sıkılmış bir ketçap şişesi, kurumuş bir limon ve dibinde yapışkan sıvı kalan bir çocuk bardağı. Hepsi buydu. —En son ne zaman yemek yediniz? —dedim. Mete gözlerini indirdi. —Bilmiyorum… ekmek verdim ama bitti. Bağırmak istedim. Duvarları yumruklamak istedim. Ama kucağımda Sofia vardı, yanımda bana tutunan Mete. Onları arabaya bindirdim ve doğrudan Şişli’deki çocuk hastanesine sürdüm. Yolda Mete sordu: —Anne bana kızgın mı? Gözlerim doldu. —Hayır. Sen hiçbir şey yapmadın. —Sofia’yı ben korudum. —Onun hayatını kurtardın. Acil servise girdiğimizde Sofia garip bir ses çıkardı, nefes alamıyor gibiydi. —Yardım edin! Kızım cevap vermiyor! Hemşireler koştu. Onu hemen sedyeye aldılar ve beyaz kapıların arkasına götürdüler. Mete pantolonuma yapışmıştı, bırakmıyordu. İki saat sonra bir sosyal hizmet uzmanı karşıma geçti. Yüzü ciddiydi. —Bay Rıvas, bu durum bildirildi. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve savcılık devrede. Annenin nerede olduğunu bilmemiz gerekiyor. —Bilmiyorum —dedim— ama onu bulursam… çocuklarıma bir daha yaklaşamayacak. Tam o anda bir hemşire içeri girdi. Yüzü bembeyazdı. —Efendim… annenin adıyla başka bir hastanede kayıt bulduk. Ayağa kalktım. —Ne demek bu? Hemşire yutkundu. —Demek ki Elif seyahatte değildi. Bir an durdu. Sonra cümleyi bitirdi: —Ve başına gelen şey… her şeyi değiştiriyor. Ve o an, hayatımın asıl kabusunun daha yeni başladığını anladım. Bölüm 2 O mesaj havada, henüz düşmemiş bir bıçak gibi asılı kaldı. — O… nerede? — diye sordum, sesim kısılmıştı. Hemşire hemen cevap vermedi. Sadece hastane sisteminden çıktığı belli olan bir kâğıdı uzattı. Üzerinde Elif’in adı vardı… ve beni buz gibi yapan bir teşhis. “Şiddetli gıda zehirlenmesi – bilinç kaybı – 3 gün önce acil yatış.” Üç gün. Tam üç gün. Olduğum yerde donup kaldım. Mete hafifçe ceketimi çekiştirdi. — Baba… annem nerede? Cevap veremedim. Bir saat sonra Haydarpaşa Hastanesi’ndeydim. Elif yoğun bakımda yatıyordu; zayıflamış, solgun, koluna sayısız serum bağlanmıştı. Yüzünde artık ne eski gururu ne de tartışmalarımızdaki sertliği vardı. Sadece… tükenmiş bir kadın. Doktor dışarı çıktı ve bana baktı. — Zehirlenme ciddi. Ama asıl sorun sadece bu değil. Yutkundum. — Nedir? Bir an durdu. — Kendine ait hastalık belirtilerini uzun süre görmezden gelmiş. Doğum sonrası ağır depresyon belirtileri var ama tedavi görmemiş. Dizlerimin bağı çözüldü. Bekleme odasına döndüm. Mete koltukta oturmuş, montumu sarılıp tek güvenli şeyi tutar gibi tutuyordu. — Baba… annem ölecek mi? Bu soru boğazımı düğümledi. Yanına çöktüm, onu kucakladım. — Hayır. Annen ölmeyecek. Savaşacak. Mete uzun süre sustu, sonra fısıldadı: — Ben onun bizi terk ettiğini düşündüm… Gözlerimi kapattım. — Kimse seni terk etmedi. Kimse. Ama içimde biliyordum… ben de görmemiştim. Elif’in kısa mesajlarını, yorgun sesini, “iyiyim” derken bile gözlerindeki boşluğu. İki gün sonra Sofia uyandı. Gözlerini açar açmaz bana baktı ve ağlamaya başladı. — Baba… Onu kucağıma aldım. Hayatta olduğuna ilk kez gerçekten şükrettim. Bir hafta sonra Elif de uyandı. Odaya girdim. Bana uzun süre baktı. Artık ne öfke vardı ne de savunma. Sadece yorgunluk. — Özür dilerim… — dedi kısık sesle — Bilerek yapmadım.
- Başımı salladım. — Biliyorum. Gözleri doldu. — Biraz daha dayanırsam her şey düzelir sandım. Yanına oturdum. — Kimse tek başına dayanmak zorunda değil. Özellikle çocuklar varken. Üç ay sonra. Aynı evde yaşamıyorduk. Ama artık birbirimize düşman da değildik. Elif tedaviye başladı. Ben iş saatlerimi çocuklara göre düzenledim. Velayet, kimsenin tükenmediği bir düzene oturdu. Mete ve Sofia çoğu zaman benimle kalıyordu ama hafta sonları annelerine gidiyorlardı. Mükemmel değildi. Ama güvenliydi. Sofia o gün ilk kez çorbasını bitirdiğinde, sanki dünyayı fethetmiş gibi güldü. Mete balkona koşup bağırdı: — Baba! Hepsini yedi! Onlara baktım. Ve ilk kez… kaybetmediğimiz bir hayatın içinde olduğumuzu hissettim. Gece Elif’ten bir mesaj geldi: “Her şeyi öfkeyle bitirmediğin için teşekkür ederim.” Uzun süre ekrana baktım, sonra yazdım: “Biz aslında birbirimizi kaybetmedik. Sadece ebeveyn olmayı yeniden öğreniyoruz.” Telefonu kapattım. İstanbul ışıkları aşağıda yanıyordu. Ama bu kez… artık soğuk değildi.


