İKİ KÜÇÜK KIZI OLAN DUL BİR ADAMLA EVLENDİM

DOLAR

Alış: 48.37

Satış: 48.56

EURO

Alış: 56.27

Satış: 56.49

GBP

Alış: 65.42

Satış: 65.90

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 10.09.2026

İKİ KÜÇÜK KIZI OLAN DUL BİR ADAMLA EVLENDİM

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: İKİ KÜÇÜK KIZI OLAN DUL BİR ADAMLA EVLENDİM — BİR GÜN KIZLARDAN BİRİ ELİMDEN TUTUP, “ANNEMİN NEREDE YAŞADIĞINI GÖRMEK İSTER MİSİN?” DEDİ VE BENİ BODRUM KAPISINA GÖTÜRDÜ… Cihan’la görüşmeye başladığımda bana en başından iki kızını tek başına büyüttüğünü söylemişti — Mina 4, İpek ise 6 yaşındaydı. Eşi dört yıl önce geçirdiği bir trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Zamanla kızlarını kendi çocuklarım gibi sevmeye başladım. İkisi de gerçekten çok tatlı ve sevgi dolu çocuklardı. Cihan’la sık sık birlikte vakit geçiriyorduk ama ayrı evlerde yaşıyorduk. Bir yılın sonunda evlenmeye karar verdik. Nehir kenarında yalnızca ailelerimizin katıldığı küçük ve sade bir nikâh yaptık. Evlendikten sonra ben de Cihan’ın evine taşındım. Ev büyük, ferah ve güzeldi. Fakat bodruma açılan kapı sürekli kilitli tutuluyordu. Cihan benim yanımdayken o kapıyı bir kez bile açmamıştı. Nedenini sorduğumda bodrumda eski eşyalar, kırık mobilyalar ve çocuklar için tehlikeli olabilecek bir sürü şey bulunduğunu söyledi. Kızların yanlışlıkla aşağı inip yaralanmaması için kapıyı kilitli tuttuğunu anlattı.

: Söyledikleri mantıklı gelmişti. Ben de konuyu daha fazla kurcalamadım. Ama zaman zaman Mina ile İpek’in o kilitli kapıya tuhaf tuhaf baktıklarını fark ediyordum. Bir gün Cihan işe gitti. Kızlar biraz rahatsız olduğu için ben de izin alıp evde onlarla kalmaya karar verdim. Ama o yaştaki çocukları yatakta tutmak kolay değildi. Ne kadar dinlenmelerini söylesem de kısa süre sonra evin içinde saklambaç oynamayave odadan odaya koşmaya başladılar. Bir ara İpek yanıma geldi ve gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: “Annemle tanışmak ister misin? Sonra onu da çağırırız, bizimle saklambaç oynar.” Olduğum yerde donup kaldım. “Canım… Ne demek istiyorsun?” İpek şaşırmış gibi yüzüme baktı ve gayet doğal bir sesle konuşmaya devam etti: “Annem de bizimle saklambaç oynamayı çok severdi. İstersen sana annemin nerede yaşadığını gösterebilirim. Böylece sonunda onunla tanışırsın.” Sonra küçük eliyle elimi tuttu ve beni koridorun sonundaki KİLİTLİ BODRUM KAPISINA götürdü. Kapıyı açarsam annesinin nerede yaşadığını görebileceğimi söyledi. Kalbim öylesine hızlı atmaya başlamıştı ki sesini duyabiliyordum. Saçımda duran iki tel tokayı çıkardım ve kilidi açmayı denedim. Birkaç saniye sonra kilitten küçük bir “klik” sesi geldi. Kapı ağır ağır aralandı. “Ve bodrumdan yükselen keskin, ağır koku yüzüme çarptığı anda nefesim kesildi.” Bir an geri çekilmek istedim. Burnuma gelen koku rutubet, eski ahşap ve uzun süredir kapalı kalmış bir odanın ağır havasına benziyordu. Fakat İpek elimi bırakmıyordu. “Gel,” diye fısıldadı. “Annem aşağıda.” O cümleyi öylesine sakin söylemişti ki sırtımdan aşağı buz gibi bir ürperti indi. Kapının yanındaki düğmeye bastım. Sarı bir ampul birkaç kez titredi, ardından dar merdivenleri solgun bir ışık kapladı. “Mina, sen burada kal,” dedim. Ama Mina çoktan arkamıza geçmişti. “Ben de annemi görmek istiyorum,” dedi. Ne yapacağımı bilemeden yavaşça merdivenlerden inmeye başladım. Her basamakta tahtalar gıcırdıyordu. Bodrum tahmin ettiğimden büyüktü. Duvar boyunca karton kutular, eski sandalyeler, çocuk bisikletleri ve üzerleri beyaz örtülerle kapatılmış mobilyalar vardı. İlk bakışta Cihan doğruyu söylüyor gibiydi. Gerçekten de her yer eski eşyalarla doluydu. Tam rahatlayacakken İpek beni kolumdan çekti. “Burada değil,” dedi. “Öbür tarafta.” Bodrumun arkasında, rafların arkasına gizlenmiş ikinci bir bölüm vardı. Oraya doğru yürüdüğümde kalbim yeniden hızlandı. Duvarın önünde büyük, koyu renkli bir perde asılıydı. İpek perdeyi açtı. Karşımda gördüğüm şey karşısında konuşamadım. Duvarın tamamı tek bir kadının fotoğraflarıyla kaplıydı. Düğün fotoğrafları… Doğum günü fotoğrafları… Mina ile İpek’in bebeklik görüntüleri… Ve neredeyse bütün karelerde aynı kadın vardı. Cihan’ın ilk eşi. Kızların annesi. Fotoğrafların altında küçük bir masa bulunuyordu. Masanın üzerinde kadının tarağı, parfümü, birkaç takısı ve çerçevelenmiş bir resmi vardı. Ama beni asıl ürküten şey bunlar değildi. Odanın ortasında eski bir koltuk duruyordu. Koltukta kadınlara ait bir elbise, bir çift ayakkabı ve uzun kahverengi saçlı bir peruk vardı. Sanki biri, ölmüş bir insanın varlığını orada yeniden oluşturmaya çalışmıştı. İpek gülümsedi. “Bak, annemin yeri burası.” Dizlerimin bağı çözüldü. “İpek… Baban sizi buraya mı getiriyor?” Başını salladı. “Bazen.” “Ne yapıyorsunuz burada?” İpek masadaki fotoğraflara baktı. “Babam annemizin bizi görebildiğini söylüyor. Bazen onunla konuşuyoruz.” Mina birden araya girdi. “Babam ağlıyor.” İçimde tarifsiz bir sıkıntı oluştu. Cihan’ın eşini kaybetmesinin ardından acısını böyle yaşamış olabileceğini düşündüm. Belki de kızların annelerini unutmaması için burayı bir anı odasına çevirmişti. Tuhaf ama anlaşılabilir olabilirdi. Tam o anda arkadan metalik bir ses duydum. “Çıkın oradan.” Olduğum yerde donup kaldım. Merdivenlerin başında Cihan duruyordu. Yüzü bembeyazdı. İşe gitmiş olması gerekiyordu. “Sen…” dedim. “Burada ne yapıyorsun?” “Toplantım iptal oldu.” Sonra açık kilide baktı. Yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı. “Sana bu kapının kilitli kalması gerektiğini söylemiştim.” “Bana burada çöp olduğunu söyledin.” Kızları arkama aldım. “Cihan, burası nedir?” Bir süre cevap vermedi. Sonra yüzünü ellerinin arasına aldı. “Yukarı çıkın kızlar.” İpek itiraz etmek istedi ama sesimi yumuşatıp onları yukarı gönderdim. Kızların ayak sesleri kesilince Cihan koltuğa oturdu. Bir anda karşımdaki öfkeli adam gitmiş, yerine paramparça bir insan gelmişti. “Eşim Melda öldüğünde İpek iki yaşındaydı,” dedi. “Mina ise onu hiç hatırlamayacak kadar küçüktü.” Başını eğdi. “İlk aylarda kızlar sürekli annelerini soruyordu. İpek her gece kapıya koşup onun eve dönmesini bekliyordu.” Sessizce dinledim. “Bir psikolog bana onların anneleri hakkında konuşmam gerektiğini söyledi. Fotoğraflarını göstermemi, güzel anıları anlatmamı önerdi.” “Peki bu oda?” Cihan gözlerini fotoğraflara çevirdi. “Önce yalnızca birkaç fotoğraf vardı.” Sonra daha fazlasını getirmiş. Melda’nın elbiselerini… Parfümlerini… Eşyalarını… “Bir noktadan sonra buraya geldiğimde onu kaybetmemişim gibi hissetmeye başladım,” dedi. Sesindeki utanç açıkça belliydi. “Sonra kızlar beni bir gece burada buldu. İpek, ‘Annem burada mı yaşıyor?’ diye sordu.” “Sen de evet mi dedin?” Cihan gözlerini kapattı. “Hayır diyemedim.” İşte o anda her şey yerine oturdu. Çocuklar babalarının anlattığı şeyi gerçek sanmıştı. Onlara göre anneleri ölmüş değildi. Sadece bodrumda yaşıyordu. “Cihan,” dedim, “onlar çocuk. Senin ne demek istediğini anlayamazlar.” “Biliyorum.” “Hayır, bilmiyordun. İpek bugün beni buraya getirip annesiyle tanıştıracağını söyledi.” Cihan’ın gözlerinden yaşlar süzüldü. “Bunu bu kadar ileri götürdüğümü fark etmemiştim.” Masadaki Melda’nın fotoğrafını eline aldı. “Onu unuturlarsa ikinci kez ölecekmiş gibi hissediyordum.” Yanına oturdum. “Bir insanı unutmamak başka, onun hâlâ burada yaşadığına inanmak başka.” Cihan uzun süre hiçbir şey söylemedi. O gece ilk kez kızlarla açık açık konuştuk. Cihan onlara annelerinin geri dönmeyeceğini anlattı. İpek ağladı. Mina ise babasına sarılıp tek bir soru sordu: “Annem bizi yine de seviyor mu?” Cihan hıçkırarak başını salladı. “Çok seviyor.” Ertesi hafta birlikte bir aile danışmanına gittik. Bodrumdaki eşyaları hemen atmadık. Çünkü mesele Melda’yı silmek değildi. Onu doğru yerde hatırlamayı öğrenmekti. Fotoğrafların bir kısmını eve çıkardık. Kızların odasına annelerinin birkaç güzel fotoğrafını koyduk. Elbiselerini ihtiyaç sahiplerine bağışladık. Küçük birkaç hatıra ise kızlar büyüdüğünde onlara verilmek üzere kutulandı. Bodrum kapısındaki kilidi de Cihan kendi elleriyle söktü. Aylar sonra bir akşam bahçede saklambaç oynarken İpek yanıma geldi. Bir an o ilk günü hatırlayıp gerildim. Ama bu kez gülümsüyordu. “Annem artık bodrumda yaşamıyor,” dedi. “Biliyorum.” Küçük elini göğsünün üzerine koydu. “Babam burada yaşadığını söyledi.” Gözlerim doldu. “Baban doğru söylemiş.” İpek koşarak kardeşinin yanına gitti. Cihan ise verandadan bize bakıyordu. O gün anladım ki bazı kapıları kilitlemek acıyı dışarıda tutmuyor. Tam tersine, insanı onunla birlikte karanlığın içinde hapsediyor. Cihan yıllarca Melda’nın hatırasını koruduğunu sanmıştı. Oysa aslında yasını kapalı bir bodrumda saklamıştı. Biz o kapıyı açtığımız gün bir sırrı ortaya çıkarmadık sadece. Bir ailenin yıllardır söyleyemediği vedayı da sonunda söylemesine yardım ettik. Ve Melda’nın hatırası artık karanlık bir bodrumda değil, kızlarının kahkahalarında yaşamaya devam etti.

Haberin Devamı

İKİ KÜÇÜK KIZI OLAN DUL BİR ADAMLA EVLENDİM

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bir milyarderin küçük kızı uzun süre yürüyemiyordu ve en iyi doktorlar bile ona hiçbir umut vermiyordu.